Semua Bab นางหงส์เหนือบัลลังก์: Bab 51 - Bab 60

บทพิสูจน์ที่หน้าประตูเมืองเมื่อรถม้าหยุดลงตรงหน้าตงฟางเย่ หลิวซิงลงจากม้าแล้วก้มกราบตามธรรมเนียม ทว่าตงฟางเย่กลับก้าวผ่านแม่ทัพใหญ่ไปอย่างไม่สนใจสายตาใคร เขาไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูรถม้า มือที่เคยถือดาบสังหารศัตรูบัดนี้สั่นเทาขณะเอื้อมไปเลิกม่านออก"เสวี่ยเอ๋อ... ข้า... ข้ามารับเจ้ากลับบ้าน"มู่หรงเสวี่ย ก้าวลงจากรถม้าอย่างช้าๆ นางสวมชุดสีน้ำเงินเรียบง่ายแบบชาวชายแดน ใบหน้าที่เคยซีดขาวในคุกบัดนี้ดูผุดผ่องและแข็งแกร่งขึ้น นางมองสบตาชายตรงหน้า แววตาที่เคยมืดบอดด้วยความเสียใจ บัดนี้กลับนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ผ่านมรสุมตงฟางเย่ไม่ได้เอ่ยคำหวานเลิศเลอ แต่เขากลับทำสิ่งที่ทำให้คนทั้งเมืองหลวงต้องหลั่งน้ำตา... เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้านาง ต่อหน้าเหล่าขุนนางที่เคยยุยงให้เขาทำลายนาง"ในวันที่ข้าสั่งขังเจ้า ข้าได้ทำลายศักดิ์ศรีของเจ้าและตระกูลมู่หรงจนหมดสิ้น..." ตงฟางเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "วันนี้ข้าขอทิ้งศักดิ์ศรีของข้าไว้ที่แทบเท้าเจ้า เพื่อขอโอกาสให้ข้าได้เป็นเพียง 'สามี' ที่จะปกป้องเจ้าไปจนวันตาย"

การพิสูจน์ความจริงกลางสมรภูมิท่ามกลางความหนาวเหน็บและความมืดมิดของพงหญ้ารกชัฏรอบกระท่อมร้าง เสียงหวีดหวิวของอากาศที่ถูกฉีกขาดด้วยวัตถุแหลมคมดังกึกก้องขึ้นอย่างกะทันหันฉึก! ฉึก! ฉึก! ลูกศรอาบยาพิษนับสิบดอกพุ่งแหวกอากาศมาจากเงามืดรอบทิศทาง เป้าหมายเดียวของพวกมันคือทรวงอกของ ตงฟางเย่ ที่กำลังยืนตกตะลึงกับความจริงตรงหน้า ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้าหาฮ่องเต้หนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างของ หลิวซิง ก็พุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้า องครักษ์หนุ่มไม่ได้ชักดาบขึ้นปัดป้อง แต่เขากลับใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่เนื้อกำบังร่างให้เหนือหัวของตน"อึก!" หลิวซิงครางออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ลูกศรสามดอกปักลึกเข้าที่หัวไหล่และกลางหลัง ร่างของเขาทรุดฮวบลงแทบเท้าของตงฟางเย่"หลิวซิง!" ตงฟางเย่ร้องลั่น ความโกรธแค้นก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตระหนกขวัญหลิวซิงพยายามยันกายขึ้น ลมหายใจเริ่มติดขัดจากพิษที่ซึมเข้าสู่กระแสเลือด เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าชายฉลองพระองค์ของตงฟางเย่ไว้ "ฝ่าบาท..

ดอกไม้ป่าซ่อนเข็มในท้องพระโรงส่วนพระองค์ หลิวซิง คุกเข่าลงต่อหน้า ตงฟางเย่ ด้วยความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ หลังจากที่เขาหายดีจากบาดแผลที่ได้รับจากการปกป้องฮ่องเต้ เขาก็ได้นำความปรารถนาเดียวในใจมากราบทูล"ฝ่าบาท... หม่อมฉันมีเรื่องหนักใจอยากจะกราบทูลขอความเมตตาพะย่ะค่ะ"หลิวซิงเอ่ยเสียงทุ้ม "น้องสาวของหม่อมฉัน หลิวเจีย นางสูญเสียบิดามารดาไปหมดแล้วที่บ้านเกิด บัดนี้ที่นั่นไม่มีใครคอยดูแลนางอีก หม่อมฉันทำงานรับใช้ใต้เบื้องพระยุคลบาท ยามศึกต้องห่างบ้าน ยามสงบต้องอยู่ในวัง มิอาจทิ้งให้นางอยู่อย่างอ้างว้างเพียงลำพังได้ จึงอยากขอประทานอนุญาตให้นางเข้ามาทำงานในวังหลวง เพื่อที่หม่อมฉันจะได้ดูแลนางได้ใกล้ชิดพะย่ะค่ะ"ตงฟางเย่ทอดพระเนตรมองแม่ทัพผู้จงรักภักดีด้วยความเห็นใจ ความรู้สึกผิดที่เคยระแวงหลิวซิงยังคงหลงเหลืออยู่ลึกๆ เมื่อเห็นโอกาสที่จะชดเชยความดีความชอบและแสดงความเมตตาต่อพี่น้องของผู้ช่วยชีวิต พระองค์จึงมิทรงลังเลใจ"หลิวซิง... เจ้าทำเพื่อข้ามามากนัก เรื่องเพียงเท่านี้เหตุใดข้าจะไม่อนุญาต" ตงฟางเย่แย

บัลลังก์ที่สั่นคลอนข่าวคราวเรื่องความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนระหว่างพระเจ้าแผ่นดินและน้องสาวของแม่ทัพคู่ใจ แพร่สะพัดออกไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในวังหลวงดุจไฟลามทุ่งที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันซุบซิบถึงดวงชะตาของ ‘พญาหงส์’ ที่อาจถึงคราวสั่นคลอนอีกครั้งภายใน ตำหนักคุณหนิง บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าประหลาด มู่หรงเสวี่ย ยืนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางหมู่มวลบุปผาที่ประดับตกแต่งห้อง นางไม่ได้ขว้างปาข้าวของหรือส่งเสียงร้องไห้ประจานความร้าวราน ทว่านัยน์ตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวดุจขุนเขา กลับสั่นไหววูบด้วยความเจ็บปวดที่ลึกเกินบรรยาย มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อยาวกุมเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาวรอยร้าวที่มิอาจประสานตงฟางเย่ เสด็จมาหานางด้วยสภาพที่ดูซูบซีดและไร้ซึ่งความสง่าดุจกาลก่อน แววตาของมังกรผู้ยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ท่วมท้น พระองค์ทรงหยุดยืนเบื้องหน้านาง ทว่ากลับมิกล้าแม้แต่จะยื่นหัตถ์ไปแตะต้องตัวนางเหมือนอย่างเคย"เสวี่ยเอ๋อ... ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ ในคืนนั้นข้าพร่าเลือนจนเห็นนางเป็นเจ้า ข้าผิดต่อเจ้านัก ข้าช่างโง่เขลา...

แผนกำจัดหงส์พายุอารมณ์ในวังหลวงเริ่มโหมกระหน่ำอีกครั้ง เมื่อ หลิวเจีย หรือ หลิวผิน เริ่มเดินหมากที่อำมหิตยิ่งกว่าเดิม นางรู้ดีว่าความโปรดปรานเพียงชั่วคราวอาจเลือนหายไปได้ง่ายดาย นางจึงต้องสร้าง "ศัตรูร่วม" เพื่อผลักให้ตงฟางเย่ออกห่างจากมู่หรงเสวี่ย และอาวุธที่นางเลือกใช้คือความเชื่อลี้ลับที่หยั่งรากลึกในใจคน—มนต์ดำคุณไสยหงส์ดำกลางม่านมนต์ในยามดึกสงัด หลิวเจียแอบสั่งให้นางกำนัลคนสนิทลอบเข้าไปในตำหนักมังกร ใช้จังหวะที่ทหารยามสับเปลี่ยนเวร ฝังตุ๊กตาผ้าที่เขียนวันเดือนปีเกิดของตงฟางเย่และมีเข็มพันเล่มปักอยู่ที่หัวใจไว้ใต้แท่นบรรทม จากนั้นนางก็เริ่ม "การแสดง" ครั้งใหญ่เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวเจียแสร้งทำเป็นล้มป่วยกะทันหัน ร่างกายซูบซีด นางไม่ยอมกินข้าวกินน้ำ และเอาแต่เพ้อพึมพำด้วยความหวาดกลัว จนตงฟางเย่ต้องรีบเสด็จมาดูอาการด้วยความร้อนใจ"ฝ่าบาท... หม่อมฉันกลัวเหลือเกินเพคะ" หลิวเจียคว้าพระหัตถ์ของตงฟางเย่ไว้แน่น ร่างกายสั่นเทิ้มประดุจใบไม้ต้องลม "ทุกคืนที่หลับตา หม่อมฉันฝันเห็นหงส์สีดำทมิฬพุ่งลงมาจากฟ้าจิกกินหัวใจหม่อมฉัน... มันพยายามจะทำร้ายลูกใ