All Chapters of นางหงส์เหนือบัลลังก์: Chapter 31 - Chapter 40

"พี่หญิง! ท่าน... ท่านกลับมาได้อย่างไรกัน? ท่านต้องอยู่ที่อารามเพื่อถือศีลมิใช่หรือเพคะ!" เฉินรุ่ยหลินหน้าเสียถึงขีดสุด นางลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม"ข้ากลับมาเพื่อนำ 'ของขวัญ' มามอบให้หลานในครรภ์ของเจ้าอย่างไรเล่า รุ่ยหลิน" มู่หรงเสวี่ยแย้มยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา นางหยุดยืนอยู่กลางท้องพระโรงพลางโบกมือเบาๆทันใดนั้น หมอหลวงจาง หมอหลวงอันดับหนึ่งของราชสำนักผู้มีจริยธรรมสูงส่งและเป็นผู้ที่ตงฟางเย่ไว้วางใจที่สุด ก็ก้าวออกมาจากเงามืดพร้อมหีบยาไม้แกฤษณาการพิสูจน์ใต้คมดาบ"พระสนมเฉิน... เพื่อความปลอดภัยของทายาทมังกร และเพื่อให้เหล่าขุนนางสิ้นสงสัยในข่าวลือที่อื้อฉาว ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้กระหม่อมตรวจชีพจรของท่านอย่างละเอียดอีกครั้งต่อหน้าพยานทุกคนในที่นี้พะย่ะค่ะ" หมอหลวงจางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ"ไม่! ข้าไม่ตรวจ! พวกเจ้ากำลังหมิ่นเกียรติข้าและลูกในครรภ์!" เฉินรุ่ยหลินกรีดร้อง ร่างกายสั่นเทิ้มพยายามถอยหนีไปข้างหลังบัลลังก์ "ฝ่าบาท! ทรงปกป้องหม่อมฉันด้วยเพคะ พวกเขาคิดจะทำร้ายลูกของเรา!""หากเจ้าบริสุทธิ์ใจ เหตุใดจึงต้องกลัว?" เสียงของตงฟางเย่ดังขึ้น เย็นเฉียบปานน้ำแข็งที่บาดลึกถึงกระด

กำแพงจารีตที่มองไม่เห็นตงฟางเย่เงียบไป คำพูดของราชครูเฉิงไม่ใช่คำลวงที่เกิดจากกิเลสอย่างตระกูลเฉิน แต่มันคือ 'เหตุผลที่ถูกต้องที่สุด' ตามกฎมณเฑียรบาลและการปกครอง ความกดดันนี้หนักหนากว่าดาบศัตรู เพราะมันถูกส่งมาจากมือของคนที่เขารักและเคารพดุจบิดาแท้ๆ"อวี้เยี่ยนนางเป็นเด็กกตัญญูและเข้าใจในจารีตพะย่ะค่ะ" ราชครูเฉิงรุกคืบ "หากพระองค์ทรงยอมรับนางเข้าวัง นอกจากจะได้ทายาทมังกรแล้ว ยังเป็นการรวมใจเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นให้เป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์และตระกูลมู่หรง... ทรงลองตรองดูเถิดว่า การฝืนกฎสวรรค์เพื่อรักเพียงนางเดียว กับการเสียสละเพียงเล็กน้อยเพื่อความสงบสุขนิรันดร์ของแผ่นดิน สิ่งใดคือหน้าที่ที่กษัตริย์ควรเลือก?"ตงฟางเย่กำหมากในมือแน่นจนเจ็บฝ่ามือ ความเงียบเข้าปกคลุมอุทยานหลวง มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวที่ฟังดูคล้ายเสียงกระซิบเตือนภัย เขาจะทำอย่างไรเมื่อศัตรูในครั้งนี้ไม่ใช่คนโฉดที่กำจัดได้ง่ายๆ แต่คือ 'ความหวังดี' ที่บีบคั้นหัวใจมังกรให้ต้องเลือกระหว่าง 'คนรัก' หรือ 'แผ่นดิน' เงาที่เฝ้ามอง

เดิมพันด้วยลมหายใจ"หมอหลวงจาง..." มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ แววตาคมกริบดุจกระบี่ที่เพิ่งลับมาใหม่ "เจ้าจงหาสมุนไพรที่มีรูปลักษณ์เหมือนโสมนี้ แต่มีฤทธิ์ในการ 'ขับพิษ' และ 'บำรุงหัวใจ' มาสลับเปลี่ยนเสีย อย่าให้ผู้ใดในตำหนักเครื่องยาหลวงล่วงรู้เป็นอันขาด"หมอหลวงจางชะงักมือที่กำลังจัดลามยา แววตาฉายความกังวล "ฮองเฮา... ทรงจะทำสิ่งใดพะย่ะค่ะ? การสลับยาอาจช่วยชีวิตพระองค์ได้ แต่มันมิอาจหยุดยั้งแผนการของตระกูลเฉิงได้เลย"มู่หรงเสวี่ยคลี่ยิ้มเย็นยะเยือก รอยยิ้มที่ทำให้ผู้มองรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูก "ข้าจะแสร้งทำเป็นเสวยมันทุกวัน และจะเริ่ม 'แสร้งป่วย' ให้สมบทบาท... ในเมื่อนางอยากให้ข้าอ่อนแอ ข้าก็จะอ่อนแอให้นางดู ข้าจะทำให้ดูเหมือนว่าข้ากำลังก้าวลงสู่หลุมศพทีละก้าว จนกว่านางจะลำพองใจว่าแผนการสำเร็จ และยอมเผยจุดตายออกมาเอง"ละครฉากใหญ่ในตำหนักคุณหนิงตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ข่าวเรื่องพระพลานามัยของฮองเฮาที่ทรุดโทรมลงกะทันหันก็แพร่กระจายไปทั่ววังหลวง มู่หรงเสวี่ยสั่งให้นางกำนัลคนสนิทใช้แป้งฝุ่นสีนวลทาใบหน้าให้ดูซีดเซียว ขอบ

พิพากษาใต้เงาสวรรค์ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง มู่หรงเสวี่ย ก้าวเดินอย่างแช่มช้อยทว่ามั่นคงเข้าไปหาเฉิงอวี้เยี่ยนที่กำลังสะอื้นไห้อย่างหมดสภาพอยู่บนพื้นหิน นางย่อกายลงช้าๆ กิริยาดูสูงส่งดุจหงส์ที่มองลงมายังนกกระจิบที่บาดเจ็บนางหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนบางขึ้นมาซับที่ปลายนิ้ว กลิ่น 'น้ำมันล่อนก' ที่เข้มข้นยังคงติดตรึงอยู่ที่ผ้าผืนนั้น—น้ำมันที่มู่หรงเสวี่ยแอบป้ายลงบนปกเสื้อของอวี้เยี่ยนในจังหวะที่นางแสร้งทำเป็นโอบกอดและขอบคุณ "น้องหญิง" สำหรับโสมพิษเมื่อเช้านี้เอง"ท่านราชครู..." มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นสบตากับชายชราที่ยืนตัวสั่นเทา น้ำเสียงของนางเรียบเฉยทว่าทรงพลังกังวานไปทั่วลานพิธี"ท่านบอกฝ่าบาทและขุนนางเสมอว่าลูกสาวท่านเพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและวาสนา แต่เหตุใดในพิธีอันศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ นกเทพเจ้าถึงพุ่งเข้าหานางเพียงคนเดียวเล่า? หรือว่าสวรรค์จะพิโรธที่นางมีใจอกุศล คิดร้ายต่อฮองเฮาคู่บัลลังก์จนเทพเทวาไม่อาจเพิกเฉยได้?" ความผิดหวังของมังกรตงฟางเย่ก้าวเข้ามาท่ามกลางวงล้อม สายตาข

แสงสุริยาและมุกมังกรภายในอุทยานหลวงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นลานประหารเกียรติยศของเหล่าสนมผู้คิดคด บัดนี้กลับมีเสียงหนึ่งที่ทำให้หัวใจของทุกคนในวังหลวงพองโต เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วปานระฆังแก้วของเด็กชายตัวน้อยในชุดสีเหลืองทองอร่าม ดังสะท้อนไปตามระเบียงคดและสระบัวหลวง"ท่านแม่! ดูสิพะย่ะค่ะ ลูกยิงเป้าไม้โดนแล้ว!"องค์ชายตงฟางหมิง รัชทายาทวัยสี่ขวบเศษ วิ่งนำหน้ามหาดเล็กด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ในมือน้อยๆ ถือธนูไม้จำลองที่ตงฟางเย่เป็นผู้เหลาให้ด้วยพระองค์เอง เด็กชายหยุดกึกลงเบื้องหน้ามู่หรงเสวี่ยที่นั่งทอดอารมณ์อยู่ใต้ร่มเงาต้นท้อต้นเดิมองค์ชายน้อยมีดวงตากลมโตสว่างไสวที่ถอดแบบมาจากมู่หรงเสวี่ยเปี๊ยบ แววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาและซื่อตรง ทว่ายามที่เขาขยับกายหรือหยิบจับสิ่งใด ท่วงท่ากลับมีความองอาจเด็ดเดี่ยวและทรนงดุจพญามังกรเหมือนตงฟางเย่ไม่ผิดเพี้ยน ราวกับว่าเขาคือส่วนผสมที่ลงตัวที่สุดของพยัคฆ์และหงส์ อ้อมกอดที่หลอมรวมหัวใจ"เก่งมาก หมิงเอ๋อของแม่" มู่หรงเสวี่ยคลี่ยิ้มบางๆ