All Chapters of นางหงส์เหนือบัลลังก์: Chapter 61 - Chapter 70

หมากรุกกระดานสุดท้ายมู่หรงเสวี่ยฟังความจริงที่น่ารังเกียจนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าดวงตาของนางกลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงพิโรธที่ถูกสะกดไว้ นางหันไปมองเงามืดที่มุมห้อง ซึ่งมีบุรุษผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่นานแล้วหลิวซิง ก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของแม่ทัพใหญ่ซูบซีดและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาได้ยินทุกคำสารภาพจากปากคนสนิทของน้องสาวตนเอง มือที่กำดาบสั่นสะทือนด้วยความละอายใจที่ท่วมท้น"ท่านพี่หลิวซิง... ท่านได้ยินชัดเจนแล้วใช่หรือไม่?" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถามหลิวซิงคุกเข่าลงต่อหน้ามู่หรงเสวี่ย เสียงของเขาแหบพร่า "กระหม่อม... กระหม่อมละอายใจยิ่งนักที่สายเลือดเดียวกันกลับทำเรื่องอัปยศถึงเพียงนี้ ฮองเฮา... โปรดทรงจัดการตามกฎมณเฑียรบาลเถิดพะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไม่ขอไว้ชีวิตให้นางอีกต่อไป"มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืนช้าๆ พลางรวบชายฉลองพระองค์อย่างสง่างาม "ในวันพรุ่งนี้... เมื่อหลิวเจียแสร้งทำเป็น 'ตกเลือด' เพื่อโยนความผิดให้ข้ากลางงานเลี้ยง วันนั้นแหละคือวันที่เจ้าต้องเป็นพยาน และข้าจะเป็นคนพิพากษาปีศาจในคราบกวางน้อยตัวนี้ด้วยตัวเอง!"บรรยากาศในงานเลี้ยงฉ

ปาฏิหาริย์ที่แท้จริงหลายสัปดาห์ต่อมา หลังจากที่หลิวเจียถูกส่งตัวไปตรากตรำยังโรงซักล้างชายแดน และราชสำนักได้รับการกวาดล้างครั้งใหญ่อีกครั้ง ความสงบสุขที่แท้จริงก็กลับคืนสู่แผ่นดินต้าตงเช้าวันหนึ่งที่สดใส มู่หรงเสวี่ยรู้สึกวิงเวียนศีรษะและอ่อนเพลียอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หมอหลวงจางถูกเรียกตัวมาตรวจชีพจรเป็นการเร่งด่วน ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสข้อมือของฮองเฮา ใบหน้าของหมอหลวงเฒ่าก็ปรากฏความตื่นเต้นจนปิดไม่มิดเขารีบคุกเข่าลงกราบ "ยินดีด้วยพะย่ะค่ะฝ่าบาท! ยินดีด้วยพะย่ะค่ะฮองเฮา! บัดนี้... ปาฏิหาริย์ที่แท้จริงได้เกิดขึ้นแล้ว ฮองเฮาทรงพระครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้วพะย่ะค่ะ!"ตงฟางเย่เบิกตากว้าง พระองค์โผเข้ากอดมู่หรงเสวี่ยด้วยความดีใจจนตัวสั่น "เสวี่ยเอ๋อร์! เจ้าได้ยินไหม? ลูกของเรา... ทายาทที่แท้จริงของเรามาแล้ว!"มู่หรงเสวี่ยน้ำตาคลอด้วยความปิติ นางลูบหน้าท้องของตนเองเบาๆ คราวนี้นางไม่ต้องใช้แผนการ ไม่ต้องใช้เลือดปลอม หรือคำลวงใดๆ แต่นี่คือโซ่ทองที่เกิดจากความรักและความสัตย์จริงที่ฝ่าฟันอุปสรรคมานับไม่ถ้วนวสันตฤดูที่บรรจ

พายุที่สั่นคลอนหัวใจแม่บรรยากาศภายในท้องพระโรงแปรเปลี่ยนจากความเงียบสงัดเป็นความกดดันที่หนักอึ้งราวกับมวลอากาศทั้งหมดถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันจากคนสองฝ่าย มู่หรงเสวี่ย ประทับนั่งนิ่งอยู่เคียงข้างตงฟางเย่ ดวงตาคมปลาบของนางจดจ้องไปยังองค์หญิงอาจี๋นาอย่างไม่ลดละ นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่ระเหยออกมาจากท่าทางอันโอหังนั้น มันไม่ใช่กลิ่นของความรักหรือไมตรี แต่มันคือกลิ่นของดินปืนและคาวเลือดที่ซ่อนอยู่ภายใต้แพรพรรณชั้นดีในฐานะที่นางเคยเป็นบุตรสาวแม่ทัพและฮองเฮาผู้กอบกู้บัลลังก์ มู่หรงเสวี่ยอ่านแผนการนี้ออกทะลุปรุโปร่ง หากต้าตงยอมรับข้อเสนอนี้ องค์ชายหมิงที่เปรียบเสมือนดวงใจของแผ่นดินจะกลายเป็นตัวประกันในคราบราชบุตรเขย และเป่ยหรงจะใช้ข้ออ้างเรื่อง "กองกำลังร่วม" เข้ามาฝังตัวในจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของกองทัพต้าตงจนกู่ไม่กลับปากหอกและปลายลิ้น"องค์หญิงอาจี๋นา..." มู่หรงเสวี่ยเอ่ยทำลายความเงียบ สุ้มเสียงของนางนิ่งขรึมทว่าทรงพลังกังวานไปทั่วโถงวิหาร "ข้อเสนอของท่านดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความปรารถนาดี ทว่า... อ

คำเตือนของพญาหงส์อาจี๋นาหน้าเสียไปเล็กน้อย นางรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วย่อกายคำนับอย่างเสียไม่ได้ "ฮองเฮาทรงล้อเล่นแล้วเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่นำไมตรีมามอบให้องค์ชายเท่านั้น""ไมตรีที่มาพร้อมกับสมุนไพรมอมเมา... ในแผ่นดินต้าตงเราเรียกว่า 'เล่ห์กล' เพคะองค์หญิง" มู่หรงเสวี่ยคว้าจอกสุราในมือนางมาเททิ้งลงสู่สระน้ำอย่างเลือดเย็น "ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ข้าอยากให้องค์หญิงเก็บ 'เสน่ห์' เหล่านี้ไว้ใช้บนสมรภูมิจำลองเถิด เพราะที่นั่น... ดาบและสติปัญญาเท่านั้นที่จะเป็นตัวตัดสิน มิใช่กลิ่นน้ำหอม"อาจี๋นากำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ นางมองมู่หรงเสวี่ยด้วยความแค้นเคืองก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปมู่หรงเสวี่ยหันมามองลูกชายที่ก้มหน้านิ่ง นางไม่ได้ดุดัน แต่กลับวางมือบนบ่าของเขาอย่างอ่อนโยน "หมิงเอ๋อร์... ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดมิใช่ผู้ที่ถือดาบอยู่เบื้องหน้า แต่คือผู้ที่หยิบยื่นน้ำผึ้งอาบยาพิษให้เจ้าในยามที่เจ้าเผลอใจ จำไว้ว่าบัลลังก์นี้แลกมาด้วยความจริงใจของพ่อและแม่ อย่าให้เพียงกลิ่นหอมชั่วข้ามคืนมาทำลายทุกอย่าง""ลูกขอประทานอภัยพะย่ะค่ะเสด็จแม่... ลูกจะไม่มี

อสุนีบาตใต้แท่นบูชามู่หรงเสวี่ยให้สัญญาณหลิวซิงจัดการยามสองนายอย่างเงียบกริบ ก่อนที่นางจะลอบเข้าไปถึงตัวเกวียนคันแรก มือเรียวบางชักมีดสั้นเล่มเล็กที่ทำจากเหล็กกล้าเย็นเยียบ กรีดผ้าใบคลุมเกวียนออกเพียงเล็กน้อยพอให้สายตาลอดผ่านเข้าไปได้ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้นางถึงกับใจสั่นสะท้าน สิ่งที่อยู่ในเกวียนมิใช่กระสอบข้าวสารหรือไหเหล้าตามที่แจ้งไว้ในบัญชีเครื่องบรรณาการ แต่มันคือถังไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่ประทับตราลับของกองทัพเป่ยหรง ภายในบรรจุ 'ดินระเบิดทมิฬ' ที่ผสมด้วยกำมะถันและฟอสฟอรัสเข้มข้นจนส่งกลิ่นแสบจมูก รัศมีทำลายล้างของดินระเบิดจำนวนมหาศาลขนาดนี้ เพียงคันเดียวก็พอที่จะถล่มตำหนักหลวงให้กลายเป็นจลจุณ แต่ที่นี่มีเกวียนนับสิบคัน!นางยังคงรักษาความใจเย็น ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบม้วนกระดาษหนังแกะที่เสียบอยู่ข้างลังไม้ เมื่อคลี่ออกดูนางก็ต้องขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน มันคือ 'แผนผังการวางตำแหน่งระเบิด' ซึ่งเป้าหมายหลักถูกขีดเส้นใต้ด้วยหมึกสีแดงฉาน... 'ใต้แท่นบูชาฟ้าดิน' นั่นคือจุดที่ตงฟางเย่ มู่หรงเสวี่