Semua Bab นางหงส์เหนือบัลลังก์: Bab 21 - Bab 30

ทันทีที่สิ้นบทสุดท้าย มือของตงฟางเย่ที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้พลันกระตุกวูบ ดวงตาของพระองค์ลืมขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยผ่อนคลายกลับเปลี่ยนเป็นคมปลาบดุจกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้ มีหรือจะไม่เข้าใจนัยที่รุ่ยหลินจงใจสอดแทรก'รากไม้' และ 'แมลงร้าย': สื่อถึงขุนนางผู้ใหญ่และคนใกล้ชิดที่เริ่มทรยศจากภายใน 'ลมตะวันออกพัดหวน': อาจหมายถึงกองกำลังจากทางทิศตะวันออก หรือช่วงเวลาที่กบฏจะลงมือ และ 'นกฮูกกางปีกตะปบมังกร': เป็นคำเปรียบเปรยถึงการลอบปลงพระชนม์เพื่อชิงบัลลังก์"บทกวีนี้... เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใด?" ตงฟางเย่ถามน้ำเสียงต่ำ พยายามข่มความตื่นตระหนกไว้ภายใต้ท่าทีเรียบเฉยรุ่ยหลินหยุดมือที่บีบนวด นางถอยออกมาคุกเข่าลงข้างเก้าอี้ ก้มหน้าลงอย่างอ่อนน้อม"หม่อมฉันเพียงอ่านพบในสมุดบันทึกเก่าของเสนาบดีกรมพิธีการที่ลืมทิ้งไว้ในอุทยานเพคะ หม่อมฉันเห็นว่าภาษาสวยงามดี แต่กลับรู้สึกหนาวเยือกในใจอย่างบอกไม่ถูก จึงอยากให้ฝ่าบาททรงช่วยชี้แนะ..."นางไม่ได้ทูลฟ้องตรงๆ ไม่ได้ระบุชื่อใคร แต่นางกำลังชี้เป้าไปที่ 'กรมพิธีการ' และใช้บทกวีเป็นเกราะกำบังหากถูกตรวจสอบกลับตงฟางเย่นิ่งเง

ตงฟางเย่เหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเจ็บปวด พระองค์ทรงโน้มกายเข้าไปใกล้นางจนได้กลิ่นหอมจางๆ จากอาภรณ์หงส์ ทว่าคำกระซิบนั้นกลับเชือดเฉือนประดุจใบมีด"เจ้าอยากให้ข้าตรัสสิ่งใด? ตรัสถามเรื่องที่เจ้าปรึกษากับหลิวซิงในเงามืด? หรือถามเรื่องแผนผังที่เจ้าซ่อนไว้ใต้ตำรา?" พระองค์เว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหงส์ที่สั่นไหว "ข้าเคยเชื่อว่าความรักของเราอยู่เหนืออำนาจ แต่ดูเหมือนข้าจะลืมไปว่า... หัวใจของคนตระกูลมู่หรงนั้น ถูกหล่อหลอมมาเพื่อชัยชนะ ไม่ใช่เพื่อการสวามิภักดิ์""ฝ่าบาท!" มู่หรงเสวี่ยอุทานแผ่วเบา ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้น "สิ่งที่หม่อมฉันทำ หม่อมฉันทำเพื่อความมั่นคงของพระองค์ และเพื่อองค์ชายหมิง...""เพื่อข้า... หรือเพื่อบัลลังก์ที่เจ้ากำลังจะคว้าไปให้ลูกชายเจ้ากันแน่?" ตงฟางเย่ตัดบทเสียงกระด้าง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "จิบชาของเจ้าไปเถิดฮองเฮา... ข้ายังมีเรื่อง 'จัดระเบียบ' แผ่นดินอีกมากที่ต้องทำด้วยมือของข้าเอง โดยไม่ต้องพึ่งพากองทัพของตระกูลเจ้า!"ตงฟางเย่เสด็จจากไปพร้อมขบวนองครักษ์ ทิ้งให้มู่หรงเสวี่ยนั่งนิ่งอยู่บนตั่งทองเพียงลำ

รุ่ยหลินยิ้มรับด้วยความอ่อนหวานที่ซ่อนคมมีดไว้ในใจ นางรู้ดีว่ายิ่งนางทำตัว ‘อ่อนแอและไร้พิษสง’ มากเท่าไหร่ ตงฟางเย่ก็จะยิ่งมองว่ามู่หรงเสวี่ยนั้น ‘แข็งกระด้างและทะเยอทะยาน’ มากขึ้นเท่านั้น แผนการตัดปีกพญาหงส์ของนางกำลังดำเนินไปอย่างแนบเนียนภายใต้กลิ่นหอมของดอกไม้และเสียงพิณที่แสนหวานละครฉากใหญ่ท่ามกลางมาลีในเวลาต่อมา ท่ามกลางเสียงรัวของกลองงิ้วและท่วงทำนองเครื่องสายที่เร้าอารมณ์ในงานเลี้ยงหลวง แสงไฟจากโคมไฟนับร้อยดวงส่องสว่างจนอุทยานดูราวกับเวลากลางวัน ทว่าบรรยากาศอันครื้นเครงกลับถูกแช่แข็งลงในชั่วอึดใจ เมื่อ เฉินรุ่ยหลิน ที่นั่งประทับอยู่เยื้องเบื้องล่างบัลลังก์มังกร พลันแสดงอาการผิดปกติออกมาอย่างกะทันหันข่าวดีอาบยาพิษในจังหวะที่ตัวแสดงงิ้วกำลังวาดลวดลายสู้รบอันดุเดือด รุ่ยหลินผู้เคยสง่างามและมีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เสมอกลับมีสีหน้าเปลี่ยนไป นางยกมือเรียวบางขึ้นกุมขมับคล้ายมีความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา ใบหน้าที่เคยผุดผ่องราวกับดอกโบตั๋นยามเช้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างบางในชุดไหมสีกลีบบัวสั่นเทาเล็กน้อย นางโงนเงนไปมาคล้ายนกปีกหักที่มิอาจพยุงกายกลางลมแรง ก่อนจะทรุดฮวบลง

นางตัดสินใจเริ่มวางแผน 'ถอยเพื่อรุก' โดยการงดเว้นการยุ่งเกี่ยวราชกิจทหารทั้งหมด และทำตัวให้ห่างเหินจากหลิวซิง เพื่อปล่อยให้เฉินรุ่ยหลินรุกคืบแผนการกบฏของตนเองได้เต็มที่... เพราะนางรู้ดีว่า เมื่อพยัคฆ์ลำพองใจ มันย่อมจะทิ้งรอยเท้าที่ชัดเจนที่สุดไว้ให้ถูกจับได้เสมอบรรยากาศภายในห้องทรงงานเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงพู่กันที่ขีดเขียนลงบนม้วนกระดาษ กลิ่นหมึกและกำยานไม้กฤษณาที่เคยทำให้ มู่หรงเสวี่ย รู้สึกอบอุ่น บัดนี้กลับดูจืดชางและห่างเหิน แสงอาทิตย์ยามบ่ายถูกเมฆหมอกหนาทึบบดบังจนดูอึมครึม ราวกับลางบอกเหตุถึงพายุใหญ่ที่กำลังจะเคลื่อนตัวเข้ามามู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าโต๊ะทรงงานของ ตงฟางเย่ นางไม่ได้สวมอาภรณ์หรูหราดุจพญาหงส์เช่นทุกวัน แต่กลับสวมชุดเรียบง่ายไร้เครื่องประดับล้ำค่า นางย่อกายคุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อนที่เย็นเยียบ ท่วงท่าของนางสงบราบเรียบราวกับผิวน้ำในบ่อลึกที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆบัวขาวกลางเพลิงแค้นตงฟางเย่ชะงักมือที่กำลังถือพู่กัน เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่เขารักที่สุดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน—ความรัก ความคิดถึง และความระแวงที่ยังคงเป็นหนามยอกอก"ฝ่าบาท..." มู่ห

ภายในกุฏิที่หนาวเหน็บ มู่หรงเสวี่ย ในชุดนักบวชสีขาวบริสุทธิ์ไม่ได้นั่งหลับตาบำเพ็ญเพียร แต่นางกำลังนั่งล้อมรอบด้วยม้วนฎีกาเก่า กองเอกสารลับ และแผนผังรายชื่อขุนนางที่บิดาของนางทิ้งไว้ให้ก่อนตาย มือที่หยาบกร้านของนางสั่นเทาขณะคัดสำเนาหลักฐานสำคัญใต้แสงเทียนที่ริบหรี่ ใบหน้าของนางซูบผอมลงไปถนัดตาเพราะการไม่ได้พักผ่อน"เจ้าไปจากข้า... แต่ทำไมเจ้ายังทำงานหนักเพื่อข้าเช่นนี้?"เสียงทุ้มที่สั่นพร่าดังขึ้นจากเงามืดหลังประตู มู่หรงเสวี่ยชะงักพู่กัน นางเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่ไม่มีความตัดพ้อ มีเพียงความรักที่มั่นคงและหยั่งรากลึกดุจขุนเขา"ฝ่าบาท..." นางวางพู่กันลงช้าๆ "หม่อมฉันทูลพระองค์แล้วว่า หม่อมฉันไม่ได้ไปเพื่อทิ้งพระองค์ แต่ไปเพื่อเป็นหูเป็นตาให้พระองค์จากภายนอก... ในวังหลวงหูตาของตระกูลเฉินมีอยู่ทุกที่ แต่ที่อารามแห่งนี้ ความจริงมักจะเดินทางมาถึงง่ายกว่าเพคะ"ความจริงที่กรีดหัวใจมังกรนางลุกขึ้นยืนแล้วยื่นปึกเอกสารที่นางรวบรวมมาตลอดหลายวันให้เขา "ทรงอ่านนี่เถิดเพคะ หลักฐานการฉ้อราษฎร์บังหลวงของเสนาบดีเฉิน การยักยอกเสบียงกองทัพ และการติดต่อลับกับพ่อค้าต่างแดนเพื่อสะ