Lahat ng Kabanata ng นางหงส์เหนือบัลลังก์: Kabanata 71 - Kabanata 80

การต่อสู้เพื่อแผ่นดินท่ามกลางความตระหนกสุดขีดของเหล่าขุนนางที่วงแตกฮือราวกับฝูงผึ้งแตกรัง อาจี๋นา ที่ตกที่นั่งลำบากจนมุมได้เปลี่ยนความกลัวเป็นความบ้าคลั่ง นางคำรามกึกก้องพลางชักดาบสั้นอาบยาพิษที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อพุ่งทะยานดุจลูกศร หมายจะปลิดชีพฮ่องเต้ ตงฟางเย่ เพื่อเป็นการเดิมพันครั้งสุดท้าย หากสังหารมังกรได้ แผ่นดินต้าตงย่อมระส่ำระสายทว่า... ร่างสีแดงของนางกลับถูกสกัดไว้ด้วยเงาสีดำทมิฬที่พุ่งเข้ามาขวางหน้าเพียงเสี้ยววินาทีพัดเหล็กสยบกุหลาบหนามเคร้ง! เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานจนแสบแก้วหู มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ใช้กระบี่ที่ถือมาในตอนแรก แต่นางกลับสะบัด 'พัดเหล็กกล้า' คู่กายที่ซ่อนอยู่ที่เอวออกมาคลี่รับคมดาบของอาจี๋นาได้อย่างแม่นยำ ประกายไฟกระเด็นว่อนท่ามกลางแสงโคมที่สั่นไหว"เจ้าเป็นเพียงนกในกรงทองที่เสวยสุขบนกองเงินกองทอง! จะมาสู้ข้าที่เติบโตมาบนหลังม้าและอาบเลือดในสนามรบจริงได้อย่างไร!" อาจี๋นาคำรามด้วยความเคียดแค้น นางรัวดาบสั้นเข้าใส่ซ้ายขวาด้วยท่วงท่าที่

เมฆหมอกแห่ง "สมดุล" อำนาจทว่า สันติภาพกับกลุ่มอำนาจมักเดินสวนทางกันเสมอ แม้สงครามภายนอกจะสงบลงด้วยชัยชนะอันเด็ดขาด แต่ภายในราชสำนักกลับเริ่มมีกระแสคลื่นใต้น้ำที่น่ารังเกียจ เหล่าขุนนางหัวเก่าและตระกูลใหญ่ที่เคยเสียผลประโยชน์จากการกวาดล้างคนของราชครูเฉิง เริ่มหวาดระแวงในรัศมีบารมีของมู่หรงเสวี่ย"ฮองเฮามีอำนาจทหารของตระกูลมู่หรง มีความจงรักภักดีของแม่ทัพหลิวซิง และบัดนี้ยังมีบารมีท่วมหัวใจราษฎร... หากปล่อยไว้เช่นนี้ ฮ่องเต้จะมิต่างจากหุ่นเชิดของนางหรือ?" คำกระซิบกระซาบดังไปทั่วห้องโถงรับรองของขุนนางชั้นผู้ใหญ่เพียงไม่กี่วันหลังจากงานฉลอง ฎีกากองโตถูกถวายขึ้นมายังโต๊ะทรงงานของตงฟางเย่ เนื้อหาในนั้นไม่ได้พูดถึงการฟื้นฟูชายแดน แต่กลับพูดถึงการ "รักษาสมดุลฝ่ายใน""ทูลฝ่าบาท... บัดนี้ฝ่ายในมีเพียงฮองเฮาที่ทรงอำนาจเบ็ดเสร็จเพียงผู้เดียว เป็นการขัดต่อจารีตโบราณและเสี่ยงต่อการที่ขั้วอำนาจจะเอียงไปทางตระกูลฝ่ายเดียว เพื่อความมั่นคงของราชบัลลังก์ หม่อมฉันขอเสนอให้ฝ่าบาทรับสตรีจากสามตระกูลใหญ่เข้าวังพร้อมกันพะย่ะค่ะ"

สงครามประสาทใต้ร่มไม้มู่หรงเสวี่ยยกจอกชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นชาชั้นเลิศกลับรสนุ่มนวล ทว่าบรรยากาศกลับขมขื่นเกินบรรยาย นางรับรู้ถึงสายตาที่แตกต่างกันทั้งสามสายตาที่ทิ่มแทงมา"อากาศในอุทยานวันนี้ดูจะร้อนรุ่มผิดปกตินะพวกเจ้าว่าไหม?" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ"สนมเหม่ย... เจ้าดูจะสนใจสร้อยหยกของข้าเป็นพิเศษ หรือว่ากรมพิธีการขาดแคลนเครื่องประดับจนต้องให้เจ้าเที่ยวมาจดจ้องของผู้อื่นเช่นนี้?"สนมเหม่ยชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มหวานพร่าเลือนลงครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาแย้มยิ้ม"หม่อมฉันเพียงแต่ชื่นชมในความงามเพคะฮองเฮา หยกขาวนี้บริสุทธิ์ยิ่งนัก... กลัวก็แต่ว่าหากเจ้าของดูแลไม่ดี วันหนึ่งมันอาจจะแตกสลายหรือเปลี่ยนมือไป""งั้นหรือ?" มู่หรงเสวี่ยหันไปมองสนมจิง "แล้วเจ้าเล่าสนมจิง ท่าทางเชิดหน้าของเจ้า ราวกับว่าเจ้ากำลังอยู่ในสมรภูมิ มิใช่ในอุทยาน หากเจ้าอยากจะรบนัก ข้าก็มีสนามฝึกที่ว่างอยู่ หรือว่าเจ้าถนัดแต่การ 'วางอำนาจ' ในวังหลังมากกว่าการออกไปจับดาบจริงๆ?"สนมจิงแค่นหัวเราะ "วรยุทธ์คือพื้นฐานของคนตระกูลหลี่เพคะ หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่า... วังที่เงียบเหงา

การแลกเปลี่ยนในเงามืดท่ามกลางความเงียบงัดยามวิกาลที่ปกคลุมพระราชวังหลวง มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านซอกกำแพงหิน สนมถิง สตรีผู้ซ่อนความริษยาไว้ภายใต้ใบหน้าอ่อนหวาน บัดนี้สวมชุดอำพรางกายสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืด นางยืนรออยู่อย่างอดทนที่มุมอับสายตาข้างกำแพงห้องเครื่องหลวง จุดที่เงาของอาคารทอดทับจนยากที่ทหารยามจะสังเกตเห็นครู่ต่อมา ร่างท้วมของ หัวหน้าห้องเครื่องหลวง ก็คลานเข่าออกมาจากประตูเล็กด้านหลัง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬแม้ในอากาศที่หนาวเหน็บ ดวงตาที่ฉายแววละโมบกวาดมองไปทั่วด้วยความระแวงสัญญามรณะใต้เงามืด"นี่คือมัดจำสำหรับความกล้าหาญของเจ้า" สนมถิงเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบพลางโยนถุงเงินหนักอึ้งลงบนพื้นหิน เสียงเหรียญทองกระทบกันดังกังวานสั้นๆ ทว่าบาดลึกเข้าไปในใจของผู้ที่โมหะบังตานางล้วงเอา ขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวจิ๋ว ขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยออกมาจากสาบเสื้อ ขวดนั้นเรียบเนียนทว่ากลับบรรจุสิ่งที่จะสั่นคลอนเกียรติยศของพญาหงส์"ในนี้คือ 'ผงรากบัว

กับดักที่วางไว้กลางวังหลวงข่าวการ "ประชวรหนัก" ของฮองเฮาแพร่กระจายไปทั่ววังหลวงดุจไฟลามทุ่ง ภายในตำหนักเย็นของสามสนม เสียงหัวเราะอย่างผู้ชนะดังประสานกันขึ้นมาทันที พวกนางมั่นใจว่าแผนการครั้งนี้สำเร็จลุล่วง มู่หรงเสวี่ยที่น่ารังเกียจจะไม่ได้โผล่หน้าไปในงานเลี้ยง และตงฟางเย่จะต้องอับอายขายหน้าจนต้องมองหา "สตรีผู้อื่น" มาเคียงข้างแทนทว่าพวกนางไม่รู้เลยว่า ในขณะที่หมอหลวง (ซึ่งเป็นคนของมู่หรงเสวี่ย) กำลังแสร้งทำเป็นตรวจชีพจรอย่างเคร่งเครียด มู่หรงเสวี่ยกลับแอบลืมตาขึ้นมองเพดานด้วยรอยยิ้มเย็นชา"จงรื่นเริงกันให้เต็มที่เถิดเหล่าสนมเอ๋ย... เพราะในวันพรุ่งนี้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้รู้ว่า การที่พญาหงส์ล้มลงนั้น ไม่ใช่เพราะพ่ายแพ้ แต่มันคือการย่อตัวเพื่อกระโจนขึ้นตะปบเหยื่อให้ดิ้นไม่หลุดต่างหาก"กับดักที่ขุดไว้รอข่าวคราวการ "ประชวรกะทันหัน" ของมารดาแห่งแผ่นดินกลายเป็นคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดไปทั่วทุกซอกมุมของพระราชวังหลวง ภายในตำหนักของเหล่าสนมทั้งสาม บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความอึดอัดกลับแปรเปลี่ยนเป็นความรื่นเริงอย่าง