All Chapters of HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1] : Chapter 131 - Chapter 140

173 Chapters

Chapter 130

JACOB ALDEGUIRE'S POV Pagpasok ko sa loob ng bahay, agad akong sinalubong ng init... at ng presensya niya. “Jacob!” Charity’s voice was bright, warm… almost too warm. Hindi pa man ako tuluyang nakakatayo nang maayos ay lumapit na siya sa akin, agad akong niyakap at sunod-sunod na halik ang ibinigay niya sa pisngi ko, sa labi ko, sa leeg ko... parang sabik na sabik na makita ako. I forced a small smile. “Hey…” mahina kong usal, hinahayaan ko muna siya sa ginagawa niya kahit na pagod na pagod ang isip ko. Pero hindi nagtagal… ay dahan-dahan ko siyang itinulak palayo. Hindi malakas, but just enough to create distance. “I’m tired…” sabi ko, bahagyang napabuntong-hininga. “We can do it later.” Nakita ko ang bahagyang pagkagulat sa mukha niya. She blinked. Once. Twice. Parang hindi niya inaasahan iyon mula sa akin. Pero hindi na ako nagpa-explain. I walked past her. Diretso akong umakyat sa kwarto, ramdam ang bigat ng bawat hakbang. Pagkapasok ko, agad kong sinara ang pinto a

Chapter 131

JACOB ALDEGUIRE'S POV (Continuation.....) The city lights outside the bar blurred past as I parked hastily. I didn’t even bother to check my phone. I needed this. Needed to drown the chaos inside my head before it swallowed me whole. The bar was loud, pulsing with music and chatter, the kind of place where faces blurred and voices became white noise. I spotted them immediately... some of the friends I’d met on that business trip months ago. They waved, a few beers already in hand. “Jacob! Finally, man!” Aries called, clapping me on the shoulder as I approached the high stool at the bar. I didn’t answer. I just nodded, sitting down and signaling for a drink. Whiskey. Straight. The kind that burns down your throat and numbs the mind. Hours passed—or maybe it was just a blur. I talked about deals, numbers, mergers… everything but what was really on my mind. And yet, they all knew. Somehow. I couldn’t hide it. Aries leaned closer, lowering his voice over the music. “You kno

Chapter 132

JACOB ALDEGUIRE'S POV "HOY!!!" sigaw ko. Hindi na nito nagawa pang bumaling sa akin at kumaripas ng takbo. “Shit..." Mabilis akong sumunod, mas mahaba ang hakbang ko, mas mabilis. Ilang segundo lang ang lumipas bago ko siya naabutan. Hinawakan ko agad ang kwelyo ng suot niya at marahas ko siyang itinulak sa pader. “Who the hell are you?” mariin kong tanong, halos magdikit ang mga ngipin ko sa diin ng pagkakasabi ko. Nagpumiglas siya, pero mas hinigpitan ko ang hawak ko. “Answer me.” Tahimik siya. Pero ramdam ko ang kaba sa katawan niya. Nanlilisik ang mga mata ko habang pinagmamasdan ko ang mukha niya sa ilalim ng mahinang ilaw. “At bakit ka nagmamasid dito?” dagdag ko, mas malamig, mas mapanganib ang tono ko. Walang kahit anong dahilan ang pwedeng magpaliwanag kung bakit may taong palihim na nagmamasid sa bahay na iyon, maliban na lamang kung may hinahanap ito o kung ano. "T*ngina... bitawan mo nga ako!" asik niya, pilit na inaalis ang kamay kong nakahawak

Chapter 133: Ex And Current

ELOWEN GARCIA’S POV Ilang minuto na ang nakalipas matapos umalis ang mga engineers na ka-meeting ko. Naiwan ako sa mesa, nakabukas pa rin ang laptop ko at nakakalat ang ilang dokumento, blueprints, cost projections, timelines. Hindi ko na napansin ang oras. Sanay na ako. Work first. Always. Humigop ako ng malamig nang kape, kahit alam kong matagal na itong wala sa tamang lasa. Hindi ko na rin alintana. Kailangan ko lang tapusin ‘to. Eight months. I clenched my jaw slightly. Imposible... kung hindi aayusin ang sistema. Napabuntong-hininga ako at akmang babalik sa pagta-type nang may naramdaman akong presensya sa harapan ko. “Still working this late?” Napahinto ang kamay ko. That voice. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. Charity. Standing there like she owns the space. Impeccable. Polished. Smiling. “Charity,” mahinahon kong bati, saka isinara ang laptop ko. “Good evening.” Ngumiti siya. “Good evening.” Tahimik kaming nagtitigan sandali. Then s

Chapter 134

CHARITY’S POV Hindi ako agad nakagalaw. Parang bigla akong na-estatwa sa kinatatayuan ko habang nakatutok ang tingin sa papalayong si Elowen. The restaurant noise slowly came back, muling umalingawngaw ang tunog ng mga kubyertos, usapan ng ibang tao, mahinang tugtog, pero parang malayo ang lahat sa pandinig ko. All I could hear…was her voice. Samantha.... Napapikit ako nang mariin. “Damn it…” mahinang bulong ko, halos hindi marinig kahit ng sarili ko. My hands slowly clenched at my sides. Paano niya nalaman? Paanong? Napabuga ako ng hangin at mabilis na napaupo. Nanginginig ang daliri ko habang inaabot ko ang baso ng tubig sa mesa, pero kahit ilang lagok ang gawin ko, hindi mawala ang paninikip ng dibdib ko. This wasn’t supposed to happen. Everything was under control. Everything was planned. Jacob was supposed to stay where he was, confused, broken, dependent and supposed distant to her. Pero simula nang bumalik si Elowen ay bigla siyang nagbago. Hindi ko alam kung k

Chapter 135

ELOWEN GARCIA’S POV Pagkarating ko sa bahay ay agad akong sinalubong ng pamilyar na katahimikan... iyong klase ng tahimik na hindi nakakaasiwa, kundi nagbibigay ng pahinga. Pero hindi pa rin sapat para pakalmahin ang inis na naiwan sa akin. I closed the door behind me, dahan-dahang hinubad ang heels ko habang naglalakad papasok sa sala. “Rough night?” Napahinto ako. There he was. Alexander. Nakasandal sa sofa, may hawak na baso ng alak, at nakatingin sa akin na parang kanina pa ako hinihintay. That look on his face.... Amused. Observing. Parang alam na niya agad na may nangyari. I exhaled sharply. “You have no idea.” Bahagya siyang napangiti. “Try me.” Hindi na ako nag-abala pang magpaligoy-ligoy. Dumiretso ako sa mini bar, kumuha ng sarili kong baso at nagbuhos ng wine. Kailangan ko ‘to. “Charity showed up,” diretso kong sabi. Nakita ko ang bahagyang pag-angat ng kilay niya. “Interesting.” “It's irritating,” I corrected, sabay inom ng wine. Tahim

Chapter 136: Jealousy

ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation...) Bumukas ang bibig ko ngunit wala ni isang salitang kumawala doon. Hanggang sa tuluyan na lamang niya akong tinalikuran at naiwan kaming apat... tahimik at nagtatakang sinusundan ng tingin si Jacob. "Agoy.. sala gyud ni nimo, Jimboy!" "Giatay na! unsaon naman ni? naa pa mi date sa akong uyab!" "Puyo mo uy! wa man tamo sugua na muduol ngari nako.. maong dili nako na sala!" pangangatwiran ni Jimboy sa dalawang kasama ng sisihin siya ng mga 'to. Ako naman ay napakamot sa aking noo. Nakasunod pa din ang tingin sa direksyon kung saan nagtungo si Jacob. "Wag niyang sabihin na nagseselos siya dahil kausap ko ang mga tauhan niya?" Napabuntong-hininga ako, dahan-dahang pinilit kalmahin ang sarili ko. Tinignan ko ang tatlong lalaki sa harapan ko. At parang gusto nang sumigaw at magtalo-talo dahil sa tensyon na naiwan ni Jacob. “Guys…” mahina kong sambit, sabay hagod ng kamay sa mukha. Napatingin sa akin ang tatlo, halos sabay na huminto sa kani

Chapter 137

ELOWEN GARCIA’S POV Alas-singko y medya na ng hapon nang tuluyan kong ibinaba ang ball pen sa ibabaw ng mesa. Napabuntong-hininga ako at bahagyang inunat ang likod. “Finally…” mahinang bulong ko sa sarili. Maghapon akong abala... inspections, reports, revisions, lahat-lahat para lang masigurong maayos ang takbo ng proyekto. At kahit papaano, naging tahimik din ang buong araw matapos ang nangyari kanina. Tahimik… pero hindi mapayapa. Kasi kahit anong pilit kong mag-focus sa trabaho ay laulit-ulit pa rin bumabalik sa isip ko si Jacob. Ang ekspresyon niya. Ang tono ng boses niya. At… kung paano siya biglang umalis pagkatapos naming mag-usap. Napailing ako. “Forget it…” Tumayo ako at inabot ang bag ko. Kailangan ko nang umalis kung ayaw kong abutin ng gabi sa biyahe. Pero paglapit ko pa lang sa pintuan ay biglang bumuhos ang malakas na ulan. Napahinto ako. “Seriously?” Lumapit ako sa malaking bintana ng office at tumingin sa labas. Malakas. Halos hindi na makita ang daa

Chapter 138: 🔞🔥

JACOB ALDEGUIRE’S POV The rain hadn’t stopped. If anything, it got worse. Malakas, mabigat at halos hindi na makita ang daan kanina habang pabalik ako. I ran. I didn’t even bother waiting it out inside the car. Hindi ko alam kung bakit, basta ang nasa isip ko lang… ay kailangan kong tingnan ang project office at baka nando'n pa rin si Elowen, pero pakiramdam ko ay nakaalis na siya kanina pa. But I have to make sure. Pagpasok ko sa project office, basa na ang kalahati ng katawan ko. Tumutulo ang tubig mula sa buhok ko pababa sa leeg, hanggang sa kwelyo ng puti kong polo. “D∆mn…” bulong ko, sabay hilamos ng kamay sa mukha ko. I exhaled sharply and unbuttoned the first button of my shirt. Then the second. Then the third. Mainit pa rin ang katawan ko kahit malamig ang ulan. Hindi dahil sa pagtakbo kundi dahil sa kung ano ang inaasahan kong makita. Slowly… I stepped further inside.At bumungad sa akin ang tahimik at natutulog na si Elowen. Her head resting on her arms, buhok ni

Chapter 139: MATURE CONTENT 🔞🔥

JACOB ALDEGUIRE'S POV (Continuation.....) Naghihintay ako ngunit hindi niya ako tinulak palayo. And that… That was all the permission I needed. My breath slowed, but my chest felt tighter. Heavier. “Elowen…” I murmured again, softer this time... almost a warning. Because I knew… Once I crossed this line, there’s no going back. Pero hindi pa rin siya gumalaw. Her eyes stayed on mine. Slowly... I closed the distance. At sa isang iglap ay tuluyang naglapat ang labi naming dalawa. Soft. Barely there at first. Parang sinusubukan ko lang kung totoo ba ‘to.... kung totoo ba na hinahayaan niya akong halikan siya o baka panaginip ko lamang lahat ng ito. But she didn’t push me. And that was my undoing. My hand instinctively moved, resting against the table beside her, caging her in without fully trapping her. I leaned in deeper. The kiss changed. From hesitant to something more certain. More consuming. Mas naging mabigat ang bawat galaw. Mas naging totoo ang lahat at la

...

12 13 14 15 16

...

SCAN CODE TO READ ON APP