All Chapters of HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1] : Chapter 141 - Chapter 150

ALEXANDER'S POV "Jax..." sambit ko ng makita ko ito sa loob ng kusina.Agad siyang humarap sa akin at tinanguhan ako bilang pagbati."Nakauwi na ba si Elowen?" tanong ko.Bahagya itong natigilan, hindi alam kung ano ang dapat na maging reaksyon habang nakatingin sa akin. "Hindi pa po eh..." mahinang tugon niya.Pinag-krus ko ang aking braso. Salubong ang kilay sabay muling kinapa sa loob ng bulsa ang cellphone. "I thought she was already here..." bulong ko habang hinahanap ang number niya sa contact list ko.Ilang segundo lamang ay nahanap ko na ito.. pinindot ko ang numero at tinawagan siya. Sumandal ako sa counter habang pinapakinggan ang paulit-ulit na pag-ring ng cellphone niya. Ngunit natapos na lamang iyon at hindi niya sinagot. Isang malalim na pagbuntong-hininga ang ginawa ko at muli itong tinawagan. Nag-ring lang iyon ng nag-ring.. hanggang sa pareho kaming natigilan ni Jax ng umalingawngaw ang malakas na pagsara pintuan mula sa ikalawang palapag. At sa matinding kyuryu

ELOWEN GARCIA'S POV "I've been looking for you..I thought you were de∆d! Pero kahit gano'n pa man ay naghintay pa rin ako ng ilang taon.. naghintay ako hanggang sa nakilala ko so Charity!" "She reminds me so much about you... she has the same eyes as yours, same smile and even your voice! everything about her reminds me of you..." Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa utak ko habang nakaupo ako sa harapan ng mahabang hapagkainan. Ako lang mag-isa ang nasa bahay ngayon...at wala akong ideya kung saan nagpunta si Alexander. Habang kumakain ako at paminsan-minsan king minamasahe ang balikat ko. Sumasakit pa rin ang katawan ko dahil sa nangyari doon sa site. "T*ngina...hindi ko man lang napigilan ang sarili ko at muli akong bumigay sa kanya..." bulong ko sa kawalan at pagkatapos ay isinubo ang maliit na hiwa ng apple sa aking bibig. Kalmado ko iyong nginuya hanggang sa bigla akong napatulala... nakatitig lamang ako sa pader na nasa harapan ko. At sa muling pagka

JACOB ALDEGUIRE’S POV I don’t remember when I fell asleep. All I knew is that...for the first time in days… My mind went quiet. No noise. No thoughts. No her…or maybe it was exactly because of her. Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata. Mabigat pa ang talukap, pero unti-unting luminaw ang paningin ko habang sinasanay ang sarili sa liwanag ng kwarto. The first thing I did was instinctively..was looking at her table. And there she was. Sitting quietly. Focused. Like nothing in the world could touch her. Her eyes were on the papers in front of her, her expression calm, composed… professional. Parang wala kaming pinagdaanan. At parang wala ako ngayon rito sa opisina niya. My jaw tightened slightly. I pushed myself up from the couch, napaupo ako habang inaayos ang ilang hibla ng buhok ko na nagulo sa pagkakahiga. “...You didn’t wake me up?” My voice came out a little rough. Sleep still clinging to it. Hindi siya agad tumingin sa akin. She just continued reading for a s

JACOB ALDEGUIRE’S POV I didn’t leave because I was offended. That was what I told myself the moment I stepped out of her office. The hallway felt colder than usual. Or maybe it was just me. My hands were still inside my pockets when I reached the elevator, jaw tight, mind still replaying her voice. “Umalis ka na nga.” I exhaled sharply. “Of course,” I muttered under my breath. Like I was really going to stay there forever. But even as I said it… I didn’t like the feeling of walking away. Not from her. Not like that. The elevator doors opened and I stepped in without hesitation. The ride down was silent, too silent, like the building itself was mocking the noise inside my head. When the doors finally opened to the parking lot, I walked straight out. Fast. Focused. Habang naglalakad ako papalapit sa aking kotse ay naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa loob ng aking bulsa. Agad ko iyong kinuha at pagbukas ko ng screen ay nabasa ko ang pangalan ni Kael. He just

ALEXANDER'S POV I decided not to go home the moment I heard that... the a*shole was there. Kaya ngayon ay nasa isang public bar ako, tahimik na umiinom ng alak habang nakaupo sa harapan ng bartender. Sobrang ingay ng paligid, ngunit mas gusto ko ang gano'n dahil hindi ako makakapag-isip ng mabuti. I wanted to escape something that keeps following me even in my dreams. Kahit napapatulala lang ako saglit ay maiisip ko kaagad ang taong iyon. I just met that person when I was attending a wedding. Isang beses ko lang siyang nakita at ngayon ay hindi na siya mawala sa isipan ko. At ang mas nakakainis pa ay lalaki siya. He's a man and I couldn't understand why I'm this affected..when I know I'm straight. Babae lang ang gusto ko, kaya bakit parang nababaliw ako sa lalaking iyon? Hindi ko na mabilang kung ilang baso na ang naubos ko. The bartender didn’t even ask anymore. Basta na lang niya pinupuno ulit ang baso ko sa tuwing nauubos ko. “Shit…” mahina kong mura, sabay inom ulit.