Todos os capítulos de HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1] : Capítulo 181 - Capítulo 190

ANNA’S POV Tahimik lang ako buong biyahe. Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman habang nakaupo sa passenger seat ng sasakyan ni Alexander. Everything felt unreal. Ilang oras lang ang nakalipas… Akala ko normal na gabi lang ulit sa bar ang haharapin ko. Isa na namang gabi ng pagngiti kahit pagod na. Isa na namang gabi ng pagpapanggap na okay lang ako. Pero ngayon…ay nandito ako at kasama ko siya. Kasalukuyang nakaupo sa loob ng kotse niya at tahimik na nakatingin sa hagdan. Mahigpit kong niyakap ang jacket niya na nakabalot pa rin sa katawan ko habang palihim ko siyang sinusulyapan. Tahimik siyang nagda-drive. One hand on the steering wheel. The other resting against the window. Pero kahit hindi siya nagsasalita ay ramdam ko pa rin ang bigat ng presensya niya. The tension. The anger he was still trying to control. And somehow…mas lalo akong kinakabahan doon. Ilang minuto pa ang lumipas hanggang sa tuluyan kaming huminto sa harap ng malaking gate.

ANNA'S POV “Stay.” The moment that word left my lips… I immediately realized what I had done. My fingers tightened slightly around the sleeve of his shirt. Alexander didn’t move. He didn't speak. He just stood there with his back facing me. Completely still. Then slowly… I saw his shoulders rise and fall from a deep breath. As if he was trying to control something inside him. But when he finally turned around… I knew he already lost that battle. The look in his eyes made my heart stutter. Dark. Heavy. Full of emotions he had probably been suppressing for months. “Anna…” puno ng pagbabanta ang kanyang tinig ng kanyang bigkasin ang pangalan ko. My breath caught. Then suddenly…he grabbed my wrist and pulled me toward him. A soft gasp escaped my lips as my body collided against his chest. And before I could even process what was happening… His hand cupped my face. Then he k*ssed me. Hard. Desperate. Like a man who had been starving for too long.

ALEXANDER ROZANOZ'S POV Tahimik ang buong hallway habang naglalakad ako pabalik sa kwarto ni Anna. May hawak akong food tray sa magkabilang kamay. Mainit pa ang pagkain at bahagyang umaalingasaw ang amoy ng sopas at bagong lutong ulam mula rito. Hindi ko nga alam kung kailan pa ako nagsimulang gumawa ng mga ganitong bagay. But somehow… When it comes to her, everything feels natural. Iyong tipo na parang sanay na sanay na ako sa lahat ng bagay. At nagagawa ko ang lahat na hindi ko kailanman naisip na magagawa ko. Makalipas ang ilang minuto ay huminto ako sa tapat ng pintuan ng kanyang kwarto. Sandaling napatitig doon bago marahang pinihit pabukas ang seradura. Dahan-dahan kong itinulak pabukas ang pinto. And the moment I stepped inside… I froze for a second. Because she was already awake. Nakasandal siya sa headboard ng kama habang yakap-yakap ng kumot ang kanyang katawan. Bahagyang magulo pa ang buhok niya at halatang kagigising lang. Pero kahit gano’n ang ayos niya ay sob

ANNA'S POV “Bagay sa’yo ‘to.” Napangiti si Elowen habang itinataas ang isang cream-colored dress sa harapan ko. Bahagya akong natawa at umiling. “Parang sobra naman yata ‘yan para sa akin…” sagot ko habang tinitingnan ang presyo nito at hindi maiwasang mapangiwi. “Ano kaba naman, Anna...,” putol niya agad habang nakataas ang isang kilay. “Nakatira ka sa mansyon kasama namin, sa mansyon ni Alexander Rozanoz. Mas nakakahiya kung mukha kang pinapabayaan. At tsaka, hindi rin naman mauubos itong ATM na ipinadala niya sa akin kasi ayaw mo tanggapin...kahit bilhin mo pa lahat ng makikita mo rito sa loob ng mall. Napatawa ako nang mahina. Ganito talaga si Elowen. Diretsyo magsalita, walang preno ang bibig. Ngunit totoo din naman. Simula nang bumalik ako sa mansyon… pakiramdam ko unti-unti akong bumabalik sa dating ako. Sa mas tahimik. Mas ligtas. Mas maayos na buhay. At malaking parte no’n ay dahil sa dalawang taong hindi ako hinayaang tuluyajg sirain ang buhay ko at binigyan ako

ANNA'S POV Sobrang tahimik… na halos marinig ko ang bawat malalalim na paghinga ni Alexander habang hawak niya ang manibela. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya lumilingon sa akin kahit isang beses man lang. Paminsan-minsan akong bumabaling sa kanya at hindi nakatakas sa akin paningin ang bawat mahigpit nitong pagkuyom sa manibela. Mula sa kanyang mukha ay dahan-dahang bumaba ang tingin ko sa suot niyang damit. At sa t'wing nakikita ko ang bahid ng d*go sa suot niyang polo ay naninikip ang dibdib ko dahil sa matinding emosyon na nararamdaman ko. Pati ang kamao niya...sugatan, namumula at alam ko na mamamaga iyon bukas. Makalipas ang ilang sandali ay naramdaman kong huminto na sa pagtakbo ang sasakyan. Nang tumingin ako sa labas ay bumungad sa akin ang mansyon...at nang marinig ko ang kalabog ng pagsara ng pinto sa direksyon niya ay nakatingin ako sa kanya. Nakita kong nakalabas na siya ng kotse, dahilan upang bumaba na din ako at kaagad na sumunod sa kanya. Ngunit bago