All Chapters of HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1] : Chapter 161 - Chapter 170

173 Chapters

Chapter 160

ELOWEN GARCIA’S POV “Baby…” Hindi pa man ako nakakabawi sa gulat ay yakap na niya ako. Mahigpit. Sobrang higpit na para bang mawawala ako sa kanya anumang sandali. “D-Daddy…” mahinang tawag ko, napapangiwi dahil sa sakit ng katawan ko pero hindi ko na iyon pinansin. Mas nangingibabaw ang kaba sa dibdib ko. Hindi ko siya ganito kadalas makita. Mahina. Nanginginig. Takot. Dahan-dahan niyang inilayo ang sarili niya sa akin, pero hindi niya binitiwan ang magkabilang balikat ko. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, animo'y sinusuri ang kabuuan ko upang masiguro niya na maayos lang talaga ako. “Are you hurt? May masakit ba? Tell me, baby…” sunod-sunod niyang tanong, halos hindi na niya mapigilan ang boses niya. Ngumiti ako ng pilit. “I’m okay… I’m fine, Dad,” sagot ko kahit alam kong halata sa mukha ko na hindi iyon totoo. Napapikit siya sandali. Then he pulled me into another hug. Mas maingat na ngayon. Mas marahan. “I almost lost you…” mahina niy

Chapter 161

JACOB ALDEGUIRE'S POV Kasalukuyan akong nakaupo sa isang bench sa labas ng kwarto ni Elowen. I want them to have some time to talk that's why I decided to come out for a bit. Tahimik lang ako at pinapakiramdaman ang paligid, nang bigla kong maramdaman ang pamilyar na presensya sa tabi ko. "How is she?" kalmadong tanong ni Alexander. Tumango ako at bahagyang bumaling sa kanya. "She's okay. Just need to have some rest," sagot ko. Sumilay ang tipid, ngunit totoong ngiti sa kanyang labi. Nakatuon na sa ibang direksyon ang tingin niya, habang ako ay nakatitig pa rin sa kanya. "Good to hear that," sambit niya at pinakawalan ang isang mabigat na paghinga. Para bang tuluyan ng nawala ang mabigat na bagay na kanina pa nakadagan sa kanyang dibdib. Pinagmasdan ko siya nang mabuti, hanggang sa napansin ko ang telang nakabalot sa bandang balikat niya. "You're not doing something about that?" bulalas ko, doon ay muli itong napatingin sa akin. Naniningkit ang kanyang mga ma

Chapter 162

ELOWEN GARCIA'S POV Matapos ang mahigit dalawang araw na pagtatambay sa hospital, ngayon ay nakabalik na rin ako sa mansyon. Nakaupo ako sa gilid ng kama ko, nakatanaw sa malawak na bintana. Pareho pa rin ang tanawin... mula sa hardin, ang fountain, ang mga taong abala sa kani-kanilang gawain. Normal. Masyadong normal… kumpara sa nangyari. Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko at hinawakan ang pisngi ko. Halos wala na ang pamamaga, pero ramdam ko pa rin ang kirot. Parang paalala. Hindi pa tapos. Huminga ako nang malalim at bahagyang napapikit. Sa loob ng dalawang araw ay halos hindi ko nahahahilap si Jacob at Alexander. Para bang naglaho sila bigla. At ang huling beses ko lang silang nakita ay iyong gabi na dinala ako sa hospital at noong magising ako. Pagkatapos niyon ay hindi na ulit. Para silang mga multo na bigla lamang nawawa at walang kahit na anong bakas man lang. “Ma’am…” Napalingon ako sa pintuan nang marinig ko ang mahinang katok. Pumasok si Manang,

Chapter 163

ELOWEN GARCIA'S POV (... Continuation) Napalingon ako kay Alexander. Tahimik lang siya kanina… pero ngayon ay nakangisi na. That smug, teasing look. Para bang may alam siya na ako lang ang hindi pa umaamin at pilit kong itinatanggi. Tumaas ang isang kilay niya habang nakatingin sa akin, saka bahagyang tumango, parang may binibigyang kahulugan ang ginawa ko. At doon ko lang napagtanto. …Niyakap ko si Jacob. In front of him. Biglang uminit ang pisngi ko. Napaiwas ako ng tingin, kunwari walang nangyari, pero ramdam ko pa rin ang titig niya, parang hindi niya ako tatantanan. “Wow…” mahina niyang sambit, sapat lang para marinig ko. “Didn’t know you had it in you.” Nanlaki ang mata ko at mabilis ko siyang sinamaan ng tingin. “Shut up,” mariin kong bulong. Pero lalo lang siyang ngumisi. Mukhang mas lalo pa siyang naaliw. “Relax,” dagdag niya, taas ang dalawang kamay na parang sumusuko. “I’m not judging.” Saglit siyang tumingin kay Jacob, pagkatapos ay aga

Chapter 164: MATURE CONTENT 🔞

ELOWEN GARCIA'S POV Nakadilat ang mga mata ko, nakatitig sa kisame, habang unti-unting bumabalik sa normal ang tibok ng puso ko. Mabigat pa rin ang aking paghinga, ngunit hindi na kasing bigat gaya ng kanina. Ramdam ko ang init ng katawan habang nakapatong ang aking ulo sa kanyang dibdib. At ang kanang braso niya ay mahigpit na nakayakap sa aking baywang. Parang wala na siyang balak na pakawalan ako dahil sa sobrang bigat niyon. Huminga ako nang malalim, at kasunod niyon ay ang dahan-dahang paggalaw ng aking daliri hanggang sa tuluyang iyong sumiklop sa kanya. Then, instinctively...he tightened his grip on my finger. Slowly, I lifted my gaze and watched it carefully. Tahimik kaming dalawa, para bang ang mga kamay lang naming magkahawak ang nag-uusap. Huminga ako nang malalim. Mainit pa rin ang balat ko dahil sa kakaibang pakiramdam na bumabalot sa dibdib ko ngayon. Dahan-dahan akong gumalaw, bahagyang inayos ang ulo ko sa dibdib niya. At doon ay mas lalo kong naramd

Chapter 165

ELOWEN GARCIA'S POV "Hindi mo sinabi sa akin na dito pala natulog si Jacob kagabi..." reklamo ni Alexander pagpasok niya sa mismong dining area. Hindi ko kaagad siya pinansin at tuloy-tuloy lamang sa pagtulong kay Manang. "Hello....Elowen!" pagpapapansin nito. At nang hindi ko pa rin siya tinitingnan ay mabilis siyang kumapit sa akin. Sinilip niya ang mukha ko sabay pinaningkitan ako ng mata."Umayos lang ang relasyon niyo ay dine-dedma mona ako...hindi mo na ba ako mahal?" banat niya at nagpapa-cute pa talaga.Tumiim ang bagang ko. Pinakawalan aking isang malalim na buntong-hininga bago ako dahan-dahang tumingin sa kanya. Dumukwang ako nang bahagya, at ng makuntento ako sa distansya ng aming mukha.. ay walang sabi-sabi hinampas ko ang aking noo sa kanya dahil upang mapa-atras siya."Napaka-brutal mo talaga..." reklamo niya habang hinahaplos ang noo. Inirapan ko siya at muling bumalik sa ginagawa ko. "Wala ka naman kasing sasabihin at gagawing maganda. Kaya sana ay mas pinili mo

Chapter 166

JACOB ALDEGUIRE'S POV Nakatagilid siya sa tabi ko, bahagyang nakasiksik ang katawan niya sa akin na parang kahit sa pagtulog… hinahanap pa rin niya ang init ko. Maingat kong inayos ang kumot sa ibabaw niya, tinatakpan ang balikat niya na bahagyang nakalantad. Ayokong magising siya. Kailangan niya ng pahinga. Mas kailangan niya iyon kaysa sa akin dahil hindi pa gano'n ka galing ang sugat niya. Dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko… at marahang hinaplos ang gilid ng mukha niya. Nandoon pa rin ang bahagyang bakas ng pamamaga. Pero hindi na kasing maga noong nakaraang araw. Humigpit ang panga ko. Saglit. Pero agad ko ring pinakawalan. Hindi ngayon. Hindi habang nandito siya sa harap ko… ligtas. Tahimik ko siyang pinagmasdan. Kung paano bahagyang gumagalaw ang pilikmata niya. Kung paano sumasabay ang paghinga niya sa dibdib ko. And for a moment.. everything around me slowed. I just stared at her face. Enjoying every moment I have like it'll be the last time

Chapter 167

JACOB ALDEGUIRE'S POV (...... Continuation) His smile widened. “Because of her?” My jaw tightened. “Say her name and I will put your throat out of your neck, Fred...” I said quietly. "And I’ll make sure you don’t leave this place breathing.” The air shifted. No more amusement. No more games. Just tension...sharp and dangerous. Fred let out a breath, then cracked his neck. “Alright,” he said. “Let’s see how far you’re willing to go for her.” I didn’t answer. I didn’t need to. Because the next second he moved...faster than I expected. But I was faster. I stepped in, closing the distance in an instant...my fist slammed straight into his jaw. Sa sobrang lakas ng suntok ko ay bahagya siyang napa-atras. But he didn't back down. He stood up and punched me back. "That's all you got, big boy?" I mocked him. Lalong namula ang mukha niya sa galit at akmang aatakihin ako. But I avoided his attack without making so much effort. Then...I grabbed him by the

Chapter 168

JACOB ALDEGUIRE'S POV (... Continuation) “You don’t even get to think about her.” My breathing becomes hard as I stared straight into his bloodied face. And in that moment... there was no doubt left. No hesitation. No restraint. Just one clear thought. I wasn’t letting him walk out of here. Every word he said… crawling under my skin. Corrupting everything. My grip tightened around his collar, my knuckles turning white as rage burned through my veins. That was enough. I shoved him back... hard—sending him stumbling across the floor. Then my hand went behind me. Fast. Familiar. Cold metal pressed against my palm as I pulled the gun from my back. I raised it. Straight at him. No hesitation. No warning. My finger tightened on the trigger...his craziness has to end in this place tonight. Umigting ang panga ko ng makita ko ang ngiti niyang puno ng kumpyansa. Ibinuga ko ang isang malalim na paghinga, ngunit bago ko pa man tuluyang makalabit ang g

Chapter 169

ELOWEN GARCIA'S POV Pagbukas pa lang ng pinto ng emergency entrance, sinalubong agad ako ng matinding amoy ng antiseptic at dugo. Agad na tumuon ang tingin ko sa tapat ng isang emergency room. At nang makita ko si Kael ay agad akong tumakbo papalapit sa kanya. Nang bigla siyang gumalaw sa kanyang kinauupuan paharap sa akin ay agad na bumagal ang aking paghakbang... hanggang sa napahinto ako at napatingin lamang sa kanya. Punong-puno ng dugo ang suot niyang damit. Halos hindi na makilala ang kulay ng shirt niya. Basa… malagkit… at halatang hindi lang iisang sugat ang pinanggalingan niyon. Tumayo siya agad nang makita niya ako. Pero hindi siya nagsalita. Hindi agad. “W-Where is he…?” tanong ko, halos pabulong. Pero kahit gano’n… nanginginig ang boses ko. “Kael… nasaan si Jacob? A-ayos lang ba s-siya?" ulit ko, mas mariin na. Pero umiwas lang siya ng tingin. "S-Sorry..." Pagkarinig ko ng boses niyang iyon ay may kung ano sa loob ko na biglang gumuho. Nagsimula

...

13 14 15 16 17 18

SCAN CODE TO READ ON APP