All Chapters of สายลับแนบเนื้อ: Chapter 1 - Chapter 10

“ขอบคุณค่ะ ญาดาสัญญานะคะ ว่าถ้าเราปลดหนี้กันได้แล้ว ญาดาจะแต่งงานกับคุณ” ปุณญาดาและไตรทศ ทั้งสองอยู่กินกันฉันท์สามีภรรยา แต่ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกันให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะทั้งคู่ยังเป็นหนี้ก้อนโต ประกอบกับฝ่ายหญิงยังต้องเดินทางอยู่บ่อยครั้งปุณญาดาเธอเป็นนักวิทยาศาสตร์ และตอนนี้เธอก็กำลังมีงานวิจัยชิ้นสำคัญ ถ้างานวิจัยของเธอในครั้งนี้สำเร็จ เธอจะรวยเป็นเศรษฐี เพราะมีบริษัทแห่งหนึ่งจ้างเธอกับดอกเตอร์ชูชัย ให้ร่วมกับผลิตยาอายุวัฒนะตัวหนึ่งจากสารสะกัดของกล้วยไม้ดอกเตอร์ชูชัย หัวหน้าของปุณญาดา ได้ทุ่มงบในการตามหาพันธ์กล้วยไม้พันธ์ดังกล่าว ที่เชื่อกันว่า ถ้าสกัดสารชนิดหนึ่งของมันออกมาแล้ว สารตัวนี้จะสามารถนำมาเป็นส่วนผสมในการผลิตยาอายุวัฒนะเพืี่อทำให้มนุษย์อายุยืนได้หลายวันต่อมา “คุณพร้อมหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวที่หิ้วกระเป๋าออกจากห้องนอนมาเพียงแค่ใบเดียว“พร้อมแล้วค่ะ ว่าแต่เพื่อนคุณเถอะ เมื่อไหร่จะมาถึงสักที” เธอใจร้อนและนอนไม่หลับ ตั้งแต่ที่รู้ว่าจะได้ไปหมู่บ้านแห่งนี้“ใจเย็น ๆ สิ ผมโทรหาเจ้าราเชนทร์มันแล้ว มันบอกว่ากำลังขับรถมา พอดีรถมันติดน่ะ” สิ้นเสียงแฟนสาวออกอาการหง

ระยะทางที่เขาคำนวณคร่าว ๆ จากตรงบริเวณที่พักไปถึงหมู่บ้านคงไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรจากแนวชายแดน นักธุรกิจหนุ่มคนนั้นให้เงินค่าจ้างเขามาล่วงหน้าส่วนหนึ่ง ราเชนทร์จึงยอมตกลงจ่ายเงินค่าจ้างที่แพงลิ่วให้พรานอ่องเพื่อให้นำทางเขามาที่นี่ ราเชนทร์นอนคิดไปถึงอดีต ตอนที่เขายังเป็นนายตำรวจอยู่ ในตอนนั้นน้องชายของเขาเป็นตำรวจตระเวนชายแดน และเข้ามาปฏิบัติหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเมื่อสองปีก่อน หลังจากนั้นน้องชายของเขาก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราเชนทร์เคยได้ยินน้องชายพูดถึงหมู่บ้านแห่งนี้ให้ฟังอยู่บ่อย ๆส่วนนายไตรทศเพื่อนของราเชนทร์เขาต้องการเข้ามาที่นี่ก็เพราะคำขอร้องของแฟนสาวที่ต้องการจะมาหากล้วยไม้ป่าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพันธุ์ที่หายากชนิดหนึ่งตามคำบอกเล่า ไตรทศจึงหารค่าจ้างครั้งนี้กับราเชนทร์เพื่อพาปุณญาดาแฟนสาวของเขามาที่นี่ เธอได้บอกกับเขาว่า หมู่บ้านแห่งนี้เป็นถิ่นกำเนิดของกล้วยไม้ป่าที่เป็นพันธ์ุหายากดังกล่าว และดอกกล้วยไม้นี้เธอก็ต้องการนำไปสกัดเป็นยาอายุวัฒนะปุญญาดาเธอเป็นนักวิทยาศาสตร์ ที่ออกเดินทางตามหากล้วยไม้ป่าชนิดนี้ไปทั่วทุกสารทิศตามป่าดงดิบของเมืองไทย แต่ทว

“เดี๋ยวเชิญพวกท่าน...ไปที่พักกันก่อน ทางนี้ครับ” กล่าวจบพรานอ่องก็ออกนำทางทุกคนยังบ้านพักที่ปลูกเอาไว้ตามคำสั่งของหัวหน้าหมู่บ้านบ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ไม่ไกลกันราวสิบกว่าหลัง มุงด้วยหญ้าคา มีเด็กเล็ก ๆ วิ่งเล่นกันเกรียวกราว มีกลุ่มสตรีหลายคนที่ในศาลา เธอกำลังนั่งทอผ้ากันเป็นกลุ่ม ๆ ราเชนทร์เดาว่า..การทอผ้าคงเป็นอาชีพหลักของชาวบ้านที่นี่หลายคนก้มหน้าทำงานโดยไม่สนใจผู้มาเยือน ราเชนทร์สวมกางเกงลายพรางสำหรับการเดินป่า แต่ก็เปียกปอนเพราะต้องเดินลุยน้ำมาก่อนจะเข้ามาที่หมู่บ้านแห่งนี้เขาตั้งคำถามในใจว่า...ทำไมที่นี่ถึงมีแต่เด็กและสตรี!อีกทั้งแต่งกายของผู้หญิงในหมู่บ้านแห่งนี้ ก็คล้าย ๆ กับคนในยุคโบราณอีกด้วย สตรีหลายคนที่นี่นุ่งผ้าถุงซะเป็นส่วนใหญ่ ราเชนทร์เดินตามพรานอ่องและพลางสอดส่องสายตาของเขาเพื่อสำรวจไปเรื่อย ๆ ...ก่อนจะชื่นชมในใจว่าผู้หญิงหลายคนที่นี่ก็สวยไม่แพ้สาวเมืองกรุงเลยทีเดียวแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า...เพราะอะไรหมู่บ้านแห่งนี้ถึงมีแค่เด็กและสตรีเท่านั้น แล้วถ้าจะมีเด็กเกิดมาได้..มันก็ต้องมีผู้ชายสิ ไม่เช่นนั้นแล้วพวกเด็ก ๆ ที่เขาเห็นวิ่งเล่นกันอยู่ จะเกิดขึ้นมาได้อย่างไรราเชนทร์พย

เย็นนั้นพรานอ่องกับนายกล้าผู้นำหมู่บ้าน ที่ออกไปล่าสัตว์ด้วยกันเมื่อตอนกลางวัน ทั้งสองก็ได้หมูป่ามากันคนละหนึ่งตัว ก่อนจะนำมันมาให้กลุ่มสตรีในหมู่บ้านที่เป็นแม่ครัว ช่วยกันปรุงเป็นอาหารมื้อค่ำ และถือโอกาสชวนราเชนทร์กับพรรคพวกให้มานั่งทานด้วยกัน“ถือว่าเป็นการเลี้ยงต้อนรับก็แล้วกันนะ หมู่บ้านของข้า ก็หาของดีที่สุดได้เท่านี้แหละ” นายกล้าผู้นำหมู่บ้านเอ่ยขึ้น เมื่อทั้งสามมานั่งร่วมโต๊ะอาหาร“ขอบคุณครับท่านผู้นำ ที่มีน้ำใจกับพวกผมนะครับ” ราเชนทร์เป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณ ก่อนที่ทั้งสามคนจะยกมือไหว้เป็นการขอบคุณการต้อนรับเป็นอย่างดีจากผู้ใหญ่บ้าน หรือที่พรานอ่องชอบบอกกับพวกตนว่า นายกล้าคือผู้นำหมู่บ้านนาน ๆ ที่หมู่บ้านแห่งนี้จะมีการเลี้ยงฉลองต้อนรับที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้สักครั้ง และในหมู่บ้านแห่งนี้ก็ยังมีการต้มเหล้ากินกันเองอีกด้วย นายกล้าสั่งให้กลุ่มผู้หญิงในหมู่บ้านหลายคน มาช่วยกันทำอาหารและยกมาเสิร์ฟให้แขกทั้งสามคน ปุณญาดานั่งติดกับไตรทศ ถัดมาเป็นราเชนทร์ ส่วนฝั่งตรงกันข้ามเป็นนายกล้าและพรานอ่อง ทั้งหมดมานั่งรวมกันอยู่ที่โต๊ะซึ่งทำมาจากท่อนไม้ใหญ่ผ่าครึ่งตามแนวยาวทรงครึ่งวงกลม ขาด้านล่างเป็

ตอนนี้ที่โต๊ะเหลือแค่กลุ่มคนต่างถิ่นที่มาจากเมืองกรุง ก่อนที่สองหนุ่มจะถูกชงเหล้าเสิร์ฟโดยสองสาวอย่างเอาใจ ไตรทศซึ่งมีปุณญาดาคอยดูแลอยู่แล้ว จึงทำให้ลำดวลหันมาดูแลราเชนทร์เช่นเดียวกับมะลิ ทว่าเธอนั้นออดอ้อนออเซาะกว่ามะลิเป็นไหน ๆ ดูยังไงก็เหมือนผู้นำหมู่บ้านเรียกเด็กเอ็นให้มานั่งกับราเชนทร์ยังไงยังงั้น โดยเฉพาะลำดวลที่เธอแทบจะสิงร่างของราเชนทร์อยู่แล้ว ราเชนทร์จึงใช้ความที่เธอหลงใหลเขาเป็นทุนเดิมป้อนเหล้าเธอและก็แกล้งทำว่าตนเองนั้นเมาแล้ว แต่นั่นก็ทำให้มะลิหมั่นไส้“พวกคุณขาดเหลืออะไรก็บอกได้นะคะ” มะลิเอ่ยขึ้น เธอทำท่าจะลุกออกไป ราเชนทร์จึงเรียกเธอ“ลูกสาวคุณมะลิไปไหนเสียแล้วละครับ” ราเชนทร์เอ่ยถาม มะลิแปลกใจว่าทำไมราเชนทร์มาที่นี่แค่เพียงวันเดียวถึงได้รู้จักลูกสาวของเธอ ก่อนที่เขาจะเล่าเหตการณ์เมื่อตอนกลางวันให้ผู้เป็นมารดาฟังแบบยั่วโมโห“แกคงจะไปนอนแล้วมั้งค่ะ” ราเชนทร์ดูออกว่าเธอหวงลูกสาว จึงแกล้งแหย่ต่อไปอีก“อื้ม!!!..แต่ว่าเมื่อกี้ผมยังเห็นเธออยู่เลยนะครับ ผมขอให้เธอมาดูแลผมแทนคุณได้มั้ยครับ” ราเชนทร์เลิกคิ้วถามมะลิ หญิงสาวที่ดูไม่ได้แก่อะไรมากนัก และเขาเดา ๆ ว่าเธอคงอายุสักประมา