บททั้งหมดของ พลิกชะตาแค้นสามี : บทที่ 41 - บทที่ 50

ซุนหลันสีหน้าเคร่งเครียด ผ่านไปสองคืนแล้ว นางยังหาห้องลับสกุลกู้ไม่เจอ หากปล่อยให้กู้เฉินออกจากหอบรรพชนมา โอกาสของนางจะยิ่งน้อยลงไปอีก นางใช้เวลาในตอนกลางคืนแอบออกไปสำรวจรอบจวนจนจดจำแผนผังเรือนและห้องทั้งหมดได้ขึ้นใจทุกเช้ามืดซุนหลันต้องออกไปเข้าแถวกับพวกสาวใช้เพื่อรายงานตัวต่อพ่อบ้าน ตอนเช้าตรู่ต้องไปคารวะกู้ฮูหยินคอยอยู่รับใช้กระทั่งถึงตอนเที่ยงก็ต้องไปยืนเฝ้ากู้เยว่ฉีรับประทานอาหาร ส่วนตอนบ่ายนางต้องกลับเรือนกู้เฉินไปช่วยพวกสาวใช้ทำความสะอาด “แม่นางซุน เจ้าไม่ต้องทำความสะอาดก็ได้ เรื่องพวกนี้ปล่อยให้พวกเราทำเถอะ ในฐานะสาวใช้อุ่นเตียงของคุณชายก็เท่ากับเป็นอนุภรรยา วันหน้าเจ้าช่วยคุ้มครองพวกเราก็พอ” สาวใช้สองคนประจำเรือนกู้เฉินรีบฝากตัว“ไม่ได้หรอก ตอนนี้ข้ายังเป็นแค่สาวใช้ จะเอาเปรียบเจ้าได้อย่างไร ”“แต่ว่า...จะให้เราใช้งานเจ้าก็คงไม่เหมาะ”ซุนหลันยิ้มน้อยๆ “ถ้าอย่างนั้น ข้าให้ข้าแรงพวกเจ้าในส่วนที่ทำแทนข้าก็แล้วกัน เราจะได้ไม่ต้องเอาเปรียบกันดีหรือไม่ เจ้าทำงานแทนข้า ข้าจ่ายเงินให้เจ้า แบบนี้ยุติธรรมดี”สาวใช้สองนางทำตาโตรีบตกปากรับคำ ซุนหลันควักเงินให้พวกนางคนละถุง พ

ระหว่างที่ทำความสะอาดและจัดเก็บข้าวของไป มู่โจวก็พยายามลอบสังเกตรอบๆ ห้อง เขาคาดว่านางน่าจะซ่อน ‘แบบลับ’ เอาไว้ในห้องนี้ โดยทั่วไปจวนขุนนางมักจะทำห้องลับหรือช่องลับเอาไว้ในห้องทำงานเพื่อซ่อนของล้ำค่า ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม หวงฟู่ก็บอกให้เขาวางมือ “พอได้แล้วเหล่าโจว คุณหนูจะออกไปแล้ว” “เราไม่เก็บจนเสร็จหรือ ” “ไม่ต้อง เอาไว้วันพรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ ห้องนี้คุณหนูไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าตอนที่คุณหนูไม่อยู่ด้วย” ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งตอกย้ำความคิดของมู่โจว เขาคิดจะลอบเข้ามาในห้องนี้เพื่อหาสิ่งนั้นให้เจอ ชายหนุ่มนั่งทำความสะอาดตำราแต่ละเล่มที่วางกองอยู่พื้น ขณะนั้นกู้ฮูหยินก็เดินนำหน้าพ่อบ้านที่ถือถาดใส่สมุดบัญชีกองโตเข้ามา “เยว่เอ๋อร์ แม่ไปตรวจร้านค้าทั้งสามแห่งมาแล้ว วันนี้ยอดขายของเราเพิ่มขึ้นมากทีเดียว ร้านหงส์ขาวคงต้องสั่งตัดเสื้อผ้าสำเร็จรูปเพิ่มเสียแล้วล่ะ” พ่อบ้านสกุลกู้วางถาดสมุดบัญชีเอาไว้แล้วค้อมศีรษะกลับออกไป กู้เยว่ฉียิ้มให้กับมารดา “ดีเจ้าค่ะ ร้านต่างอำเภอพากันสั่งเสื้อผ้าจากเราเพิ่มขึ้น ท่านแม่คงต้องเปิดรับสมัคร

หมัวมัวฮัวเดินนำหน้าสาวใช้สองคนตามซุนหลันไปยังเรือนเล็กด้านหลังเรือนของกู้เฉิน ซุนหลันที่เพิ่งกลับจากการคารวะกู้ฮูหยินหันมาเห็นก็ประหลาดใจ “หมัวมัว ท่านมีอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ ” “แม่นางซุน คุณชายรองออกจากหอบรรพชนมาได้สองวันแล้ว คืนนี้เหมาะอย่างยิ่งที่เจ้าควรจะปรนนิบัติคุณชายในฐานะสาวใช้อุ่นเตียง ข้ามาที่นี่เพื่อนำสาวใช้สองคนมาเตรียมตัวช่วยเจ้า” ซุนหลันตะลึง นางกำลังจะอ้าปากปฏิเสธแต่ก็ไม่ทัน สาวใช้สองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังหมัวมัวฮัวรูปร่างหนากว่าสาวใช้คนอื่นๆ ทั้งสองตรงมาแล้วช่วยกันประคองกึ่งบังคับซุนหลันให้เดินออกไปยังห้องด้านข้าง “เดี๋ยวเจ้าค่ะ หมัวมัวฮัว” “เจ้าไม่ต้องเถียงข้า ข้าได้รับคำสั่งจากนายหญิงให้ช่วยดูแลเจ้า หน้าที่ของเจ้าคือทำให้คุณชายพอใจให้ได้ ฮูหยินมอบชุดใหม่มาให้เจ้าด้วย คืนนี้เนื้อตัวของเจ้าจะต้องสะอาดเอี่ยมเท่านั้น” สตรีอาวุโสชี้ไปยังอ่างไม้ที่มีไอกรุ่นร้อนลอยวนอยู่ “น้ำพร้อมแล้ว ถอดเสื้อผ้านางออก พวกเจ้าช่วยกันขัดสีร่างกายของนางให้เกลี้ยงเกลาทุกซอกมุม อย่าให้คุณชายรองตำหนิเอาได้” น้ำเสียงของหมัวมัวอาวุโสเอ่ยขึ้นอย่า

“เจ้า เจ้าคนสารเลว ข้าไม่น่าช่วยชีวิตเจ้าไว้เลย เจ้าทำอันใดกับข้า” ใบหน้าของซุนหลันแดงก่ำ“ข้านี่หรือทำกับเจ้า ทีแรกข้าแค่คิดจะมาสอบสวนเจ้า แต่พอก้าวขาเข้าประตูมา เจ้าก็เข้ามากอดและยังยั่วยวนข้า” มู่จ้านหรี่ตา “เจ้าต่างหากที่ใช้ยาปลุกกำหนัดเพื่อหาทางลากข้าขึ้นเตียง จนข้า....” ชายหนุ่มพูดมาถึงตรงนี้ก็พลันหน้าแดง กัดฟันเอ่ยออกมา “ข้าต้องเพลี้ยงพล้ำพลาดท่าให้เจ้า”ซุนหลันตกตะลึง นางรู้สึกมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทีแรกนั้นนางกำลังรอจะวางยากล่อมจิตให้กับกู้เฉินแต่กลับเจอคนชั่วผู้นี้แทน นางจำได้ว่าพยายามผลักเขาไปยังเตียงเพื่อจะให้นอนลงไปแล้วค่อยหลอกล่อให้เขาถอดเสื้อผ้า จากนั้นก็กล่อมให้เขาสายตาของนางเลยไปยังโต๊ะกลมกลางห้อง พอมองเห็นกองเสื้อผ้าของตน นางก็ดวงตาแทบถลน ร่างกายของนางเปล่าเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่ม“ข้าไม่ได้คิดจะขึ้นเตียงกับเจ้าเลยสักนิด ข้ากำลังรอคุณชายรองต่างหาก แต่เจ้า...เจ้ากลับบุกเข้ามาในห้องของข้า”ใบหน้าของมู่จ้านบิดเบี้ยว ในใจผิดหวังในตัวสตรีที่ตนเพิ่งร่วมเตียง “สตรีโสมม เจ้ายอมรับออกมาแล้วว่าเจ้าคิดจะใช้ยาปลุกกำหนัดนั้นกับกู้เฉิน แต่...แต่คนที่ถูกเจ้าย่ำยีกลับเป็นข้า”“เ

กู้เยว่ฉีนั่งอยู่ห้องกลางเรือนใหญ่ มองเห็นน้องชายทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเดินเข้ามาหาก็รินน้ำชายื่นส่งให้ “เหตุใดเจ้าถึงได้ทำหน้าเช่นนั้น เมื่อคืนไม่ราบรื่นหรือ” “ท่านก็รู้ว่าข้าไม่อยากจะหลับนอนกับสตรีที่ไม่พึงใจ” กู้เฉินหน้ามุ่ย“ข้ารู้ ถึงได้ให้ยากล่อมจิตเจ้าไปใช้กับนาง แล้วอย่างไร ไม่ได้ผลหรือ”ชายหนุ่มส่ายหน้า “พี่หญิง เมื่อคืนข้ายังเดินไปไม่ถึงเรือนของนางด้วยซ้ำ ก็เกิดเรื่องเสียก่อน ข้าว่าข้าคงจะโดนคนลอบทำร้ายเสียแล้วล่ะ” “อ๊ะ! เล่ามาซิ” กู้เยว่ฉีชะงักมือที่กำลังหยิบขนมขึ้นมา จ้องหน้าน้องชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความสนใจ “ข้าว่าคงจะมีคนทำให้ข้าหลับไป พอข้ารู้ตัวอีกทีก็ถูกจับถอดเสื้อผ้านอนอยู่บนเตียงของซุนหลันแล้ว” “ต้นไม้ตรงที่เจ้าเดินผ่าน กิ่งอยู่สูง บริเวณนั้นเปิดโล่ง ผู้ใดถึงได้ทุ่มเทเป่าควันนิทราในที่โล่งแจ้งเช่นนั้น ช่างโง่เสียจริง”​ “ข้าก็คิดไม่ถึงเลย แต่ที่ซุนหลันเล่า ข้าว่าต้องมีคนโง่ที่ท่านด่ามาทำแน่ๆ” “เจ้าหลับไปนอนเท่าใด” กู้เฉินส่ายหน้าอีกครั้ง “ข้าไม่แน่ใจขอรับ แต่ตามที่ซุนหลันเล่า นางรอข้านานมาก ก็เลยคิ