บททั้งหมดของ พลิกชะตาแค้นสามี : บทที่ 21 - บทที่ 30

“บางทีนางอาจจะไม่คิดว่าเจ้าจะจริงจังกับนางก็ได้ ด้วยฐานะบุตรสาวขุนนางขั้นสี่ระดับล่าง หากแต่งกับซื่อจื่ออย่างเจ้าอย่างมากสุดนางก็เป็นได้แค่ชายารอง ตัวเลือกของเจ้ายังมีอีกมากมายนัก” หลิงจางเหว่ยหัวคิ้วย่นเล็กน้อย “ท่านพ่อ เช่นนั้นข้าคงต้องแสดงความสนใจนางให้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิมขอรับ” “เจ้าบอกว่านางบอกปัดที่จะเข้าจวนอ๋องเพราะเกรงจะถูกครหามิใช่หรือ ” “ขอรับ ข้าว่าคงต้องจัดการเพื่อเชิญให้ว่าที่เจ้าสาวของข้ามาแสดงตัวกันเสียหน่อย สตรีทะเยอทะยานอย่างกู้เยว่ฉีอาจจะทนไม่ไหวอยากแสดงตัวเอาชนะผู้อื่นก็เป็นได้” หลิงอ๋องได้ยินบุตรชายพูดจบก็หัวเราะออกมา “เจ้ามีแค่สาวใช้ข้างห้องเพียงคนเดียว เหตุใดจึงเข้าใจสตรีได้ลึกซึ้งเช่นนี้เล่า ” หลิงจางเหว่ยยิ้มน้อยๆ “ล้วนเป็นเพราะมีท่านพ่อผู้ชาญฉลาดเป็นต้นแบบขอรับ” “ดีๆ เจ้าไปแจ้งมารดาของเจ้าให้ดำเนินการเลยก็แล้วกัน” “ขอรับท่านพ่อ” หลิงจางเหว่ยค้อมศีรษะรับคำ ความจริงเขาเติบโตมาท่ามกลางการชิงไหวชิงพริบของสตรีทั้งหลายของบิดา แม้หลิงอ๋องจะมีภรรยาที่มีตำแหน่งเพียงสี่คน แต่บรรดาผู้ที่ไร้ตำแ

กู้เยว่ฉีมองเทียบเชิญสีแดงด้วยดวงตาไหวระริก นางรู้ตัวแล้วว่าเป้าหมายในครั้งนี้คือตน หญิงสาวเงยหน้าบอกบิดาและน้องชาย “ท่านพ่อเสี่ยวเฉินเจตนาของจวนอ๋องก็คือข้า ในเมื่อโชคชะตานี้หลีกไม่พ้น ก็คงต้องเล่นตามน้ำไปให้ถึงที่สุด”​ กู้เฉินหยิบเอาเทียบเชิญขึ้นมาอ่าน “งานเลี้ยงนี้เน้นเชิญคุณหนูและคุณชายของแต่ละตระกูล ทางจวนอ๋องต้องการจะทำสิ่งใดหรือขอรับ ”“จะว่าไปก็คืองานจับคู่ แต่เดิมสตรีที่อยู่ในอันดับตัวเลือกสองคนแรกของหลิงอ๋องซื่อจื่อก็คือ คุณหนูตงกับคุณหนูลี้ แต่ที่จัดงานเลี้ยงขึ้นก็เพราะต้องการจะให้ข้าเข้าร่วม หากข้ามักใหญ่ใฝ่สูงแสดงความสามารถข่มพวกนางได้ จวนอ๋องก็คือเสนอตำแหน่งว่าที่ซื่อจื่อเฟยให้ข้า”ใต้เท้ากู้สีหน้าไม่สู้ดี “เยว่เอ๋อร์ เรื่องที่เจ้าระแวงพ่อให้คนไปลอบสืบมาแล้ว พรรคพวกที่อยู่เมืองหลวงบอกมาว่า อีกไม่นานวังหลวงจะโยกย้ายขุนนางท้องถิ่นและมอบขุนนางขั้นห้าและขั้นหกที่ได้รับการแต่งตั้งโดยฮ่องเต้ออกมาทำงานแทน นี่นับเป็นการสลายอำนาจในการปกครองของหลิงอ๋องทีละนิด และยังจะโยกย้ายให้บุตรชายของแม่ทัพมู่ทั้งสองกลับมายังเมืองหรงเฉินพร้อมกองกำลังส่วนตัวอีก”“ข่าวลือนั่น เ

โคมไฟในยามแสงอาทิตย์โพล้เพล้ค่อยๆ แวววามสว่างไสว หน้าประตูของกำแพงจวนหลิงอ๋องมีรถม้าคันใหญ่จอดเข้าแถวกันยาวเหยียด คุณหนูและคุณชายแต่งกายงดงามทยอยลงจากรถม้า ยื่นเทียบเชิญสีแดงต่อพ่อบ้านใหญ่แล้วก็ค่อยๆ ผลุบหายเข้าไปในซุ้มประตู กู้เฉินที่เปิดออกมาดู ถอยกลับเข้าไปในรถม้า “พี่หญิง คืนนี้ทุกคนแต่งกายงดงามราวกับกำลังจะมาประกวดตำแหน่งบุปผาเมืองหรงเฉิน ท่านไม่เสียใจหรือที่แต่งมาแค่นี้ ” “เสี่ยวเฉิน พวกเราต้องสงบเข้าไว้ อย่าทำตัวเด่นให้เป็นที่สนใจของผู้คน จุดประสงค์ที่แท้จริงของงานนี้อาจจะเราสองพี่น้องก็ได้” “พี่หญิงคิดว่าอย่างไรขอรับ ” “คราวก่อนเจ้าไม่ได้พาแม่นางคนงามกลับจวน เกรงว่าคนอยากหลิงอ๋องซื่อจื่อคงไม่ยอมรามือ ส่วนข้าก็ได้ย่างเท้าเข้ามาที่นี่ตามที่เขาได้กล่าวเชิญเอาไว้ เขาอาจจะต้องการให้ข้าแสดงความสามารถเพื่อจะได้ให้โอกาสข้าก็ได้” กู้เฉินผงะ “อา...ถ้าอย่างนั้น ข้าก็คงต้องระมัดระวังในการดื่ม” “หากพวกเขาเสนอให้แสดงความสามารถ เจ้าก็ต้องระวังด้วย” “ขอรับ พี่หญิง” รถม้าของสกุลกู้เลื่อนไปถึงหน้าซุ้มประตู กู้เฉินล

หลิงอ๋องซื่อจื่อกวาดตามองไปด้านซ้ายและด้านขวา พอเห็นว่าคุณหนูสกุลใหญ่มากันพร้อมหน้าก็ยักมุมปากเล็กน้อย เขาบอกให้พ่อบ้านประจำจวนจัดกู้เยว่ฉีกับกู้เฉินนั่งอยู่แถวที่สอง ในเมื่อนางระวังตัวมาก เขาก็ต้องไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น โต๊ะกลางเป็นที่นั่งของหลิงอ๋องกับหวางเฟย ด้านขวาเป็นหลิงจางเหว่ยและถัดไปเป็นหลิงคุน ส่วนด้านซ้ายมือถัดจากหวางเฟยเป็นชายาเอกม่าน และชายารองทั้งสอง ลานกลางมีนางระบำทั้งเจ็ดออกมาร่ายรำอย่างงดงาม ซุนหลันใช้ผ้าปิดหน้าเอาไว้ กระนั้นแค่เพียงหน้าผากและดวงตาที่โผล่พ้นออกมาก็ทำให้คุณชายทั้งหลายรู้สึกราวถูกสะกดเอาไว้ “ว่าที่ภรรยาของท่านพี่ มากันพร้อมหน้าตาจริงๆ ขอรับ” “อืม แต่คนที่ข้าอุตส่าห์เปิดทางกลับดูไม่กระตือรือร้นเลยสักนิด” หลิงคุนยิ้มน้อยๆ “ในเมื่อท่านพี่คิดจะให้นางเป็น นางมีหรือจะหลบลี้หนีเงื้อมมือของท่านพี่ได้ ส่วนสตรีอื่นนั้นก็คงต้องรอไปก่อน แต่ว่าก็น่าสงสารนะขอรับ พวกนางส่งสายตาละห้อยมองดูท่านกันทั้งนั้น” พูดจบหลิงคุนก็หัวเราะเบาๆ “มาขอรับ ดื่มให้กับการหมั้นหมายที่ใกล้จะมาถึงของท่านกัน” ซื่อจื่อยกยิ้มมุมปาก

ในฝันร้ายของกู้เยว่ฉี นางเห็นงานเลี้ยงชมจันทร์ทุกขั้นตอน โคลงอันไพเราะของผู้ชนะทั้งสามนางจำได้ขึ้นใจ คราวนั้นนางไม่เห็นตงฮุ่ยหมิงอยู่ในสายตาเพราะรู้ว่าตนเองสามารถเขียนลวี่ซือเอาชนะได้แน่ แต่ที่มิได้คาดคิดก็คือผู้ที่ชนะอันดับสามมิใช่ลี้อิ่ง จงเป่าหนิงสหายของนางแซงหน้าสตรีอื่นขึ้นมาได้ ตัวนางที่ชนะเลิศเลือกเอากล่องสีทองที่แกะสลักอย่างงดงาม ส่วนตงฮุ่ยหมิงเลือกเอากล่องสีแดง ทำให้กล่องสีดำตกเป็นของจงเป่าหนิง เมื่อเปิดกล่องทั้งสามปรากฎว่าสิ่งที่นางได้ไปก็คือ สิ่งของที่มีค่าน้อยที่สุด ทว่านางกลับได้โอกาสในการนั่งอยู่ใกล้กับหลิงจางเหว่ยและพูดคุยกับเขาอย่างถูกคอ ‘ข้าคิดว่าตนเองฉลาดนักหนา แท้จริงก็เป็นเพียงสตรีตาไร้แวว ไม่ว่าจะเลือกสิ่งของหรือบุรุษล้วนมองดูเพียงหีบห่อ สุดท้ายได้ของแย่ที่สุดมาทั้งคู่’ พลันกู้เยว่ฉีก็ชะงักมือที่กำลังเขียนโคลง นางกำลังข้องใจในตัวคุณชายสกุลมู่ ในคืนที่นางคลานเข้าไปซ่อนในพงหญ้าคืนนั้น บุรุษที่ถูกเรียกว่าหัวหน้ามู่คือคนที่ช่วยฝังศพให้นาง เสียงของเขายังคงก้องอยู่ในหัว “สตรีโง่ที่คิดว่าตนเองอยู่เหนือคนทั้งปวงอย่างเจ้า สุดท้ายก็สิ้นชี