บททั้งหมดของ พลิกชะตาแค้นสามี : บทที่ 31 - บทที่ 40

หลิงคุนเองก็ชะงักมือที่กำลังรินสุรา หันไปมองหน้าพี่ชาย “เป็นอย่างท่านคาดไว้ ดูเหมือนนางจะเจตนาแพ้นะขอรับ” ซื่อจื่อหนุ่มเม้มปากเล็กน้อย ดวงตาวาวขึ้นด้วยความโกรธแวบหนึ่ง “ดูเหมือนนางจะพยายามหลีกเลี่ยงการใกล้ชิดกับจวนอ๋อง โคลงที่นางเขียนแม้จะฟังดูไพเราะแต่ขาดความลุ่มลึก ทำให้ผู้คนไม่รู้สึกซาบซึ้ง ต่างจากตอนที่นางคัดเลือกบุปผาแห่งหรงเฉินพอสมควร ดูเผินๆ เหมือนนางไม่ตั้งใจ แต่ข้าย่อม ไม่เชื่อ” หลิงคุนรู้สึกว่าพี่ชายของเขาให้ความสนใจกู้เยว่ฉีมาก คนอย่าง หลิงจางเหว่ยหากไม่สำคัญก็คงไม่ใส่ใจ หลิงคุนคิดว่าตนเองควรจะสืบเรื่องของนางให้ละเอียดอย่างที่มารดาบอก“สตรีทั่วหรงเฉินต่างอยากอยู่ในสายตาท่าน หากนางทำเช่นนี้มาหลายคราวก็แสดงว่านางอาจจะรู้ข่าวบางอย่างมา” หลิงจางเหว่ยร้องหึขึ้นมาคำหนึ่ง “จะรู้หรือไม่รู้ก็ช่าง ข้าเลือกสกุลกู้ไว้แล้ว ข้าไม่เชื่อว่ากู้เยว่ฉีจะรอดพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้” พ่อบ้านชิงเชิญหลิงอ๋องขึ้นมามอบรางวัล ทว่าเจ้าของจวนกลับลุกขึ้นมอบหน้าที่นี้ให้กับบุตรชายคนโตแทน ซื่อจื่อหนุ่มลุกขึ้นเพื่อออกไปมอบรางวัลให้กับคุณหนูทั้งสาม

“พี่หญิง” ชายหนุ่มบนเตียงหน้าตาแตกตื่น หันไปมองสตรีที่เสื้อผ้าขาดวิ่นนั่งอยู่ข้างตนเองบนเตียง “ข้าไม่ได้....” หลิงจางเหว่ยผินหน้าไปหากู้เยว่ฉี “คุณหนูใหญ่กู้ เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าเชื่อว่ากู้เฉินไม่ได้ตั้งใจ เขาก็แค่เมามากเท่านั้นเอง” หญิงสาวในชุดนางระบำ เอียงหน้าหลบทุกคนไปทางผนัง ยกแขนเสื้อขึ้นป้ายน้ำตา ไหล่บางค้อมไหวคล้ายกำลังสะอื้น กู้เฉินมองเสื้อผ้าที่เหมือนถูกกระชากขาดหลายริ้วของอีกฝ่ายแล้วก็ถอนหายใจ จงเป่าหนิงที่ยืนอยู่ด้านหลังขยับขึ้นมายืนข้างกู้เยว่ฉี พอเห็นเหตุการณ์น่าอับอายตรงหน้าก็รีบยื่นมือไปกุมข้อมือสหายเพื่อแสดงความเห็นใจ มือของนางกุมลงบนแขนเสื้อที่ข้างใต้มีกำไลประคำพอดี กู้เยว่ฉีรู้สึกร้อนวูบจากข้อมือไปทั่วร่าง พลันความเจ็บปวดเหมือนครั้งที่นางฝันร้ายก็กลับมา นางเอียงหน้าไปมองสหายหญิงด้วยความตกใจ “เจ้าทำใจดีๆ ไว้ ค่อยพูดค่อยจากับเสี่ยวเฉินนะ” จงเป่าหนิงรีบเอ่ยปลอบโยนเพราะเห็นสีหน้าของสหายไม่สู้ดี กู้เยว่ฉีสะกดกลั้นความเจ็บปวดหลายแห่งทั่วร่าง ยื่นอีกมือมากุมข้อมือของจงเป่าหนิงแล้วดึงมือของสหายออกอย่างนุ่มนวลเพื่อไม่ให

กู้เยว่ฉีเดินวนไปมาอยู่หน้าเตียงนอน ในใจยังนึกถึงตอนที่จงเป่าหนิงจับบนแขนเสื้อเหนือกำไลประคำของนาง ร่างกายที่ร้อนวูบวาบและกลายเป็นอาการเจ็บปวดปางตายราวกับเพิ่งถูกดาบฟันและถูกลูกเกาทัณฑ์ปัก คืนที่นางต้องลากขาบาดเจ็บคลานเข้าไปซ่อนตัวในพงหญ้า ‘เป่าหนิงเกี่ยวกับข้าในอดีตชาติด้วยหรือ เหตุใดประคำจึงได้สะท้อนอาการบาดเจ็บออกมาจนข้าแทบจะทนไม่ไหว’ เมื่อสาวใช้ของนางเข้ามายอบกายถามเรื่องยาสงบใจ กู้เยว่ฉีจึงได้ตอบปฏิเสธ คืนนี้นางอยากจะนอนฝัน ความข้องใจที่มีต่อจงเป่าหนิงรบกวนจนนางไม่อาจจะปล่อยผ่าน หญิงสาวนอนราบใช้มือหนึ่งคลำบนสร้อยประคำที่ข้อมือ “สวรรค์ ขอให้ข้าฝันถึงอดีตชาติเถิด จงเป่าหนิงเกี่ยวข้องอย่างไรกับเรื่องขอสกุลกู้กันแน่ จึงได้ทำให้ข้าต้องเจ็บปวดไปทั้งตัว” นางหลับตาลง คิดวนเวียนถึงแผนที่จะรับมือกับสกุลหลิงอยู่ครู่ใหญ่ก็ค่อยๆ ตกลงสู่ห้วงนิทราม่านควันขาวฟุ้งกระจายอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ สูญสลาย กู้เยว่ฉีกลับมายืนอยู่ที่ระเบียงหน้าเรือนพักซื่อจื่อเฟยอีกครั้ง นางไม่แน่ใจว่านี่เป็นตอนใดกันแน่ แต่พอยกแขนเสื้อของตนขึ้นดูก็เห็นว่าชุดที่สวมวิจิตรบรรจง ลายป

“สตรีหนึ่งคนอย่างนั้นหรือ นางคือคนที่เราไม่รู้จักพื้นเพ มิใช่สตรีที่ข้าและเจ้าเต็มใจจะต้อนรับเลยสักนิด” ใต้เท้ากู้ยังคงกราดเกรี้ยว “สกุลกู้ไม่ควรมีผู้อื่นเข้ามาปะปนโดยไม่ได้ผ่านการพิจารณาอย่างรอบคอบ” “ไหนๆ เสี่ยวเฉินก็ล่วงเกินนางไปแล้ว ที่สำคัญนางเป็นคนของจวนอ๋อง เราไม่อาจจะละเลยนางได้นะเจ้าคะ”“เพราะเป็นเช่นนั้นน่ะสิ ข้าถึงต้องลงโทษเสี่ยวเฉินให้สำนึกผิด ฮูหยิน เจ้าอย่ามาให้ท้ายลูก เสี่ยวเฉินยังไม่แต่งภรรยาเอกแต่กลับจะมีอนุ หากสกุลอื่นรู้เข้า ผู้ใดจะกล้ายกบุตรสาวให้กับเขาอีก ” “ท่านพ่อเจ้าคะ เป็นความผิดของข้าด้วยที่มิอาจห้ามเสี่ยวเฉิน” “เยว่เอ๋อร์ เจ้านะเจ้า พ่อให้ดูแลเสี่ยวเฉินให้ดี แต่นี่กลับบ่อยให้เขาทำเรื่องขายหน้าในจวนอ๋อง ป่านนี้คงกลายเป็นเรื่องโจษจันกันไปทั่วเมือง แล้วนี่ข้าจะสู้หน้าใต้เท้าคนอื่นได้อย่างไร ” “เรื่องมันแล้วไปแล้วนะเจ้าคะนายท่าน”​ “ได้ๆ จากนี้ เจ้ากับเยว่เอ๋อร์ก็ช่วยกันรับผิดชอบด้วยก็แล้วกัน” ใบหน้าของใต้เท้ากู้สะบัดไปทางบุตรชาย “ส่วนเจ้าก็เขียนหนังสือสำนึกความผิดตนมาให้ข้าอ่านด้วย หากข้าอ่านแล้วยังไม่พอใจก็จะไม่ให้

หลิงจางเหว่ยมองดูชั้นวางของที่อยู่ด้านหลังหีบใบใหญ่นี้ บนนั้นมีหีบเล็กแบนที่ใส่กุญแจวางอยู่ราวสิบใบ ชายหนุ่มพอจะเดาออกว่าน่าจะเป็นกล่องใส่โฉนดที่ดิน โฉนดร้านค้า กับตั๋วแลกเงิน “มีทองเก็บไว้ก็นับว่าเป็นทรัพย์สินที่ดีอย่างหนึ่ง เจ้าไม่เสียดายหรือ ” “ไม่เจ้าค่ะ ทองคำหีบนี้ทำให้คนภายนอกร่ำลือกันจนข้านึกหวาดกลัว ก่อนหน้านี้ท่านพ่อเก็บใส่ในหีบเล็กเอาไว้ คนรับใช้ที่เคยเห็นก็พากันโจษจันว่าสกุลกู้มีทองซ่อนอยู่เป็นสิบหีบ ข้าต้องคอยเตือนให้พวกเขาสงบปากสงบคำเพราะเกรงผู้อื่นจะเข้าใจผิด นี่ข้าก็ให้พ่อบ้านเก็บทองพวกนั้นมารวมกันในหีบใบใหญ่แล้ว วันนี้ข้าต้องการจะแลกให้หมด เก็บเป็นตั๋วแลกเงินจากร้านของท่าน ในยามที่ต้องการจะใช้น่าจะสะดวกกว่านะเจ้าคะ”​ ซื่อจื่อหนุ่มจำต้องพยักหน้ารับ กิจการสำคัญของสกุลหลิงก็คือร้านแลกเงิน ‘มั่งคั่ง’ ก่อนหน้านี้หลงจู๊เคยแจ้งเขาว่าสกุลกู้มาฝากเงินนับแสนตำลึง เขาก็คิดว่ามากแล้ว แต่พอสายสืบบอกว่าสกุลกู้ยังมีเงินฝากอยู่ในร้านแลกเงินของ ราชสำนัก และยังมีทองคำซุกซ่อนอยู่อีกจำนวนมาก เขาจึงให้ความสนใจสกุลกู้ “ได้ เดี๋ยวข้าจะส่งองครักษ์ไปตามผู