กู้เยว่ฉีนั่งนิ่งมองผู้เป็นอา ทว่ากู้อี้เทียนกลับหยุดพูด แล้วยกมือขึ้นกวักมือเรียกหลานสาวให้ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเถ้าแก่อู่ต่อเรือเคร่งเครียดจนกู้เยว่ฉีไม่กล้าอ้าปากถาม นางชะโงกศีรษะข้ามโต๊ะเล็กที่คั่นระหว่างนางกับท่านอา กู้อี้เทียนป้องปากกระซิบสองสามประโยคให้หลานสาวฟัง ดวงตาของกู้เยว่ฉีเบิกโพลง นางพลันนึกถึงหีบไม้ที่ท่านปู่มอบให้เมื่อตอนที่กลับมาจากหมู่บ้านเชิงเขา “ท่านอา ข้าอาจจะพลาดบางอย่างไปแล้วเจ้าค่ะ คงต้องรีบกลับจวนตอนนี้” กู้อี้เทียนพยักหน้า เขาไม่อยากจะพูดออกมาเพราะกลัวว่าผู้อื่นจะได้ยินเข้า ตอนนี้สิ่งที่เขาสงสัยว่าอาจจะทำให้สกุลกู้ล่มสลายน่าจะอยู่ในจวนของพี่ชาย สองอาหลานเดินออกมาจากห้องทำงานจนถึงหน้าซุ้มประตู “เจ้ากลับไปแล้วก็พักผ่อนให้ดีเล่า คราวหน้าให้ท่านพ่อเจ้าหรือเสี่ยวเฉินมาแทนก็ได้ ระยะนี้ลมแรง อากาศก็เย็น เจ้าเป็นสตรีอย่าออกมาสมบุกสมบันจะดีกว่า” “เจ้าค่ะท่านอา” หญิงสาวยอบกายทำความเคารพกู้อี้เทียนอย่างนอบน้อมทั้งๆ ที่ใจร้อนเป็นไฟ นางขึ้นไปนั่งบนรถม้าโดยมีสาวใช้คนสนิททั้งสองขึ้นไปคอยดูแล “คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดสีหน้า
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-09 อ่านเพิ่มเติม