พลิกชะตาแค้นสามี のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ค่ำคืนของงานเลี้ยงเริ่มขึ้น กู้เยว่ฉีถูกเชิญไปนั่งข้างหลิงจางเหว่ย ตงฮุ่ยหมิงเหลือบตาขึ้น เม้มปากเล็กน้อย นางปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว‘ตั้งแต่จนจนตอนนี้ พวกเขาวางหมากให้กับสกุลกู้ ยาเลือดไฟกับไฟไหม้มิใช่เรื่องบังเอิญ ปูทางให้ถึงขนาดนี้ตำแหน่งซื่อจื่อเฟยจะยกให้สกุลกู้อย่างนั้นหรือ ไม่คิดจะพึ่งพาท่านพ่อข้าแล้วหรือไร’ลี้อิงเห็นการนั่งเคียงคู่ก็ถอนใจ นางไม่ได้โง่เง่าจนดูไม่ออกว่าหวางเฟยให้ความสนใจกับกู้เยว่ฉีมาก นางเคยได้ยินมาว่าหวางเฟยต้องการได้ลูกสะใภ้ที่มีการความสามารถในการปักผ้าเพราะอยากนำฝีมือไปอวดไทเฮากับฮองเฮา แต่พอ กู้เยว่ฉีบอกว่าไร้ความสามารถด้านนี้นอกจากไม่ตำหนิกลับกล่าวปลอบใจ ซ้ำยังให้อาจารย์หญิงสองคนคอยดูแลนางเป็นพิเศษหวางเฟยเห็นสีหน้าของคุณหนูทั้งสองสกุลมองกู้เยว่ฉีด้วยความสงสัยก็รีบเอ่ย “สกุลกู้นับว่าได้ช่วยเหลือซื่อจื่อเอาไว้ ให้นางนั่งใกล้หน่อยก็แล้วกัน” ตงฮุ่ยหมิงยิ้มน้อยๆ ส่วนลี้อิงแย้มยิ้ม คราวก่อนกู้เยว่ฉีได้ช่วยชีวิตนางเอาไว้ หากเปลี่ยนตัวซื่อจื่อเฟยจากตงฮุ่ยหมิงเป็นกู้เยว่ฉีก็ดี ตัวนางเองไม่ชอบท่าทางเย่อหยิ่งสูงส่งของตงฮุ่ยหมิงนัก วันหน้าหากตั

หลิงอ๋องตวัดสายตามองไปยังเหยาอัน เขารู้ว่าสาวใช้ผู้นี้คือสตรีอุ่นเตียงของบุตรชาย หวางเฟยยังมิให้นางเปิดเผยฐานะจนกว่าหลิงจางเหว่ยจะแต่งซื่อจื่อเฟยเข้าจวนมาเสียก่อน…อันความอิจฉาริษยาของสตรีในเรือน ยากนักที่จะควบคุมเอาไว้ได้ กระทั่งตัวหวางเฟยเองก็เคยแอบทำร้ายชายารองของเขาลับหลังอยู่หลายคราว “เจ้าชี้ตัวได้หรือไม่” “ได้เจ้าค่ะ นางยืนอยู่ข้างหลังของแม่นางเหยาในตอนนี้”สาวใช้คนสนิทของเหยาอันหน้าซีดตัวสั่น รีบขยับเท้าไปยืนอยู่ด้านหลังของเหยาอัน“ลากตัวนางออกมา!” น้ำเสียงของหลิงอ๋องคล้ายอสุนีบาตฟาดลงกลางห้องโถงจัดเลี้ยงองครักษ์ทั้งสองของหลิงจางเหว่ยตรงไปลากตัวสาวใช้นางนั้นออกมากลางห้องโถง นางก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามมองไปยังเหยาอันหวังจะให้ช่วยเหลือ เหยาอันคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะมาถึงตัว นางได้แต่กดปลายเล็บลงบนหลังมืออีกข้างของตนเองด้วยความขัดเคืองหวางเฟยมีสีหน้าไม่ค่อยสบายใจปรายตามองไปทางเหยาอันแล้วแทบจะกลั้นหายใจ‘เหยาอันนะเหยาอัน ความอิจฉาริษยาของเจ้ากำลังจะสร้างปัญหาให้กับจวนอ๋อง ยามนี้ข้าจะออกหน้าย่อมมิได้’ “หุบปาก! พูดมาว่าเจ้าเป็นคนวางยาใช่หรือไม่” เสียงตวาดอั

กู้เยว่ฉีฉุดมือของแม่นมเฉียนให้หยุดเดิน “แม่นม เกิดอันใดขึ้นกับท่านแม่ของข้า” “ซื่อจื่อเฟย ท่านคงไม่รู้ว่าระยะหลังนายท่านไม่ค่อยกลับจวน มักจะอ้างว่าต้องปรึกษางานกับขุนนางท่านอื่น แต่ความจริงแล้วนายท่านซ่อนสตรีเอาไว้นอกจวนเจ้าค่ะ” “ซ่อนสตรีอย่างนั้นหรือ สตรีผู้นั้นเป็นใครกัน” “ข้าให้คนไปแอบสืบแล้วเจ้าค่ะ สตรีนางนั้นมาจากหอสังคีต ได้ยินว่า หลิงอ๋องให้ซื่อจื่อนำมาให้นายท่าน” กู้เยว่ฉีชะงัก สองพ่อลูกสกุลหลิงทำเช่นนี้ก็เท่ากับกำลังทำลายรากฐานของครอบครัวนาง ท่านพ่อเคยสัญญาไว้ว่าจะหยุดรับอนุภรรยา แต่ครานี้กลับซ่อนสตรีนอกสมรสไว้ บิดากับมารดาของนางคงเกิดความระหองระแหงกันแล้ว “แม่นมเฉียน ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าทะเลาะกันหรือไม่” “เจ้าค่ะ เมื่อสิบห้าวันก่อน ตอนนี้นายหญิงรู้ว่านายท่านซ่อนสตรีทั้งสองปิดเรือนพูดคุยกัน แต่กลับทะเลาะกันรุนแรง นายท่านออกจากเรือนนายหญิงไปกลางดึก เช้าวันต่อมาก็ออกจากจวนไปแต่เช้าตรู่เลยเจ้าค่ะ” บิดาของกู้เยว่ฉีมีเรือนพักแยกต่างหากจากภรรยา หากไม่ต้องการจะไปค้างคืนกับภรรยาคนใดก็นอนพักที่เรือนของตนเองได

กู้เยว่ฉีออกไปดูอาการจงเป่าหนิงที่นอนอยู่ห้องใกล้ๆ นางรู้ดีกว่าอาการของจงเป่าหนิงในยามนี้ ไม่ว่าหมอคนใดในหรงเฉินก็ช่วยไม่ได้ เมื่อเข้าไปยืนจนชิดเตียง กู้เยว่ฉีก็แสยะยิ้มให้กับสหาย “เป่าหนิง เป็นอย่างไรบ้าง พูดได้บ้างหรือยัง” จงเป่าหนิงพยายามส่งเสียงแต่กลับมีเพียงเสียงอือๆ ดังออกมา กู้เยว่ฉีนั่งลงริมเตียง ก้มลงกระซิบ “ช่างเถอะ เจ้าอยู่อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน ปากของเจ้ามันร้ายนัก เจ้าเคยใช้มันทำลายสกุลกู้จนย่อยยับ ชีวิตของคนในครอบครัวข้าล้วนสิ้นไปก็เพราะปากของเจ้า” หญิงสาวที่นอนฟังอยู่ทำตาโตตกตะลึง นางไม่รู้ว่ากู้เยว่ฉีพูดถึงเรื่องอันใด สายตาของจงเป่าหนิงเต็มไปด้วยคำถาม กู้เยว่ฉียังคงพูดต่อ “เจ้าสงสัยสินะ ข้าว่าเจ้าไม่ต้องรู้หรอก อันที่จริงข้าจริงใจกับสหายนัก อยากส่งเสริมให้เจ้าเป็นชายาของซื่อจื่อจริงๆ แต่เกรงว่าวันหน้าเจ้าจะหันกลับมาทำลายสกุลกู้ แม่นางเหยาผู้นั้นคิดจะฆ่าข้าอยู่แล้ว ข้าจับเจ้ากับนางมาเข้าคู่กันได้พอดี งานนี้สำเร็จได้ต้องขอบใจเจ้านะเป่าหนิง” จงเป่าหนิงคล้ายจะอยากส่งเสียงด่าทอออกมา แต่สุ้มเสียงกลับแหบแห้งฟังแล้ว

“ท่านพ่อเจ้าคะ ท่านผู้ตรวจการหงจะมาเมื่อใด” “เห็นส่งกำหนดการมาบอกว่าภายในสองวันนี้ ใต้เท้าตงจะเป็นคนคอยดูแลท่านผู้ตรวจการด้วยตนเอง” “ถ้าเช่นนั้น งานหมั้นนี้ก็เหมาะนัก สกุลหลิงได้ใต้เท้าตงเป็นญาติเพื่อหวังช่วยดึงเอาเหล่าขุนนางให้อยู่ฝ่ายตน หากจะต้องถูกผู้ตรวจการหงสอบเรื่องใดก็คงไม่เป็นกังวล” “ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น การมาของผู้ตรวจการหง นับว่าเป็นเรื่องใหญ่ หงจิ่งอวี้ผู้นี้ร่ำลือว่าเป็นขุนนางตงฉินที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัย การมาครั้งนี้เกรงว่าจะมาหยั่งท่าทีของหลิงอ๋อง” “ท่านพ่อ ข้าสงสัยเรื่องโจรสลัดเกาะยูซานน่ะเจ้าค่ะ” “ทำไมหรือ” “ทางการไม่คิดจะปราบปรามโจรสลัดอย่างจริงจังหรือเจ้าคะ” “โจรสลัดพวกนี้เดิมทีก็เป็นชาวบ้านละแวกนั้นที่รวมตัวกันปล้นพ่อค้าเรือขนาดเล็กที่ผ่านไปมา แต่นานวันเข้ากลายเป็นชุมนุมโจรใหญ่ พวกเขาเคยปะทะกับกองเรือของค่ายแม่ทัพมู่สองสามครา แต่เพราะร่องน้ำรอบเกาะยูซานมีน้ำวนอยู่มาก เรือที่ไม่ชำนาญไม่อาจจะเข้าไปใกล้เกาะได้ ทุกครั้งที่พวกเขาปล้นจึงหนีรอดไปได้โดยง่าย ได้ยินว่าหลิงอ๋องรับปากกับแม่ทัพมู่ว่าจ