All Chapters of บังเอิญรักคุณมาเฟีย : Chapter 81 - Chapter 90

อารามความโมโหที่คุกรุ่นทำให้เธอเค้นเสียงแหลมๆ เอ่ยออกไปว่า “คุณคงจะลืมคำพูดที่คุณเคยให้ไว้กับฟาง ตอนที่คุณกับคุณทะเลทำให้ขาฟางเจ็บ ตอนนั้นคุณบอกเอง ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรให้ช่วยก็บอกกันได้ คุณยังติดค้างฟางนะคะ” มาร์คัสหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอช้าๆ เขายิ่งดูนิ่งขรึมและแววตาดำมืดก็ทำเอาฟางข้าวกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หากแต่ความอวดดีก็ยังเชิดหน้าคอตั้ง ฝืนสบนัยน์ตาน่ากลัวของเขา “คุณไม่ควรใช้มันเป็นข้ออ้างเข้าหาคนที่มีแฟนแล้วนะ ถ้าเป็นเรื่องอื่นผมพอจะช่วยคุณได้ แต่ถ้าให้ไปไหนมาไหนกับคุณ ผมต้องปฏิเสธ ผมไม่อยากให้แฟนของผมคิดมากหรือเข้าใจผิด หวังว่าคุณจะเข้าใจ” ทุกถ้อยคำเหมือนไม้หน้าสามตีกลางแสกหน้าฟางข้าวอย่างแรง มาร์คัสมีสายเรียกเข้าพอดี เขาล้วงมือถือออกมาก่อนจะยิ้มมุมปาก ไม่ใส่ใจท่าทีของอีกฝ่ายว่าจะโกรธ โมโห หรือแสดงสีหน้าแบบไหน เขาให้ความสำคัญแค่คนปลายสายเท่านั้น “ฮัลโหลครับ อยู่ที่ไหน..ร้านเชิญเสวยเหรอ” เขาเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อคุยโทรศัพท์กับแฟนสาว แต่เพราะบริเวณโดยรอบในลานจอดรถใต้ตึกมันเงียบมาก ฟางข้าวจึงยังได้ยินเสียงเขาอยู่ “ไอ้ตินพาซาราห์ไปที่โรงพยาบาลแล้วครับ หมอว่าน่าจะคลอดไม

ด้านบนที่ยิ่งกว่าห้องวีวีไอพี ร่างเล็กถูกพาขึ้นมาส่งตัวให้ผู้เป็นนาย รอยยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจแต่งแต้มบนใบหน้าหล่อร้ายของเจ้าตัว “ทำดีมากไอ้กริช” โนอาห์กระดกรสชาติขมปร่าของน้ำเมาสีอำพันลงคอ ร่างกายของเขาตื่นตัวเต็มที่เมื่อเห็นเหยื่อสาวหน้าตาสะสวย เหยื่ออันโอชะที่เขาจะได้ลิ้มลองกัดกินทั่วทั้งตัวในราตรีนี้ ไม่มีอะไรยากเกินไปสำหรับเขา ถ้าไม่ยอมดีๆ ก็ใช้วิธีฉุดมานี่แหละ “มึงออกไปได้แล้ว” โนอาห์โบกมือไล่ลูกน้องให้ออกไปจากห้อง เขามองร่างขาวจัด หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูแม้ในตอนหลับ ปากจิ้มลิ้มที่เคยจินตนาการรสชาติอันหอมหวาน ตอนนี้มันก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ชายหนุ่มแลบเลียปากด้วยสีหน้าหื่นจัด เขาลุกมานั่งข้างๆ ร่างเล็กที่ยังสลบไสล ก้มมองดวงหน้าหวานแสนเย้ายวนฝ่ามือร้อนไล้ช้าๆ ไปตามผิวแก้มเนียนนุ่ม “ผู้หญิงอะไรโคตรน่าเอา” เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาตื่นเต้นมากขนาดนี้ เลือดลมในกายสูบฉีดแล่นพล่าน จิตใต้สำนึกมันร่ำร้องให้เขาลงมือจัดการมากกว่าแค่มองดูเฉยๆ โนอาห์กำลังจะยื่นหน้าฉกชิมริมฝีปากชมพูระเรื่อ ประตูห้องกลับถูกเปิดเข้ามาขัดจังหวะกันอีกแล้ว ใบหน้าคนหัวร้อนหันไปมองตัวการ ก่อนจะขมวดคิ้วนิ

ในส่วนของมาร์คัส เขาผลักเปิดห้องวีไอพีทุกห้องก็ยังไม่เจอไอ้คุณสิงห์เจ้าของผับ จะเจอก็แต่ใบหน้าตกอกตกใจของเหล่าแขกเหรื่อ บางห้องกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม ก็กรีดร้องเสียงดังสนั่นแสบแก้วหูประหนึ่งเจอผีหลอก “เหลือห้องนี้ห้องเดียวสินะ” เขาเลี้ยวมาอีกทางเจอเข้ากับบานประตูห้องที่ดูแตกต่างจากห้องอื่น มาร์คัสกำลังจะเปิดประตูเข้าไปแต่ห้องล็อกไว้ ก๊อก! ก๊อก! “เหี้ยไรนักหนาวะ จะให้กูทำงานแบบสงบสุขไม่ได้เลย ไอ้หัวกรวยคนไหนมันสร้างเรื่องอีก” สิงห์จิ๊ปากเสียอารมณ์ ซิบกางเกงถูกรูดขึ้น นิ้วกดปิดวิดีโอหนังผู้ใหญ่ที่เขาชอบดู งานที่ว่าก็คือนั่งสาวมือ กำๆ รูดๆ นี่แหละ เขาลุกเดินไปเปิดประตู เตรียมจะด่าไอ้ตัวการที่ทำให้อารมณ์ค้าง ทว่าปากยังไม่ทันจะเปิดอ้าเป็นคำพูดสักคำ คอเสื้อเชิ้ตที่สวมใส่กลับถูกกระชากจากไอ้คนด้านนอกที่มีพละกำลังมหาศาล “เหี้ยๆ มึงเป็นใครวะเนี่ยไอ้สัส!” สิงห์มองวัตถุดำขลับเป็นมันวับที่อีกฝ่ายยกจ่อขมับเขา หน้าตาเย็นชาแต่แววตาดุดันโหดเหี้ยมทำเอาแข้งขาสั่นไปหมด ไอ้เหี้ยแม่งฉี่กูจะราดอยู่แล้ว “มะ..มึงเป็นใครวะ จะมาปล้นร้านกูเหรอ” เสียงตะกุกตะกักถามออกไป ตาคอยแต่จะเหลือบมองปืน กลัวเ

โนอาห์หัวเราะสะใจ เป็นเสียงที่น่ารังเกียจที่สุด จริงใจไม่อยากได้ยินเสียงเขาเลย เธอสะอึกสะอื้นใจจะขาด ขาเรียวกำลังโดนอีกฝ่ายลูบไล้ขึ้นมาเรื่อยๆ โดยที่เธอเองดิ้นพล่าน กรีดร้องราวคนเสียสติไม่อยากให้สัมผัสสกปรกจากคนชั่วช้าอย่างเขาแตะต้องตัวเธอ “หึ! อย่าทำเป็นรังเกียจพี่หน่อยเลย อีกหน่อยพี่ก็จะเป็นผัวเธออีกคนเหมือนกัน ถ้าเธอทำตัวดี พี่จะไม่ทำรุนแรง แต่ถ้าดื้อ เธอได้ตายคาเตียงแน่จริงใจ” เขาขู่เธอเสียงเย็นเยียบ “ไหนพี่ขอชิมปากจิ้มลิ้มนี่หน่อยซิ มันจะหวานเหมือนที่คิดไหม” วินาทีที่โนอาห์โน้มหน้าลงมา จริงใจหลับตาปี๋หันหน้าหนีเขา หูของเธอได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมด้านนอกก่อนจะตามมาด้วยบานประตูห้องที่ถูกพังเข้ามาเละไม่เป็นท่า หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวอีกครั้ง เป็นจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างมีความหวัง หยาดน้ำตาไหลรินด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าใครคือคนพังประตูเข้ามา “ฮึก! พี่มาร์คัสช่วยหนูด้วย” เสียงร้องไห้น่าสงสารของคนน้องบีดรัดหัวใจมาร์คัสจนแทบหายใจไม่ออก หัวใจเขาแหลกสลายที่เห็นสภาพบอบช้ำของเธอ วันนี้ไอ้โนอาห์มันต้องตายด้วยน้ำมือเขา ร่างสูงพุ่งปราดเข้าประชิดตัวโนอาห์ซึ่งตกใจกับการปรากฏตัวของอีกฝ

เรื่องที่เกิดขึ้นกับจริงใจมีแค่ไม่กี่คนที่รู้ ไม่อยากให้มันต้องแพร่กระจายไปมากกว่านี้ เธอกลัวอยู่เหมือนกันว่าน้ารุ้งหรือยายจะรู้เข้า สองคนนั้นต้องอาละวาดสาปส่งโนอาห์แบบที่ไม่ได้ผุดได้เกิดแน่ๆ หรือบางทีก็อาจเผาพริกเผาเกลือสาปแช่งเลยก็ได้ จริงใจพักฟื้นที่โรงพยาบาลเกือบสองวัน หมอก็อนุญาตให้เธอกลับบ้านได้ แผลที่ขาเริ่มหายดีแล้วแต่มันยังคงทิ้งรอยไว้อยู่ จริงใจภาวนาให้รอยพวกนี้จางหายทันก่อนวันที่เธอจะต้องไปถ่ายงานให้ทับทิม คนตัวเล็กกลับมาอยู่บ้านกับน้องๆ มีมาร์คัสมาค้างด้วยกันเกือบทุกคืน เดี๋ยวนี้เขาเข้าไปนอนห้องเดียวกับจริงใจได้แล้ว ตะวันไม่แยกเขี้ยวขู่เหมือนเมื่อก่อน ตรงกันข้าม…สองคนนี้เริ่มจะสนิท คุยกันถูกคอแล้วมากกว่า “ดูอะไรกันอยู่เหรอคะ” เสียงหวานใสเอ่ยถาม เธอเพิ่งอาบน้ำมาตัวหอมกรุ่น เห็นน้องชายและแฟนตัวเองนั่งหัวชนกันทั้งที่เมื่อก่อนอยู่ห่างกันเป็นวา มาร์คัสรีบเก็บโทรศัพท์ใส่เกงเกง เขายิ้มบางๆ ให้แฟนสาวก่อนจะขยับตัวให้เธอได้นั่งข้างๆ “พี่ให้ตะวันดูคลิปตลกน่ะ” “คลิปตลกอะไรเหรอ หนูขอดูบ้างสิ” “พี่ปัดทิ้งไปแล้ว ไว้ค่อยดูนะ” มาร์คัสลูบหัวคนน้อง รอยยิ้มของเขาไม่ได้ทำให้เธอหา