All Chapters of บังเอิญรักคุณมาเฟีย : Chapter 111 - Chapter 117

“น้ำมะพร้าวหวานๆ หอมๆ ไหมคะ” น้ำเสียงหวานใสดังขึ้นด้านหลังจริงใจ คนตัวเล็กผละสายตาจากกล้องถ่ายรูป เอี้ยวหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียง ผู้หญิงรูปร่างหน้าน่ารัก ซึ่งน่าจะมีอายุอ่อนกว่าจริงใจส่งยิ้มหวานให้เธอ อวดฟันสีขาวเรียงสวยเป็นระเบียบ “ฉันทำเองกับมือเลยนะคะ รับสักแก้วไหม” ดูเธอจะคะยั้นคะยอให้จริงใจดื่มเสียเหลือเกิน “ขอบคุณนะคะ” จริงใจรับแก้วเครื่องดื่มกลิ่นหอมจรดริมฝีปาก ความสดชื่น หอมหวานอร่อยอบอวลในโพรงปาก “เป็นไงคะ กินได้ไหม” อีกฝ่ายถามด้วยสีหน้าท่าทางตื่นเต้น จริงใจจึงยิ้มและพยักหน้ารับ เธอกำลังจะชวนผู้หญิงคนนี้คุยด้วยแต่กลับถูกเสียงดุๆ ของทะเลเรียกเอาเสียก่อน แต่เขาไม่ได้เรียกชื่อเธอ… “ม่านไหมตามฉันมานี่หน่อย!” คิ้วเรียวเผลอมุ่นชิดอย่างลืมตัว จริงใจมองใบหน้าสวยของผู้หญิงตรงหน้าเธอที่ซีดเผือดลงถนัดตา แล้วก็มองทะเลที่ยังคงทำหน้าตาดุๆ ราวกับเขาไม่พอใจอะไรสักอย่าง “อย่าให้เรียกซ้ำรอบสองนะ” “รู้แล้วค่า!” ม่านไหมตะโกนตอบกลับไป “ขอตัวก่อนนะคะ ไอ้!..คุณทะเลเรียกบ่อยเกินค่ะ พวกคนมือตีนเป็นง่อยก็แบบนี้” จริงใจแทบจะหลุดขำออกมาในทันที เธอไม่รู้หรอกว่าม่านไหมเป็นอะไรกับทะเ

“ทำไมแกทำหน้าเหมือนคนเห็นผีแบบนั้นล่ะ” ต้นหยงจับฉลากได้สีเหลืองคู่กับน้ำเหนือถามเพื่อนตัวดีอีกคนที่ยืนเหม่อเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง เห็ดหอมได้ยินที่เพื่อนถามแต่หมดแรงตอบ เธอมองฉลากสีแดงแปร๊ดที่อยู่ในมือของคนตัวสูงตรงกันข้าม เกิดอาการลมตีหน้า แข้งขาอ่อนแรง มือไม้อ่อนเปลี้ย “อ้าว..แกได้คู่กับตะวันนี่” “ว้ายยย..งานหยาบซะด้วย กฎไม่สามารถเปลี่ยนคู่ได้ใช่ไหมคะพี่ทะเล” “เปลี่ยนไม่ได้ครับ คู่ใครก็ต้องคู่คนนั้นนะ” ทะเลตอบกลับต้นหยงแต่เสียงของเจ้าตัวราวกับคำประหารที่ลอยเข้าใส่หูของตะวันและเห็ดหอม ทั้งคู่จึงต้องจำใจจับคู่กันแม้ว่าอยากจะเลิกเล่นเกมมากก็ตาม ‘ไม่ได้ๆ! เดี๋ยวยัยหมาบ้าจะหาว่าเราป๊อด’ ตะวันคิดในใจ ‘หึ! ถึงเราจะเหม็นขี้หน้าไอ้บ้าตะวัน แต่ถ้าเราเลิกเล่มเกมมีหวังมันหัวเราะเยาะเราตายเลย’ เห็ดหอมคิดในใจเหมือนกัน สองสายตาสบประสานราวกับจะเปิดศึกกันเอง เห็นทีว่าการจะชิงที่หนึ่งของคู่นี้หมดหวังตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกม เกมแรกยังไม่สามารถเรียกเหงื่อจากทุกคนได้ แต่เสียงหัวเราะวี้ดว้ายนั้นไม่เหลือ เป็นเกมที่ต้องเป่ายิ้งฉุบหาผู้ชนะ ซึ่งเมื่อแบ่งแถวกันแล้วก็ได้จำนวนคนเท่าๆ กันทั้งสอ

เรือยอร์ชำลำเล็กแล่นเลียบออกจากฝั่งไปบนผืนน้ำทะเลสีดำในยามรัตติกาล มาร์คัสทำหน้าที่ขับเรือไปตามเส้นทางที่ทะเลได้บอกเอาไว้ ตรงไหนคือจุดที่จะทำให้เขาและจริงใจเห็นวิวพลุปีใหม่ได้ดีที่สุด “เธอง่วงไหม จะนอนก่อนก็ได้นะ ใกล้เวลาเคาท์ดาวน์พี่ค่อยปลุก” “ไม่ง่วงค่ะ หนูชอบดูวิวตอนกลางคืน ที่นี่สวยจังเลยนะคะ” จริงใจมองเห็นแสงไฟจากริมฝั่งซึ่งอยู่ไกลออกไป เธอเกาะราวระเบียงเรือดูน้ำทะเลที่กระเพื่อมไหวเป็นระลอกบางเบายามที่เรือแล่นผ่าน แล้วก็หันมามองแฟนตัวเองบ้าง “พี่ไม่เก่งอะไรบ้างคะ ทำได้ทุกอย่างเลย ขับเรือได้ด้วย” อดกล่าวชื่นชมเขาไม่ได้ ในดวงตาของเธอราวกับมีฟิลเตอร์รูปหัวใจวิบวับ “จะตอบว่าเก่งทุกอย่างก็กลัวเธอหาว่าพี่ขี้โม้” “คิก~ อย่างพี่ไม่ต้องโม้หรอกค่ะ เพราะหนูเชื่อว่าพี่เก่งทุกอย่างจริงๆ” “ภูมิใจไว้นะ นี่แหละอนาคตพ่อของลูกเธอ” เขายกยิ้มมุมปากและยักคิ้วหนึ่งที หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงเป็นจังหวะซุมบ้าเลย เกินไปมาก ท่าทางของเขาแทบจะทำให้เธอละลายหายไปในอากาศได้อยู่แล้ว เมื่อมาถึงจุดชมวิวที่ต้องการ มาร์คัสจอดเรือให้ลอยลำอยู่กลางทะเล “อยากดื่มไวน์สักหน่อยไหม” “มีด้วยเหรอคะ”

“อ่า..โคตรเสียวเลยคนสวย ของเธอแน่นมาก อืม..แน่นสุดๆ” เอวสอบสะบัดสะโพกแกร่งใส่เธออย่างพลิ้วไหว จริงใจได้ยินเสียงเนื้อที่กระทบกันดังสนั่นเรือ ดังแข่งเสียงคลื่นลมยามค่ำคืนของท้องทะเล แม้เนื้อตัวจะรุ่มร้อนดั่งโดนไฟลวกด้วยกันทั้งคู่ แต่อากาศเย็นสบายของลมทะเลก็ช่วยให้บทรักครั้งนี้ดำเนินไปอย่างลื่นไหล “ฮึก..ฮือออ เสียวจัง” บีบขยำหน้าอกกลมโตของตนที่กระเด้งขึ้นลงอย่างร้อนร่าน ท่าทางของจริงใจในตอนนี้ปลุกความดิบเถื่อนของคนพี่ออกมาจนหมด เขาเร่งทำความเร็วชนิดที่ว่าเธอต้องร้องขอชีวิต.. “อ๊ะ! อ๊า พี่ขาแรงไปแล้ว อื้อออ มันจุก!” เขากระแทกเข้ามาในร่องรักของเธออย่างแรง มือสากที่จับเอวคอดกิ่วไว้แน่นที่จะกดนิ้วลงบนผิวเนื้อบริเวณนั้นให้เป็นรอย นิ้วเรียวของเธอจิกเล็บบนแขนล่ำสัน ดวงตากลมสวยหยาดเยิ้มปนความทรมาน หน้าตาที่เร้าอรมณ์เหมือนกำลังจะร้องไห้ จะขาดใจตายเพราะความเสียว “ซี้ดดด! รัดพี่แน่นจัง แตกเลยคนสวย อ่า..แตกใส่พี่เลยครับ” เขากระตุ้นด้วยการเร่งความเร็วเพิ่มอีก สะโพกสอบทำหน้าที่ได้ดีเกินไปแล้ว ในตอนนี้ดวงตากลมสวยเริ่มจะลอยคว้าง เสียงร้องครางปนเปไปกับเสียงเรียกชื่อเขาราวคนเสียสติ “อ๊า.