جميع فصول : الفصل -الفصل 240

“ไม่เข้าบริษัทเหรอคะ เอาแต่มาเฝ้าดาวอยู่ได้”งานวิวาห์ผ่านไปหลายอาทิตย์ ทว่าสามีของอิงดาวก็ยังไม่เข้าไปทำงานที่บริษัทเลยสักวัน“ก็พี่ไม่อยากอยู่ห่างจากดาวนี่ครับ ตอนนี้ดาวกำลังท้องลูกของพี่อยู่นะ”มาเฟียหนุ่มเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานของภรรยาบนชั้นสองของโรงเรียนสอนภาษา แม้แต่ประชุมสำคัญก็ยังต้องคุยกันผ่านทางหน้าจอ เรื่องอื่นในบริษัทก็ให้แดนเป็นคนจัดการ เพราะเขาอยากทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับลูกเมียเพื่อชดเชยวันเวลาในอดีตที่ปล่อยให้เธออุ้มท้องไปคลอดที่ญี่ปุ่น และเลี้ยงดูลูกเพียงลำพังอยู่หลายปี“ทำอย่างกับดาวไม่เคยท้องมาก่อน”“พี่เพิ่งจะเคยสัมผัสประสบการณ์ดูแลเมียท้องครั้งแรกนี่นา ให้พี่ได้ทำหน้าที่นี้เถอะนะครับ”ตั้งครรภ์ลูกคนที่สองอิงดาวไม่ได้มีอาการแพ้อาหารแต่อย่างใด ทว่าดูเหมือนเธอจะแพ้หน้าสามีตัวเองเสียมากกว่า เห็นหน้าคิณแล้วก็รู้สึกหงุดหงิด ต้องไล่ให้ไปไกล ๆ แทบทุกครั้ง“ดาวไม่ได้ห้ามให้พี่ทำหน้าที่พ่อและสามีสักหน่อย แต่คงไม่ถึงกับต้องมานั่งเฝ้าก็ได้มั้งคะ ดาวแค่ท้องค่ะ ไม่ได้ป่วยติดเตียง”“ดาวก็ทำงานของตัวเองไปสิครับ พี่ก็แค่อยากเห็นดาวอยู่ใกล้ ๆ”เธอบอกให้คิณไปทำงานที่บริษัทก็อ้าง

คิณประคองอิงดาวนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะ ซึ่งมีแพทย์หญิงวัยกลางคนกำลังเปิดดูประวัติการฝากครรภ์ในคอมพิวเตอร์ ส่วนเขาและลูกสาวก็นั่งรอตรงโซฟาที่ตั้งวางติดกับผนังด้านหลังของเธอ“ช่วงนี้มีอาการผิดปกติบ้างไหมคะ อย่างเช่น ท้องแข็งบ่อย ลูกดิ้นน้อยลง หรือว่าเป็นตะคริว”“ไม่มีค่ะ”“ตรวจตามนัดในวันนี้ หมอจะตรวจดูการเจริญเติบโต และดูเพศให้ด้วยค่ะ คนไข้ขึ้นไปนอนบนเตียงได้เลยนะคะ”อิงดาวลุกออกจากเก้าอี้ ก่อนส่งกระเป๋าสะพายข้างให้กับสามีที่จูงมือลูกสาวเดินเข้ามาหา เธอถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปนอนหงายอยู่บนเบาะหนานุ่มสีเขียวเข้ม พยาบาลก็ยื่นมือมาเลิกชายกระโปรงขึ้นไปกองไว้เหนือหน้าท้อง และเลื่อนขอบกางเกงชั้นในลงเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็นำผ้าสะอาดผืนบางสีเดียวกับเตียงขึ้นมาปกคลุมช่วงขาแพทย์หญิงได้เลื่อนเครื่องอัลตราซาวด์พร้อมหน้าจอขนาดใหญ่เข้ามาใกล้เตียง โดยที่สามีของอิงดาวได้อุ้มลูกสาวยืนอยู่อีกด้านของเตียง ดวงตาทั้งสามคนจับจ้องหน้าจอสี่เหลี่ยมด้วยหัวใจเต้นระรัวแพทย์หญิงบีบเจลสีฟ้าใสลงบนหน้าท้องนูนของอิงดาว ก่อนจับหัวตรวจของเครื่องอัลตราซาวด์แนบลงบริเวณท้องส่วนล่าง ทำให้มีภาพขาวดำปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที จากนั

“จะทำอะไรคะ”อิงดาวเอ่ยถามสามีด้วยความสงสัย เพราะหลังจากกินมื้อเย็นอิ่มเขาก็ประคองเธอขึ้นมานั่งพักอยู่บนห้องนอน ทว่าอีกฝ่ายได้เดินไปหยิบอุปกรณ์บางอย่าง ก่อนจะกลับมานั่งลงบนพื้นตรงปลายเตียง จับเท้าของเธอวางลงบนขาของตัวเอง“พี่จะตัดเล็บให้ครับ”“ไม่ต้องทำหรอกค่ะ ดาวทำเองได้”เธอทำท่าจะชักขาออก ทว่ากลับถูกมือหนาของสามีรั้งเอาไว้“ท้องโตขนาดนี้ดาวคงก้มลำบาก พี่ขอทำให้นะ” อิงดาวเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าสามีมีความตั้งใจจะปรนนิบัติดูแลภรรยาตั้งครรภ์เข้าสู่ช่วงสัปดาห์ที่สามสิบ เธอจึงเผยรอยยิ้มหวาน พยักหน้าลงอนุญาต เพื่อบรรเทาความรู้สึกผิดที่สามีมักจะหลุดปากพูดถึงตอนเธออุ้มท้องลูกสาวคนแรก แล้วต้องอยู่ตามลำพังที่ญี่ปุ่นมือหนาของสามีจับนิ้วเท้าของเธอเบา ๆ ก่อนจะตัดเล็บให้ด้วยความระมัดระวัง จังหวะนั้นลูกสาวของทั้งสองคนก็ถูกผู้เป็นย่าพามาส่งที่ห้องหนูเอมเดินเข้าไปหาพ่อแม่ ก่อนเอ่ยถาม“ตัดเล็บให้คุณแม่หลอคะ”“ค่ะ หนูเอมเล็บยาวรึยัง ให้คุณพ่อตัดให้ไหม” คิณเอ่ยถามลูกสาว“ยาวนิดนึง แต่ตัดก็ได้ค่ะ”เด็กหญิงนั่งลงบนพื้นข้างกายผู้เป็นพ่อ หลังจากคิณตัดเล็บให้แม่ของลูกเสร็จ เขาก็หันไปตัดเล็บมือและเล

“พี่ขออุ้มหลานได้ไหมครับ” ยูตะเอ่ยขออนุญาตแม่ของหลานสาวตัวน้อย“ได้ค่ะ”อิงดาวเอ่ยอนุญาต มือหนาก็ประคองร่างเล็ก ๆ เข้ามาอุ้มในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง ทอรุ้งขยับเข้าไปยืนอยู่ข้างกายยูตะ ชะโงกใบหน้ามองหลานสาวของเขาที่มีใบหน้าจิ้มลิ้ม สวยได้ทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ยังแบเบาะ“น่ารักน่าชังจัง น้องชื่ออะไรเหรอคะ”“ชื่ออายค่ะ”“ชื่อน่ารักมากเลยค่ะ โตมาต้องสวยเหมือนพี่สาวแล้วก็คุณแม่แน่ ๆ”ทอรุ้งเอ่ยกับอิงดาวด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนที่เธอกับยูตะจะเผลอช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของกันและกัน และค้างไว้แบบนั้นครู่หนึ่ง จนกระทั่งได้ยินเสียงแซวของคิณดังขึ้น ทำให้เปลือกตาของทั้งคู่กระพริบ ละสายตาออกจากกัน“จ้องแบบนั้นเดี๋ยวก็ท้องกันพอดี”“คนนะ ไม่ใช่ปลากัด”“อ้าว ทันมุกเหมือนกันเหรอไอ้หมอ”คิณกระตุกยิ้มส่งเสียงขำในลำคอ ยูตะก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยท่าทางสุขุมบรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยพิเศษทำให้ทอรุ้งรู้สึกถึงความเป็นกันเอง หลานสาวทั้งสองคนของยูตะก็น่ารักมาก ๆ หลังจากเยี่ยมทารกน้อยใบหน้าจิ้มลิ้มเสร็จแล้ว เธอและยูตะก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อขณะยืนรอลิฟต์ ยูตะก็เอ่ยขึ้น“ผมยังพอมีเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะถึงเวรห้องตรวจ คุณร

1 ปีผ่านไปหนูอายวัยหนึ่งขวบสี่เดือนละความสนใจไปจากหนังสือนิทานที่ทำจากผ้าสีสันสดใส คลานไปหาพี่สาวที่นั่งอยู่ด้วยกัน ใช้มือเล็ก ๆ เกาะขาคนเป็นพี่ ยันตัวขึ้นในท่าตั้งไข่โอนเอนเล็กน้อย แต่ดีที่เกาะบ่าทั้งสองข้างของหนูเอมเอาไว้ พลางส่งเสียงประท้วง“หม่ำ หม่ำ หม่ำ”“ใจเย็นนะคะ คุณแม่กำลังทำของอร่อยให้อยู่”“แมะ แมะ”“ใช่ค่ะ คุณแม่เตรียมอาหารให้พวกเราอยู่ในครัว หนูอายเล่นกับพี่เอมรอแป๊บนึงนะคะ”คิณนั่งทำงานในโน้ตบุ๊กอยู่บนโซฟา หันใบหน้ามองลูกสาวคนโตเอ่ยกับน้องน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าจิ้มลิ้มของหนูเอมมีรอยยิ้มหวาน หนูอายก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจ ปล่อยมือจากไหล่ของคนเป็นพี่ หย่อนก้นลงบนเบาะรองคลาน แล้วเล่นของเล่นกันต่อไม่ถึงห้านาที เจ้าตัวเล็กของเขาก็คลานมาหา ก่อนจะใช้มือทั้งสองเกาะขาผู้เป็นพ่อยันตัวลุกขึ้นยืน“ป้อ ป้อ”“มีอะไรคะ อยากให้คุณพ่อไปเล่นด้วยเหรอ”“หม่ำ นำ”“อ๋อ หิวน้ำนี่เอง”“พี่เอมเอาน้ำให้นะคะ”หนูเอมได้ยินเสียงน้องเอ่ยกับผู้เป็นพ่อ เธอก็อาสาไปหยิบแก้วน้ำแบบมีหลอดดูดสำหรับเด็กเล็ก ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟามาให้น้องสาวดื่ม ทว่าเด็กน้อยก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากขาของบิดา“ป้อ ป้อ”ลูก