All Chapters of เงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia): Chapter 191 - Chapter 200

เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงที่ลูกสาวยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน อิงดาวก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล เห็นคิณลุกพรวดออกจากเก้าอี้เดินตรงเข้าไปหาแพทย์ชายวัยกลางคนที่เดินออกมาแจ้งอาการของหนูเอมพอดี เธอจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปยืนอยู่เคียงข้าง แล้วโพล่งคำถามออกมาด้วยความร้อนใจ“ลูกสาวของฉันเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ ฉันเป็นแม่ของเด็กหญิงเอมิกาค่ะ”“จากที่หมอตรวจร่างกายของน้องอย่างละเอียด ทั้งสัญญาณชีพและความดันโลหิตยังคงปกติดีนะครับ รูม่านตาก็ตอบสนองต่อแสงทั้งสองข้าง แขนขายังขยับได้ดี พูดคุยโต้ตอบรู้เรื่อง เพียงแต่มีอาการง่วงซึมที่ยังต้องเฝ้าระวัง ส่วนบริเวณศีรษะที่มีรอยปูดโนค่อนข้างใหญ่ หมอคลำดูแล้วไม่พบรอยยุบของกะโหลกศีรษะ และไม่มีบาดแผลภายนอก หมอจึงแนะนำให้เฝ้าติดตามอาการอย่างใกล้ชิดไปก่อน”แพทย์ชายวัยกลางคนเอ่ยมาถึงตรงนี้ก็เบี่ยงสายตามองไปที่คิณ“คุณพ่อได้แจ้งความประสงค์จองห้องพิเศษไว้กับพยาบาลใช่ไหมครับ”“ครับ” คิณเอ่ยตอบ“คืนนี้หมอจะให้น้องนอนสังเกตอาการที่โรงพยาบาลหนึ่งคืน เดี๋ยวหมอจ่ายยาแก้อาเจียนให้ทางสายน้ำเกลือ หกชั่วโมงต่อจากนี้ให้น้องงดน้ำและอาหารชั่วคราวก่อนนะครับ เพื่อป้องกันไม่ให้อาเจียนซ้ำ และเป

ตลอดทั้งคืนอิงดาวเอาแต่นั่งมองใบหน้าซีดของลูกสาว แม้จะรู้สึกง่วงแต่ก็ไม่กล้าปิดเปลือกตา เฝ้ารอนับเวลาให้ครบสองถึงสามชั่วโมงก็ปลุกหนูเอมครั้งหนึ่งตามคำสั่งของแพทย์ และไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปตอนไหน พอรู้สึกตัวก็ได้เอียงหน้าซบลงบนเตียงคนป่วย จึงผละใบหน้าออกจากเตียงไปนั่งหลังตรงทันที พลันทำให้เห็นชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงโซฟาที่วางติดกับผนังอีกฝั่งของเตียงวินาทีแรกอิงดาวคิดว่าคงเป็นพ่อของลูกเพราะยังงัวเงีย แต่ทว่าอีกฝ่ายก็ส่งเสียงทุ้มละมุนเอ่ยออกมาทำให้รู้ว่าไม่ใช่“ถ้าเหนื่อยก็นอนต่ออีกหน่อยเถอะครับ เดี๋ยวพี่ช่วยดูหลานให้เอง”“พี่หมอมานานรึยังคะ”“น่าจะสักครึ่งชั่วโมงได้”อิงดาวยกแขนข้างซ้ายขึ้น ก้มใบหน้ามองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะช้อนดวงตาขึ้นมองอีกฝ่าย“นี่เพิ่งจะตีสี่ พี่หมออยู่เวรดึกเหรอคะ แล้วพี่รู้ได้ยังไงว่าดาวกับหนูเอมอยู่ที่นี่”“พอดีพี่มีเคสด่วน เพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัด มีพยาบาลคนนึงจำดาวได้ก็เลยมาบอกพี่ แล้วนี่หนูเอมเป็นยังไงบ้าง”“ตอนตีสองอ้วกไปครั้งนึงค่ะ เวลาปลุกก็ตื่นช้ากว่าปกติ แต่ก็ไม่ถือว่าช้ามาก หมอก็เลยให้เฝ้าดูอาการต่อจนถึงเช้า พี่หมอยังไม่ได้นอน รีบกลับบ้านไปพักเถอ

พยาบาลคนหนึ่งได้ลุกออกจากเก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์ เดินตามหลังของทั้งสามคนเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษก็เอ่ยถาม“พวกคุณเป็นญาติของเด็กในห้องนี้เหรอคะ”“ครับ” ไอศูรย์เอ่ยตอบ“ถ้าเป็นญาติของน้องเอมิกา คุณหมอได้อนุญาตให้กลับบ้านไปตั้งแต่สิบเอ็ดโมงแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าก่อนมาได้ติดต่อคุณแม่ของน้องไว้ไหมคะ”ไอศูรย์ส่ายหน้าให้พยาบาลสาวเป็นคำตอบ ก่อนเอ่ย “เดี๋ยวพวกเราค่อยไปเยี่ยมที่บ้านก็ได้ครับ ขอโทษด้วยที่รบกวน”เอ่ยจบไอศูรย์ก็เลื่อนมือไปจับแขนของลูกชาย ออกแรงรั้งเพื่อให้คิณลุกขึ้นยืน ในขณะที่ภรรยาของเขาก็ช่วยประคองแขนของคิณอีกข้างด้วยเช่นกันมาเฟียหนุ่มใช้หลังมือปาดคราบน้ำตา ก่อนจะเดินก้มหน้าออกไปจากห้อง โดยมีพ่อแม่เดินตามกันมาติด ๆ แล้วเขาก็เอ่ยร้องขอกับทั้งสองท่านขณะก้าวเข้าไปในลิฟต์“ช่วยทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ผมด้วยครับ”“แม่ว่ารอหมอมาตรวจก่อนดีกว่า คิณเพิ่งฟื้น ยังไม่ได้ตรวจร่างกายให้ละเอียดเลย”แม้คนเป็นแม่จะรู้สึกเห็นใจ และอยากให้คิณไปตามลูกกับเมียกลับมา แต่ทว่าร่างกายของลูกชายก็ยังไม่แข็งแรงดี เกสราจึงเอ่ยโต้แย้ง เพราะกลัวว่าถ้าฝืนร่างกายมาก ๆ อาการทางสมองของคิณอาจจะกลับคืนมาได้“แต่ผมทน

คิณนั่งรออยู่ตรงบันไดหน้าประตูคฤหาสน์ จนกระทั่งยูตะกลับเข้าบ้านในช่วงห้าโมงเย็น ทั้งสองหนุ่มที่ไม่ค่อยถูกชะตากันก็ได้พบหน้ากันอีกครั้งยูตะเห็นอีกฝ่ายมีใบหน้าเหนื่อยล้า คราแรกก็กะจะเมินเฉยเดินเข้าบ้านไป แต่ทว่ามาเฟียหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนขวางเขาไว้ แล้วเอ่ยเรียก“หมอยูตะ”“คุณมาที่นี่ทำไม” ยูตะเอ่ยถามเสียงเรียบ“ผมมารอพบดาว ผมอยากเจอดาวกับลูก คุณช่วยผมหน่อยได้ไหม”คิณยอมลดทิฐิที่เคยมีในอดีตลง วินาทีนี้ไม่ว่าจะต้องก้มหัวให้ใครเขาก็ยอมทั้งนั้น ขอแค่ให้ได้เจอสองแม่ลูก จะสั่งให้ไปบุกน้ำลุยไฟที่ไหนเขาก็ยอม พลันทำให้ศัลยแพทย์หนุ่มรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ยูตะไม่เคยเห็นอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อให้ใครมาก่อน โดยเฉพาะศัตรูหัวใจอย่างเขา“ดาวไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่เชื่อคุณก็ตามผมเข้ามาดูเอง”มาเฟียหนุ่มรีบเดินตามหลังยูตะเข้าไปด้านในคฤหาสน์ด้วยความไม่เชื่อกับคำตอบที่ได้ยิน แต่ทว่าเขาเดินดูจนทั่ว ทั้งในห้องนั่งเล่น ห้องครัว หรือแม้กระทั่งห้องนอนทุกห้องบนชั้นสอง ก็ไม่มีอิงดาวกับลูกอยู่ที่นี่จริง ๆ พลันทำให้ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของคิณสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้งด้วยความหวาดหวั่น เกรงว่าจะหาอิงดาวกับลูกไม่เจอเหมือนเมื่อห

มาเฟียหนุ่มเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง แล้วย่อตัวลงนั่งบนโซฟาที่ตั้งวางอยู่ตรงมุมห้องใกล้กับประตูเปิดออกไปตรงระเบียง โต๊ะด้านหน้ามีเหล้าขวดหนึ่งที่ยังดื่มไม่หมด มือหนาเปิดฝาขวดแล้วเทน้ำสีอำพันลงในแก้ว ก่อนจะยกขึ้นมากระดกดื่มรวดเดียวจนหมดดื่มไปได้ห้าหกแก้ว คิณก็ฝืนเก็บความอ่อนแอของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงบนโหนกแก้มทีละหยด ก่อนจะหลั่งลงมาเป็นสาย แผ่นหลังของเขาสั่นไหว นั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ตามลำพัง มือหนาเทน้ำเมาลงในแก้ว แล้วยกดื่มเพื่อปลอบประโลมใจของตัวเองในหัวของเขาเอาแต่ย้ำคิดว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปดักรอพบอิงดาวกับลูกสาวที่หน้าโรงเรียน ตั้งความหวังให้กับตัวเองว่าขอให้เจอสองแม่ลูกที่นั่น และเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้อิงดาวยอมให้อภัย.คิณนั่งดื่มจนเมา แล้วก็เผลอนอนอยู่บนโซฟาตลอดทั้งคืน มาสะดุ้งตื่นก็ตอนรุ่งสาง จึงลุกไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยความเร่งรีบ แล้วออกจากคฤหาสน์โดยไม่รอให้แดนเป็นคนมารับเขาขับรถหรูมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนเอกชนที่ลูกสาวเรียนอยู่ เพราะกลัวว่าถ้ามาสายกว่านี้อาจพลาดที่จะได้เจออิงดาวกับหนูเอมมาเฟียหนุ่มนั่งรออยู่ในรถที่เปิดแอร์เย็นเฉียบอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความ