All Chapters of เงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia): Chapter 31 - Chapter 40

รถของทิศเหนือขับออกจาก V.K.T Pub มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลสยาม พรินซ์ โตเกียว พอไปถึงเขาก็หันไปเอ่ยกับเพื่อนที่ขอให้มาส่ง“พรุ่งนี้กูกับไอ้วิคเตอร์ค่อยมาเยี่ยมนะเว้ย”“อืม ขอบใจนะที่มาส่ง”คิณเปิดประตูลงจากรถ แล้วขึ้นไปหาภรรยาที่นอนพักฟื้นอยู่ในห้องพักพิเศษขณะเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าศัลยแพทย์หนุ่มได้นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ราวกับกลัวว่าเธอจะหายตัวไป ทั้งที่มีโซฟาตั้งวางอยู่ข้างผนัง ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องอยู่ใกล้กันขนาดนั้นเลย“ขอบคุณที่ช่วยเฝ้าเมียของผม ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว คุณหมอก็ออกไปได้ละ”“หึ มาถึงก็ไล่” หมอยูตะส่งเสียงพึมพำ ก่อนจะเอ่ยกับมาเฟียหนุ่ม“งั้นก็ช่วยดูแลภรรยาของคุณให้ดี ๆ ด้วยนะครับ”จากนั้นยูตะก็หันไปเอ่ยกับอิงดาว “พี่ไปทำงานก่อนนะครับ อย่าลืมทำตามคำแนะนำ จะได้หายไว ๆ”“ขอบคุณค่ะพี่หมอ ขอโทษที่รบกวนเวลาด้วยนะคะ”ยูตะคลี่ยิ้มให้เธอบางเบา ก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยมีสายตาของมาเฟียหนุ่มจับจ้องแผ่นหลังจนกระทั่งประตูปิดสนิท

“พวกมึงไม่มีการมีงานทำกันหรือไง ถึงได้เอาเวลามานั่งจับผิดกู”มาเฟียหนุ่มชักสีหน้ารำคาญใจใส่เพื่อนสนิททั้งสองคนสลับกัน คนถูกมองพลันหันไปสบตากัน ริมฝีปากมีรอยยิ้มราวกับว่าความคิดของพวกเขานั้นตรงกันวิคเตอร์และทิศเหนือต่างพากันคิดว่าคิณกลัวจะเสียหน้าที่มานั่งเฝ้าเมียในโรงพยาบาล จึงอ้างว่ามีประชุมออนไลน์เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง ว่าเป็นห่วงภรรยาของตนเองมากแค่ไหนเพื่อนของคิณมาถึงได้ไม่นาน ประตูห้องพักผู้ป่วยพิเศษก็มีเสียงเคาะดังขึ้น จากนั้นหมอและพยาบาลพากันเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียงคนไข้เดิมทีต้องเป็นแพทย์อีกคนที่เป็นเจ้าของไข้ แต่ทว่ายูตะได้ขอรับเคสนี้มาดูแลเอง แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีอาการเกี่ยวกับระบบประสาทที่ต้องเข้ารับการผ่าตัดเลยก็ตาม จึงเป็นเขาที่ต้องเข้ามาตรวจดูอาการจนกว่าอิงดาวจะออกจากโรงพยาบาล“เช้านี้เป็นยังไงบ้างครับ”“ปวดแผลหนักกว่าเมื่อวานนิดหน่อยค่ะ” อิงดาวเอ่ยตอบศัลยแพทย์หนุ่ม“เป็นปกติครับ กล้ามเนื้อมีอาการหดเกร็ง ทำให้รู้สึกระบมหนักขึ้น แล้วมีอาการอื่น ๆ อีกไหมครับ ปวดหัว หน้ามืด หรืออาเจียน”“ไม่มีค่ะ”“ถึงจะไม่มีอาการแทรกซ้อน ก็ต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อติดตามอาการไป

ก่อนจะกลับขึ้นไปบนห้องที่อิงดาวพักรักษาตัว คิณก็แวะไปที่ร้านเบเกอรีซึ่งเปิดให้บริการตรงชั้นหนึ่งของโรงพยาบาลสยาม พรินซ์ โตเกียว“เอาอเมริกาโน กับน้ำส้มคั้นอย่างละแก้ว”เขาเอ่ยกับพนักงานตรงเคาน์เตอร์ จากนั้นก็ไปยืนเลือกเบเกอรีสองสามชิ้นซื้อติดมือมาด้วยขึ้นไปถึงห้องพักผู้ป่วยพิเศษ เขาก็เข้าไปปรับเตียงของอิงดาว เพื่อให้เธออยู่ในท่านั่งเอนแผ่นหลังเล็กน้อยอิงดาวมองตามการกระทำของสามี เขาเดินไปลากโต๊ะสำหรับวางอาหารคนป่วยมาคร่อมเตียง แล้ววางแก้วน้ำส้มคั้นกับถุงเบเกอรีลงบนโต๊ะ“ฉันซื้อน้ำส้มคั้นมาฝาก แล้วของในถุงนี่มีอะไรอยากกินไหม”คนป่วยช้อนดวงตาขึ้นมองใบหน้าหล่อ เพราะไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าสามีจะตั้งใจซื้อของกินมาให้เธอ ก่อนจะใช้มือข้างซ้ายหยิบเบเกอรีในถุงขึ้นมาดู แล้วเลือกเป็นขนมปังมันม่วง“เอาอันนี้ละกันค่ะ”มาเฟียหนุ่มคว้าขนมปังในมือของอิงดาวมาแกะออกจากซอง เพื่อให้เธอกินได้ง่ายขึ้น แล้วยื่นขนมปังที่มีรูปทรงเหมือนกับมันม่วงจริง ๆ ให้กับภรรยา“ขอบคุณค่ะ”อิงดาวคลี่ยิ้มให้กับคนที่กำลังพยายามเอาอกเอาใจ พร้อมยื่นมือออกไป

คิณและอิงดาวต่างก็รู้สึกว่าเวลาแต่ละวินาทีนั้นเดินหน้าอย่างเชื่องช้า พอเขาติดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้เธอเสร็จ ดวงตาของทั้งคู่ก็พลันสบตากัน“เสร็จแล้ว”“ขอบคุณค่ะ”อิงดาวกระพริบตาปริบ ๆ เอนแผ่นหลังเล็กน้อย มองใบหน้าของสามีที่เอาแต่จ้องเธอนิ่ง พลันทำตัวไม่ถูกอย่างไรไม่รู้“เอ่อ เราออกไปกันได้รึยังคะ”“อืม”มาเฟียหนุ่มหลุดออกจากภวังค์ เพราะเผลอจ้องใบหน้าไร้เครื่องสำอางของภรรยา แต่ทว่ายังคงงดงามไร้ที่ติคิณประคองอิงดาวออกไปนั่งรอบนเตียงคนไข้ ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่นำรถเข็นเข้ามาในห้อง จึงพยุงตัวเธอลงนั่งบนรถเข็น แล้วพากันออกจากห้องพักผู้ป่วยพิเศษพอไปถึงหน้าประตูทางเข้า มาเฟียหนุ่มก็ประคองภรรยาเข้าไปนั่งในรถตู้ที่มาจอดรอรับ จากนั้นก็ยื่นมือให้แม่ของตนจับเพื่อก้าวขึ้นรถคิณกดปิดประตูรถแล้วเข้าไปหย่อนก้นลงนั่งตรงเบาะข้างภรรยา คนขับรถก็พาเจ้านายทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของมาเฟียหนุ่มแม่บ้านทั้งสามคนเห็นมาเฟียหนุ่มประคองภรรยาที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ ก็พากันเดินเข้าไปหา“คุณอิงฟ้ากลับมาแล้ว”

“ไม่ต้องเขินหรอกจ้ะ เรื่องมีลูกมันเป็นธรรมดาของชีวิตคู่” เกสราเอ่ยแซวลูกสะใภ้“แม่ครับ”คิณหันไปเอ่ยขัดผู้เป็นแม่ หวังว่าจะทำให้ท่านไม่พูดถึงเรื่องนี้ระหว่างมื้ออาหาร ทว่าท่านกลับหันมาจ้องหน้าลูกชาย แล้วเอ่ยคล้ายกับเป็นการดูถูกสมรรถภาพแท่งความชายของเขา“หรือว่าคิณไร้น้ำยา”“แม่อย่าดูถูกลูกชายตัวเองสิครับ อีกอย่างฟ้าก็เพิ่งออกจากโรงพยาบาล ยังต้องพักรักษาตัวอีกนาน”“แม่ก็ไม่ได้เร่งให้มีตอนนี้สักหน่อย ก็แค่ให้คิณวางแผนเรื่องงานเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ พอหนูอิงฟ้าหายดี ก็จะได้มีเวลาให้กันมากขึ้น”“เอาไว้พวกเราจะเก็บไว้พิจารณานะครับ ตอนนี้กินข้าวกันดีกว่า”ในเมื่อต่อต้านไม่ได้ เขาจึงเออออตามผู้เป็นแม่ไปก่อน แล้วหลังจากกินข้าวอิ่ม เขาก็พาเมียสาวกลับขึ้นไปบนห้อง“เรื่องที่แม่พูดวันนี้เธอไม่ต้องเก็บเอามาใส่ใจ”“ค่ะ” อิงดาวเอ่ยตอบเสียงเรียบก่อนหน้านี้เขาเคยเตือนเธอแล้วว่าไม่อยากให้ลูกมีแม่อย่างเธอ แล้วเธอจะกล้าเพ้อฝันคิดเรื่องการสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกับคิณได้อย่างไร“หรือว่าเธออยากมีลูกกับฉัน”คิณใช้สายตาสังเกตสีหน้าของอิงดาว ดูเหมือนว่าเธอกำลังมีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ และแล้วเธอก็ตัดสินใจถา