“ขอบใจคิณมากเลยนะ ที่มาส่งลูกสาวแม่ด้วยตัวเอง”รุ่งนภาเอ่ยกับลูกเขยที่ยืนอยู่ข้างเตียง โดยลูกสาวของเธอย่อตัวลงนั่งเก้าอี้ใกล้ ๆ กัน“ผมจะปล่อยให้อิงดาวมาคนเดียวได้ยังไงล่ะครับ ถือโอกาสมาเยี่ยมคุณแม่ด้วย”“เห็นทั้งสองคน รักกันแบบนี้ แม่ก็สบายใจ”“คนเก่งของดาว ออกมาเดินโชว์หน่อยดีไหมคะ”อิงดาวเผยรอยยิ้มบางเบาขณะเอ่ยกับผู้เป็นแม่ แต่อีกหนึ่งเหตุผลที่พูดแทรกขึ้นมาก็เพราะต้องการเปลี่ยนเรื่องคุยกัน เพราะเรื่องความรักของเธอกับสามี มันไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิด“ได้สิ เดี๋ยวนี้แม่เดิน ได้คล่องขึ้นแล้วนะ”อิงดาวกะจะเข้าไปช่วยประคองผู้เป็นแม่ ทว่าสามีดันเข้าถึงตัวของท่านก่อน จึงปล่อยให้เขาประคองแม่ของเธอลงจากเตียงรุ่งนภาถูกลูกสาวกับลูกเขยยืนประกบคนละข้าง ขณะก้าวขาที่สั่นเล็กน้อยพาตัวเองไปหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาอิงดาวนั่งลงข้างแม่ของตัวเอง คิณก็หันมาส่งสายตาให้เธอ พร้อมกับยกโทรศัพท์ที่ส่งเสียงเตือนขึ้น เพื่อแสดงว่าเขามีธุระที่ต้องคุยกับสายนั้น แล้วเดินออกจากห้องไปภายในห้องเหลือแค่สองแม่ลูก อิงดาวก็เอ่ยถาม“อาการดีขึ้นแบบนี้นี่ใกล้จะหายดีแล้วใช่ไหมคะ แล้วคุณหมอจะอนุญาตให้กลับบ้านได้เมื่อไหร่คะ”“
Read more