All Chapters of เงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia): Chapter 101 - Chapter 110

มือของคิณกอบกำขากางเกงจนยับยู่ยี่ ทำให้คนเป็นพ่อและแม่ต่างพากันร้อนใจที่เห็นลูกชายตกอยู่ในสภาพอ้ำอึ้งราวกับกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก และขาดความมั่นใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนก่อนหน้านี้คิณเคยหาโอกาสบอกเรื่องทั้งหมดกับพวกท่านมาแล้วหลายครา แต่ทว่าพอจะเอ่ยปาก ผู้เป็นแม่ก็มีอาการหอบหืดกำเริบ เขาจึงต้องเก็บไว้เป็นความลับต่อไป เพราะเกรงว่าถ้าฝืนบอกไปจะทำให้ท่านทำใจรับกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้แต่ในวันนี้เขาตัดสินใจแล้วที่จะบอกทุกอย่างออกไปทั้งหมด“ที่ผมไปญี่ปุ่น ก็เพราะไปตามหาเมียของผม เธอหนีไปแล้ว หนีไปจากผม แล้วผมก็หาตัวเธอไม่เจอ”เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้หลั่งน้ำแห่งความอ่อนแอออกมาต่อหน้าพ่อแม่ ทั้งที่ในใจมันหวาดหวั่น และสั่นสะท้านไปด้วยความกลัว กลัวว่าจะตามเธอกลับมาอยู่ด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว“เมียของคิณ คือใครกันแน่”คิณเอ่ยตอบผู้เป็นแม่ “อิงดาวครับ ผู้หญิงที่เข้าพิธีแต่งงานกับผม เธอชื่ออิงดาว”เกสราได้ยินคำตอบของลูกชายก็เบิกตากว้าง หัวคิ้วขมวดมุ่นราวกับไม่อยากจะเชื่อ ทว่าเพียงแค่ครู่หนึ่งในหัวก็พลันนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาได้มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เกสราไปพักอยู่ที่คฤหาสน์ของลู

ถึงวันนัดหมาย มาเฟียหนุ่มยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ดวงตาคมมองรถที่อิงฟ้านั่งอยู่ในนั้น โดยมีบอดีการ์ดคนหนึ่งเป็นคนขับรถให้ออกจากคฤหาสน์ เขาก็เข้าไปนั่งในรถหรูที่มีแดนเป็นคนขับ แล้วตามหลังกันออกไปสถานที่ที่มู่เฟยหลงนัดพบกับอิงฟ้าคือท่าเรือแห่งหนึ่งซึ่งวันนี้ได้ปิดให้บริการ คิณได้สั่งให้ลูกน้องสิบกว่าคนไปรออยู่ที่นั่นก่อนเวลานัดหนึ่งชั่วโมงเพื่อสังเกตการณ์ใกล้จะถึงท่าเรืออิงฟ้าก็เหลียวไปมองผ่านกระจกด้านหลัง เห็นรถของคิณจอดอยู่ข้างทางในที่ที่ไม่ได้เป็นจุดน่าสนใจ รถที่เธอนั่งมาก็เลี้ยวเข้าไปในท่าเรือ ขับเข้าไปจอดสนิทอยู่ตรงหน้าตู้คอนเทนเนอร์หญิงสาวเปิดประตูรถก้าวลงไปยืนอยู่บนพื้นปูนซีเมนต์ด้วยความรู้สึกตุ้ม ๆ ต่อม ๆ จนหายใจไม่ทั่วท้อง มือสองข้างกำแล้วก็คลายอยู่หลายครั้งจนเปียกชุ่มไปด้วยคราบเหงื่อ ก้าวขาที่สั่นเล็กน้อยเดินไปจุดนัดพบกับอดีตสามี ระหว่างทางที่ก้าวเดินเห็นชายฉรรจ์หลายคนกำลังเดินตรวจตรา และเบี่ยงสายตาคมดุจนน่าสยองจ้องมาทางเธออิงฟ้ารีบก้าวเท้าเร็วขึ้น เดินไปหยุดอยู่หน้าอาคารแห่งหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นออฟฟิศสำหรับติดต่องาน จากนั้นลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกก็เคาะประตูส่งสัญญาณ แล้วเป

“คุณอิงฟ้าหายเข้าไปนานแล้วนะครับ พวกเราจะบุกเข้าไปเลยไหม”แดนหันมาเอ่ยถามความเห็น คิ้วเข้มของมาเฟียหนุ่มก็ขมวดเข้าหากันเป็นปมขณะก้มมองดูนาฬิกาตรงข้อมือ เนื่องจากอิงฟ้าหายเข้าไปในท่าเรือนานเกินครึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังไม่ได้รับสัญญาณให้บุกเข้าไปจากทางนั้น คิณจึงไม่ได้สั่งให้ลูกน้องผลีผลามเข้าไป เพราะจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น“สั่งให้คนของเราเข้าไปเคลียร์พื้นที่ ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าใช้ปืน”“รับทราบครับ”แดนหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาต่อสายไปหาลูกน้องของคิณที่ดูลาดเลาอยู่รอบท่าเรือ คนที่ได้รับคำสั่งก็เข้าไปจัดการกับลูกน้องของมู่เฟยหลงทีละคน เหลือไว้คุ้มกันรถของผู้เป็นนายเพียงแค่สามคนเวลาผ่านไปประมาณห้านาที มาเฟียหนุ่มก็สั่งให้แดนขับรถเข้าไปในท่าเรือ ลูกน้องคนสนิทก็รีบอ้อมมาเปิดประตูให้เขาลงจากรถ จากนั้นคนที่ได้รับคำสั่งให้เข้าไปจัดการลูกน้องของมู่เฟยหลงก่อนหน้านี้ก็รีบตามมาสมทบบางส่วนคิณได้มุ่งหน้าไปทางท่าเทียบเรือ โดยที่ลูกน้องของเขาได้เข้ามารายล้อมเพื่อเฝ้าระวังความปลอดภัยรอบทิศทาง มือของแต่ละคนถือปืนที่พร้อมเหนี่ยวไกไปหาศัตรูของผู้เป็นนาย เนื่องจากเห็นจากที่ไกล ๆ ว่าอิงฟ้ากำลังเดินต

รถของคิณกลับมาถึงคฤหาสน์ แดนก็ลงจากรถเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ผู้เป็นนาย โทรศัพท์ของเขาก็มีสายเรียกเข้าจากบอดีการ์ดที่ขับรถให้อิงฟ้า ลูกน้องคนสนิทของมาเฟียหนุ่มจึงกดรับสายนี้โดยที่เดินตามหลังผู้เป็นนายเข้าไปในบ้านเพื่อรายงานสิ่งที่ได้ยิน“คุณอิงฟ้ารู้สึกไม่สบายครับ ไอ้มิกซ์ก็เลยพาไปที่โรงพยาบาล”“งั้นก็ปล่อยไว้ที่นั่นแหละ บอกให้มันถ้าจัดการธุระเสร็จแล้วก็กลับไปพักได้”“ครับ”แดนเอ่ยกับมิกซ์ตามที่เจ้านายสั่งแล้วกดวางสาย เขาก็เดินออกจากคฤหาสน์เพื่อกลับไปพักเช่นเดียวกันส่วนคิณก็เดินขึ้นไปบนห้องนอนอย่างไม่ใส่ใจ คิดว่าอิงฟ้าคงจะสะเทือนใจที่เห็นสามีตัวเองถูกยิงตกน้ำ หรือไม่ก็กำลังเรียกร้องคะแนนสงสารจากเขาอยู่ ซึ่งบอกเลยว่ามันไม่ได้ผล รอหลังจากได้ความคืบหน้าจากผู้กำกับกิตติว่ามู่เฟยหลงมันตายแน่แล้วหรือไม่ ถึงเวลานั้นอิงฟ้าก็ไม่มีสิทธิ์เหยียบเข้ามาที่คฤหาสน์หลังนี้อีกหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ คิณก็มานั่งกระดกเหล้าย้อมใจเพราะคิดถึงเมียรักบนโซฟาที่ตั้งวางอยู่ในห้องนอน ผ่านไปพักใหญ่ผู้กำกับกิตติก็ต่อสายตรงมาหาเขา(สวัสดีครับคุณคิณ ตอนนี้นักประดาน้ำได้งมหามาหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ไม่พบใครเล

“พี่คิณพูดเรื่องนี้กับฟ้าทำไมคะ”คิ้วเรียวของอิงฟ้าขมวดมุ่น เผลอชักสีหน้าใส่คิณราวกับไม่พอใจที่เขาเอ่ยถึงพี่สาวฝาแฝดของเธอ ทั้งที่เพิ่งจะได้นั่งกินข้าวด้วยกันดี ๆ เป็นมื้อแรก นับตั้งแต่ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของเขา“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ คืนนั้นฉันก็คงอยู่ฉลองวันเกิดกับดาวไปแล้ว เป็นเพราะเธอ เรื่องทุกอย่างมันถึงกลับตาลปัตร และแย่ไปหมด”“พี่คิณจะโทษฟ้าฝ่ายเดียวมันก็ไม่ถูกนะคะ ของแบบนี้ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกค่ะ ถ้าคืนนั้นพี่ไม่ออกไปหาฟ้าเอง ฟ้าจะจับพี่ยัดใส่กระสอบ แล้วพาออกไปจากร้านนั้นได้เหรอคะ”เขาเปลี่ยนจากน้ำเสียงเรียบเป็นแข็งกร้าว เอ่ยโต้กลับ“กูมั่นใจว่าคืนนั้นไม่ได้เต็มใจไปกับมึงแน่ กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงใช้มารยาอะไรถึงได้พากูเข้าไปอยู่ในห้องนั้นได้ แต่กูไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าจะเมาจนหน้ามืดตามัวไปมีอะไรกับผู้หญิงชั่ว ๆ อย่างมึง”“แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันก็ชัดแล้วนะคะ ตื่นขึ้นมาพี่ก็เห็นด้วยตาตัวเองขนาดนั้น พี่คิณคงไม่คิดว่าไอ้นั่นของพี่จะมีปัญหาหรอกใช่ไหมคะ ถึงได้มั่นใจว่าพี่จะไม่มีอะไรกับฟ้า”ทั้งสองคนต่างจ้องหน้ากันตาไม่กระพริบ คิณจ้องเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ทว