All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย | NC 20+: Chapter 101 - Chapter 110

“ผู้ชายคนนั้นจะดีสักแค่ไหน ไม่มีทางที่เขาจะรักณิชาเท่าพี่” “เขาเป็นคนดีมากค่ะ แล้วเขาไม่เคยทำให้ณิชาเสียใจเหมือนใครบางคนด้วย” เธอประชดแล้วกลับหลังหันจะเดินหนีแต่ถูกนิธิดลกระชากตัวเข้าสู่อ้อมกอด “ปล่อยณิชานะคะ” หญิงสาวบอกเสียงแข็งพลางดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมกอดระราน “ไม่ปล่อยจนกว่าณิชาจะบอกว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร” “ปล่อยค่ะ” ณิชาย้ำเสียงแข็ง “ไม่ปล่อย” ทันทีที่นิธิดลพูดจบณิชาก็กระแทกส้นของรองเท้าส้นสูงลงบนหลังเท้าของเขาอย่างแรงตามด้วยปล่อยหมัดเสยปลายคางไปอีกหนึ่งหมัด “อย่าหยาบคายกับณิชาอย่างนี้อีก และจำไว้ด้วยว่าเรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่พี่ดลแต่งงานกับมินต์แล้ว เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!” หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขาน้ำตาคลอแล้วรีบวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ก่อนที่เขาจะเห็นน้ำตาของเธอ ณิชาวิ่งเลี้ยวออกจากมุมทางเดินแล้วปะทะเข้ากับอกกว้างของภควัตรที่กำลังจะเดินเลี้ยวเข้ามุมมาพอดี ร่างบางเซถลาเกือบล้มก้นจ้ำเบ้า โชคดีที่ชายหนุ่มตวัดแขนโอบเอวเธอไว้ได้ทัน

สตูดิโอสำหรับถ่ายโฆษณากลายเป็นสถานที่แถลงข่าวไปโดยปริยาย ภควัตรและณิชานั่งคู่กันอยู่ที่โต๊ะซึ่งเฮียโต้งให้ทีมงานจัดให้เป็นพิเศษ ไมโครโฟนติด โลโก้ช่องและโลโก้รายการต่างๆ กองสุมอยู่ตรงหน้าทั้งคู่แทบจะล้นโต๊ะ พระเอกหนุ่มมีท่าทีสบายๆ เพราะชินกับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้ว ต่างจากหญิงสาวข้างกายที่ตื่นเต้นมากจนมือเย็นเฉียบ “ไม่ต้องกลัวนะ” ชายหนุ่มยื่นมือมากุมมือเล็กที่บีบกันแน่นอยู่บนหน้าตัก “โป๊ะแตกก็ดี ผมจะได้พูดความจริงสักที” “แต่คุณอาจจะมีปัญหากับผู้ใหญ่ที่ช่องได้นะ” ณิชากระซิบบอกอย่างเบาที่สุดไม่ให้เสียงเล็ดลอดเข้าไมโครโฟนของนักข่าว “มาถึงขั้นนี้แล้วอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ผมจะไม่ปิดบังอะไรอีกต่อไปแล้ว” ภควัตรกระซิบตอบเสียงเบาพอกันแล้วหันไปพูดกับนักข่าว “ผมพร้อมแล้วครับ ใครมีอะไรอยากถามก็ถามได้เลย” “จริงหรือเปล่าคะที่คุณภีมจะแต่งงานกับคุณณิชา” นักข่าวคนหนึ่งยิงคำถามเข้าประเด็นทันที “ไหนตอนแรกบอกว่าเป็นญาติกันไงคะ ตกลงมันยังไงกันแน่ครับ” นักข่าวอีกคนถามขึ้นมาทั้งที่พระเอกหนุ่มยังไม่ทันได้ตอบคำถามแรก แล้วน

นิยายเรื่อง : ไฟรักเมียกำมะลอนักเขียน : ณิวาริน>> เรื่องนี้เป็นเรื่องของบอดี้การ์ดหนุ่มที่มีความหื่นซ่อนอยู่ในตัวแบบเกินพิกัด กับคุณหนูที่แสนเอาแต่ใจ เป็นเรื่องแซ่บๆ อีกเรื่องที่ไรท์ภูมิใจนำเสนอค่ะ “จะไปไหนครับคุณน้ำค้าง!”เสียงเข้มของกองพัชร์ดังขึ้นทางด้านหลังของหญิงสาวรูปร่างเซ็กซี่ซึ่งอยู่ในชุดเดรสสั้นแบบเกาะอกสีดำ ทำให้เท้าซึ่งสวมรองเท้าส้นสูงสามนิ้วครึ่งหยุดชะงักก่อนที่จะก้าวไปถึงรถยุโรปคันหรูเพียงแค่ก้าวเดียว“เรื่องของฉัน คุณไม่ต้องยุ่ง” หญิงสาวเจ้าของชื่อหันมาปรี๊ดใส่คนถามอย่างไม่พอใจ ถ้าไม่ใช่เพราะถูกลอบทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อสามเดือนก่อน เธอคงไม่ต้องมีบอดี้การ์ดมาคอยเดินตามทุกฝีก้าวให้ต้องรำคาญใจแบบนี้ “มันเป็นหน้าที่ ผมไม่ยุ่งไม่ได้” เขาบอกเสียงเรียบทว่าเฉียบขาด ทำให้น้ำค้างหงุดหงิดมากขึ้นเป็นร้อยเท่า “ฉันอึดอัดจะตายอยู่แล้ว เลิกเดินตามฉันสักทีเถอะ”“ไม่ได้ครับ ผมมีหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้คุณ ไม่ว่าคุณไปไหน ผมต้องไปด้วยทุกที่” พูดจบเขาก็ดึงกุญแจรถในมือเธอไปถือไว้“เอาคืนมา” น้ำค้างออกคำสั่งเสียงแข็ง“ผม-ไม่-คืน” เขาย้ำชัดทุกถ้อย

กว่าที่กองพัชร์จะขับรถฝ่าการจราจรที่ติดขัดพาน้ำค้างมาถึงร้านของเอโกะซึ่งอยู่ในศูนย์การค้าชื่อดังกลางเมืองได้ก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมง เมื่อมาถึงเจ้าของร้านก็ออกมาต้อนรับอย่างเอาอกเอาใจเป็นพิเศษเพราะน้ำค้างจัดว่าเป็นลูกค้า วี.ไอ.พี. กระเป๋าหนัก ยอมจ่ายไม่อั้น ขอเพียงได้ชุดที่สวยถูกใจ“ชุดของคุณน้ำค้างเสร็จเรียบร้อยแล้วนะคะ พี่เตรียมไว้ให้ในห้องลองชุดแล้ว” เจ้าของร้านมองสำรวจเรือนร่างเซ็กซี่ของลูกค้าคนพิเศษแล้วชมไม่ขาดปาก “หุ่นคุณน้ำค้างเป๊ะมาก ไม่เปลี่ยนจากวันที่วัดตัวเลย พี่ว่าน่าจะใส่ชุดได้พอดี ไม่มีอะไรต้องแก้”น้ำค้างยิ้มด้วยความปลาบปลื้ม ไม่เสียแรงที่เธอจ้างเทรนเนอร์มาสอนออกกำลังกายและจ้างนักโภชนาการมาดูแลเรื่องอาหารให้เป็นพิเศษ“อุ๊ย คุณหญิงติ๋วมา” เอโกะพูดขึ้นเมื่อหันไปเห็นภรรยาของนักการเมืองใหญ่เดินเข้ามาในร้านพร้อมผู้ติดตาม ท่าทางเจ้าของร้านน่าจะเกรงใจคุณหญิงท่านนั้นมากจนอยากเข้าไปต้นรับแต่ก็เกรงใจน้ำค้างไม่น้อยไปกว่ากัน“พี่เอโกะไปดูแลคุณหญิงติ๋วเถอะค่ะ” หญิงสาวบอกอย่างเข้าใจ“คุณน้ำค้างไม่ว่าอะไรพี่นะคะ”“ไม่ว่าหรอกค่ะ” แม้บุคลิกภายนอกของน้ำค้างจะดูเป็นคุณหนูขี้วีน แต่หากใครได้ส

“ผมกำลังปกป้องคุณต่างหาก” “ปกป้องอะไรฉันไม่ทราบ” “ปกป้องไม่ให้พวกนั้นเห็นคุณในสภาพนี้ไง” เขากวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างห้ามใจไม่อยู่ น้ำค้างเอะใจกับคำพูดของเขา จึงก้มมองตัวเอง จากนั้นก็กรี๊ดเสียงดังสนั่นกว่าเดิม “กรี๊ด! แบบนี้คุณก็เห็นของฉันหมดแล้วน่ะสิ” “ครับ” กองพัชร์พยักหน้ารับสีหน้านิ่งมากถึงมากที่สุดอย่างเคยแล้วรีบหันหลังให้เธอก่อนจะถูกจับได้ว่าเขากำลังร้อนวูบวาบไปทั่วร่างและอยากแนบกายสอดประสานกับเธอในห้องนี้ให้รู้แล้วรู้รอด “รีบแต่งตัวเถอะ ก่อนที่คนข้างนอกจะคิดว่าเรากำลังทำเรื่องอย่างว่ากัน” “ลามกอีกแล้วนะ! ฉันจะฟ้องคุณพ่อ” เธอต่อว่าแล้วหยิบเสื้อผ้าชุดเดิมมาสวมอย่างรวดเร็ว “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด คุณจะฟ้องคุณพ่อคุณว่ายังไงครับ” “ฉันจะฟ้องคุณพ่อ ว่าคุณจูบฉัน กอดฉัน แล้วคุณก็ดูฉันโป๊ด้วย” พูดออกไปแล้วน้ำค้างก็รู้สึกอายจนร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า “เรื่องจูบผมบอกแล้วว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุปากชนกัน เรื่องกอดมันเป็นเหตุจำเป็น ผมต้องใช้ตัวบังเพื่อไม่ให้พวก