All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย | NC 20+: Chapter 111 - Chapter 120

“ผมจะไปเอาเทียนมาจุดให้ คุณจะได้อาบน้ำต่อ” ร่างสูงหมุนตัวจะเดินออกจากห้องน้ำแต่ถูกน้ำค้างเรียกไว้ “อย่าทิ้งฉันไว้ในนี้คนเดียว ฉันกลัว” หญิงสาวยืดตัวขึ้นจะลุกออกจากอ่างอาบน้ำแต่นึกได้ว่าเปลือยกายอยู่จึงรีบลดตัวลงให้ทรวงอกอยู่ใต้น้ำอีกครั้ง แต่น้ำอุ่นใสซึ่งปราศจากฟองบาธออยล์ก็ทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่เหนืออ่างอาบน้ำมองเห็นเรือนร่างแสนเซ็กซี่ของเธอได้ แม้จะไม่ชัดเจนนักแต่ก็ทำให้เลือดลมของเขาพุ่งพล่านมากเลยทีเดียว “ถ้างั้นก็ลุกขึ้นมาก่อน” ชายหนุ่มวางปืนและไฟฉายลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มากางรอรับตัวเธอเอาไว้ “ลุกขึ้นคุณก็เห็นหมดสิ”“ผมหลับตาก็ได้” ว่าแล้วก็หลับตาลงทันที“ห้ามแอบมองนะ”“ไม่มองครับ” แม้จะอยากมองมากแค่ไหนก็ตาม แต่กองพัชร์ก็เป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ฉวยโอกาสกับผู้หญิงในสถานการณ์คับขันแบบนี้น้ำค้างเห็นกองพัชร์หลับตาตามที่รับปากอย่างดีก็รีบลุกขึ้น แต่เพราะความรีบร้อนประกอบกับความเมาเนื่องจากดื่มไวน์เข้าไปจนเกือบหมดขวดจึงทำให้ก้าวพลาดจนเกือบล้ม โชคดีที่กองพัชร์เอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบร่างเปลือยเปล่าแล

เมื่อถูกจู่โจมขนาดนี้ ความอดทนอดกลั้นของชายหนุ่มก็ขาดผึงลงทันที เขาดันตัวเธอเข้าไปจนแผ่นหลังแนบชิดกับผนังข้างหน้าต่างที่เพิ่งปิดสนิทไปเมื่อครู่ แล้วใช้สะโพกกดตรึงหน้าท้องของเธอให้อยู่กับที่ ในขณะที่ริม-ฝีปากหยักสวยของเขาก็บดขยี้กลีบปากอ่อนนุ่มของเธออย่างเร่าร้อนทว่าอ่อนโยนในคราวเดียวกันชายหนุ่มใช้ปลายลิ้นผลักดันให้หญิงสาวเปิดปากออก จากนั้นจึงแทรกลิ้นสากชื้นของตัวเองเข้าไปสำรวจโพรงปาก ของเธออย่างสำราญใจ ปลายลิ้นสากไล้วนไปบนปลายลิ้นเล็กอย่างยั่วเย้า เขาทั้งดูด ทั้งดุนดันอย่างหิวกระหาย ในเมื่อเธออยากรู้ว่าจูบที่แท้จริงเป็นอย่างไร เขาก็จะทำให้เธอรู้ซึ้งถึงใจหญิงสาวครางเสียงสั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างบีบไหล่เขาไว้แน่น ความรู้สึกวาบหวามราวประจุไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย มันเป็นความหฤหรรษ์ที่เธอเพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต“ทีนี้รู้หรือยังครับว่าจูบที่แท้จริงเป็นยังไง” เขาถามทั้งที่ริมฝีปากยังคลอเคลียแนบชิดอยู่กับริมฝีปากของเธออย่างไม่อยากผละออก ก็รสจูบของเธอทั้งหอม ทั้งหวาน แถมยังมีกลิ่นไวน์จางๆ ที่เธอเพิ่งดื่มเข้าไปด้วยยิ่งวิเศษสุดไปเลย“รู้แล้ว” เธอก้มหน้าตอบงึมงำ ลมหายใจขาดเป็นห

เบื้องต้นตำรวจสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นเรื่องชู้สาว เพราะเธอมีชายหนุ่มมาติดพันอยู่หลายคน แต่เธอก็ชัดเจนกับทุกคนว่าเป็นได้แค่เพื่อน เธอไม่เคยให้ความหวังใคร ไม่เคยหลอกใช้ใคร และที่สำคัญ เธอไม่เคยแย่งผู้ชายของใคร ดังนั้นประเด็นนี้จึงไม่น่าเป็นไปได้ในความคิดเธอ“อาจจะเกี่ยวกับพวกผู้ชายที่มารุมจีบคุณอยู่ก็ได้” กองพัชร์พูดเป็นนัยเหมือนรู้เบาะแสอะไรบางอย่าง“ฉันชัดเจนกับทุกคนที่เข้ามาจีบฉันว่าเป็นได้แค่เพื่อน แล้วฉันก็ไม่เคยทำร้ายจิตใจใครด้วย” น้ำค้างรีบแย้ง“ผมไม่ได้ว่าคุณเป็นคนผิด แต่บางครั้งสิ่งที่คุณทำอาจจะไปกระทบจิตใจใครโดยไม่รู้ตัว” “พูดไปพูดมาฉันเป็นคนผิดอยู่ดี” น้ำค้างระบายลมหายใจออกมาแบบเซ็งๆ “แล้วเมื่อไหร่ตำรวจจะจับคนร้ายได้สักที ฉันหลอนที่ต้องอยู่แบบหวาดผวาอย่างนี้เต็มทนแล้วนะ” “อีกไม่นานหรอกครับ” “คุณรู้ข้อมูลอะไรแล้วใช่มั้ย ทำไมไม่มีใครบอกอะไรฉันเลย ทั้งที่ฉันเป็นคนถูกลอบทำร้าย”“รอให้ทุกอย่างชัดเจนกว่านี้ก่อนแล้วผมจะบอกคุณทุกอย่าง แต่ตอนนี้คุณต้องรีบไปอาบน้ำ แต่งตัว เดี๋ยวผมจะจัดกระเป๋าเดินทางให้ เสร็จแล้วจะได้ออกเดินทางกันเลย”

“กลัวถูกผมจูบอีกเหรอ” เขาพูดยั่วทั้งที่ใบหน้ายังแนบชิดกันอยู่ “ถ้าจูบฉันอีกครั้ง ฉันเอาคุณตายแน่!” เธอขู่ฟ่อพร้อมกับผลักอกเขาให้ถอยห่าง “ผมเคยบอกแล้วไงว่าผม ‘ยอมตาย’ เพื่อคุณ” คำพูดนั้นแฝงความนัยอะไรบางอย่างที่ทำให้น้ำค้างร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า “หยุดพูดได้แล้ว” “จูบแค่นี้ไม่เห็นต้องอายเลย เมื่อคืนนี้เราทำอะไรกันมากกว่านี้ตั้งเยอะ หรือคุณเมาจนจำอะไรไม่ได้” เขายังคงสนุกกับการแกล้งยั่วคุณหนูตัวป่วน “ใช่ เมื่อคืนนี้ฉันเมามาก แล้วฉันก็จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น” น้ำค้างพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเพราะความวาบหวิวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ซึ่งเขาไม่ได้จูบเธอแค่ที่ปาก แต่เขาจูบไปทั่วทั้งตัวรวมถึง ‘ตรงนั้น’ ของเธอที่กำลังร้อนผ่าวอยู่ตอนนี้ด้วย “มีใครเคยบอกอะไรคุณมั้ยครับ?” “บอกอะไร?” “บอกว่าคุณเป็นคนที่โกหกไม่เก่งเลย” เขารู้ว่าเธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้ดี ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เขินจนประหม่าอย่างนี้แน่นอน “ขืนคุณพูดอีกแค่คำเดียว ฉันบีบคอค

กว่าที่กองพัชร์จะพาน้ำค้างมาถึง ‘ไร่ก้องหล้า’ ซึ่งเป็นไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงใหม่ก็สองทุ่มกว่าแล้ว ชายหนุ่มขับรถผ่านประตูทางเข้าไร่ แล้วขับเรื่อยมาตามถนนกรวดเส้นเล็กๆ อีกราวหนึ่งกิโลเมตรกว่าจะถึงบ้านพักสไตล์ล้านนาประยุกต์หลังใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่บนเนื้อที่กว้างขวาง บริเวณโดยรอบตกแต่งด้วยได้ดอกไม้ประดับหลากสีสวยงาม ประเมินด้วยสายตาก็พอจะเดาได้ว่า ผู้เป็นเจ้าของบ้านต้องมีฐานะร่ำรวยเข้าขั้นเศรษฐีเมืองเหนืออย่างไม่ต้องสงสัย “ถึงบ้านผมแล้ว” กองพัชร์ช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยของน้ำค้างออกให้ เมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมลงจากรถ “นี่บ้านคุณเหรอ” หญิงสาวไม่คิดเลยว่าบอดี้-การ์ดของเธอจะร่ำรวยถึงขนาดมีบ้านหลังใหญ่โตขนาดนี้ “ถ้าจะพูดให้ถูกก็ต้องบอกว่าบ้านพ่อแม่ผม” ชายหนุ่มบอกแล้วก้าวลงจากรถ จากนั้นก็เดินอ้อมไปเปิดประตูรถด้านที่น้ำค้างนั่งอยู่ “ลงมาสิครับ ป่านนี้พ่อกับแม่ผมคงรอแย่แล้ว เพราะผมโทร. มาบอกแต่เช้าแล้วว่าจะพาภรรยามาพักที่นี่” “ภรรยา!” น้ำค้างอุทานเสียงสูงปรี๊ดแล้วลงจากรถมายืนจ้องหน้าเขาตาเขม็ง “ใครเป็นภรรยาคุณไม่ทราบ”