All Chapters of รสสวาทมาเฟียร้าย | NC 20+: Chapter 121 - Chapter 130

“ฉันไม่ได้เป็นเจ้าสาวตัวจริงของคุณซะหน่อย เราแค่เล่นละครตบตาพ่อแม่คุณ ไม่ต้องสมจริงขนาดนี้ก็ได้” “ให้ผมสวมแหวนให้นะครับ” เขาจับมือเธอที่แบหงายอยู่ตรงหน้าให้คว่ำลงแล้วสวมแหวนแต่งงานเข้าที่นิ้วนางเรียวเล็กก่อนจะยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือ “จะมากไปแล้วนะคุณ” น้ำค้างรีบดึงมือออกพร้อมกับปั้นหน้าดุเพื่อปกปิดความเขิน ไม่รู้วันนี้เขาเป็นอะไร เดี๋ยวก็จับ เดี๋ยวก็จูบอยู่เรื่อย “ตามธรรมเนียม สวมแหวนเสร็จก็ต้องจูบ ความจริงต้องจูบที่ปากด้วยซ้ำ” เขาตวัดแขนรั้งเอวเธอให้เข้ามาใกล้จนตัวติดกัน แล้วโน้มใบหน้าลงมาหาริม-ฝีปากของเธออย่างเชื่องช้า “ถ้าคุณจูบ คราวนี้ฉันโกรธจริงด้วย” น้ำค้างเอนหลังหนีจนลำตัวแอ่นไปด้านหลัง “ไม่เป็นไร ถ้าคุณโกรธ เดี๋ยวผมก็ง้อได้” เขายื่นหน้าเข้ามาจะจูบให้ได้ “อย่านะ” หญิงสาวยื่นมือมาดันหน้าเขาออกสุดฤทธิ์ “โอเคๆ ผมไม่แกล้งคุณแล้ว เรารีบเข้าบ้านกันดีกว่า” กองพัชร์ยิ้มขำให้กับอาการของคนขี้เขินแล้วตีเนียนโอบเอวพาเธอเดินเข้าบ้านหน้าตาเฉย “ฉันเดินเองไ

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ ซะหน่อย จะให้ฉันท้องกับคุณได้ยังไง” น้ำเสียงนั้นเหมือนจะไม่พอใจ แต่ความจริงแล้วเธอกำลังเขินมากต่างหาก “ผมล้อเล่น” บอดี้การ์ดหนุ่มหัวเราะร่วนอารมณ์ดี น้ำค้างกระโดดไปยืนดักหน้ากองพัชร์ แล้วจ้องหน้าเขาตาเขม็ง “ทำไมมองหน้าผมอย่างนั้นละครับ ผมล้อเล่นแค่นี้ โกรธเหรอครับ” “คุณรู้ตัวมั้ยว่าตอนอยู่กรุงเทพฯ กับตอนอยู่ที่นี่คุณต่างกันอย่างกับเป็นคนละคนเลย” “ต่างกันยังไงครับ” กองพัชร์ถามงงๆ “ตอนอยู่กรุงเทพคุณเอาแต่ทำหน้าเคร่งเครียด ชอบดุฉัน แล้วก็ชอบห้ามโน่นห้ามนี่ ยิ้มสักครั้งยังไม่เคย แต่พอมาถึงที่นี่คุณพูดมาก อารมณ์ดี แล้วก็มือไว ชอบฉวยโอกาสกับฉัน” ประโยคสุดท้ายนั้นเธอพูดแผ่วเบา ทั้งโกรธ ทั้งอายในคราวเดียวกัน ชายหนุ่มฟังแล้วยิ้มอย่างสบายใจก่อนตอบ “อยู่ที่โน่นผมต้องคอยระวังกลัวคนจะมาทำร้ายคุณ แล้วคุณก็ชอบดื้อ ผมก็เลยต้องดุ แต่ที่นี่เป็นพื้นที่ของผม ผมมั่นใจว่าคุณจะปลอดภัย ก็เลยสบายใจ แล้ววันนี้คุณก็ไม่ดื้อกับผม ผมก็เลยอารมณ์ดี” เขาอธิบายยาวเหยียด ก่อ

กองพพัชร์พาน้ำค้างเดินมาถึงหน้าบ้านพักส่วนตัว ซึ่งเป็นบ้านไม้ทรงไทยล้านนาประยุกต์ที่ผสมผสานความเป็นล้านนาเข้ากับยุคสมัยปัจจุบันได้อย่างลงตัว “หลังเล็กหน่อยนะครับ คุณพอจะอยู่ได้มั้ยครับ” น้ำค้างกวาดตามองไปรอบบ้านสองชั้นที่ทำด้วยไม้สักทั้งหลัง ด้านหน้ามีศาลาสำหรับพักผ่อนซึ่งหลังคาเป็นทรงหน้าจั่วปูกระเบื้องสีอิฐ ตกแต่งเสาและชานนั่งด้วยไม้สีอ่อน พื้นที่สวนหย่อมขนาดกว้างขวางก็จัดไว้สวยงาม ภาพที่เห็น ห่างไกลจากคำว่า ‘หลังเล็ก’ ของเขาลิบลับ “ถ้าบอกว่าอยู่ไม่ได้ คุณจะพาฉันไปอยู่ที่อื่นเหรอ” เธอแกล้งย้อนถามด้วยมาดคุณหนูที่พร้อมจะเหวี่ยงได้ทุกเมื่อ ทำให้กองพัชร์เข้าใจว่าเธอคงจะอยู่ไม่ได้ “ไม่ครับ ยังไงคุณก็ต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะจับคนร้ายได้” กองพัชร์ตอบกลับมาดขรึม เพราะแอบรู้สึกไม่ดีที่พาคุณหนูทายาทนักธุรกิจหมื่นล้านผู้ที่เคยอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หรูให้มาตกระกำลำบากอยู่ในไร่ชาบนดอยแบบนี้ “ในเมื่อฉันไม่มีสิทธิ์เลือก แล้วจะถามทำไม” “ผมแค่อยากรู้ว่าคุณจะชอบที่นี่หรือเปล่า” “ถึงไม่ชอบ ก็ต้องทนอยู่ไม

“จะทำอะไร” น้ำค้างมองระแวง“ผมจะจับคุณปล้ำตรงนี้แหละ ยิ่งอยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้คุณหนีผมไม่พ้นแน่” กองพัชร์แกล้งมองสำรวจเรือนร่างของเธอด้วยแววตาหื่นกระหาย“อย่ามาล้อเล่นบ้าๆ กับฉันนะ” น้ำค้างผลักเขาออกแล้ววิ่งหนี แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดหนุ่มวิ่งตามมารวบตัวไปกอดไว้ได้อีกครั้ง“ใครว่าผมล้อเล่น ผมเอาจริง” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้แต่หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบ ริมฝีปากเขาจึงฝังเข้าที่ซอกคอเธอแทน แต่ชายหนุ่มก็ไม่ปล่อยให้เสียโอกาส เขากดจูบลงที่ซอกคอหอมละมุน แล้วดูดแรงจนเธอเสียวแปล๊บ“อุ๊ย...คุณ ทำอะไรฉัน”“คิสมาร์คครับ” เขาตอบยิ้มๆ “ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนหื่นจัดแบบนี้” น้ำค้างต่อว่าเขาใบหน้าแดงระเรื่อ แปลกที่เธอไม่โกรธเขาแม้แต่นิดเดียว แต่กลับรู้สึกเขินจนใจสั่นระรัวจนทำตัวไม่ถูก “อย่าเพิ่งรีบตัดสินว่าผมหื่นสิครับ” กองพัชร์ทำหน้ากรุ้มกริ่ม แล้วจับปลายคงเล็กมนของคนตัวเล็กให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน “ที่คุณเจอมันแค่ระดับเบสิกสำหรับเด็กอนุบาล เดี๋ยวคุณอาบน้ำเสร็จแล้ว ผมจะสอนบทเรียนสำหรับผู้ใหญ่ให้” “ฉันไม่เรียนอะไรกับคุณทั้งนั้น” น้ำค้างไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขนาดที่จะเ

กองพัชร์ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่ถึงสิบนาทีแล้วออกมาตามที่บอก โดยมีผ้าเช็ดตัวแค่เพียงผืนเดียวพันร่างกายท่อนล่างอยู่ ตามลำตัวมีหยดน้ำเกาะพราว โดยเฉพาะที่หน้าท้องซึ่งมีกล้ามเนื้อขึ้นรูปเป็นลอนซิกแพกดูเซ็กซี่ชนิดที่น้ำค้างซึ่งกำลังยืนจัดเสื้อผ้าใส่ตู้อยู่เห็นแล้วต้องรีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามอง“ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนค่อยออกมา” เธอต่อว่าเสียงสั่นพร่า“หันหน้าหนีผมทำไม เขินเหรอครับ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาเอาตัวแนบชิดกับแผ่นหลังของหญิงสาว แล้วโน้มใบหน้าลงมากระซิบยั่วเย้าที่ข้างหูเธอ แกล้งเป่าลมหายใจอุ่นๆ เข้าที่ช่องหูเธอแผ่วเบา จนคนตัวเล็กกว่าต้องยกไหล่ขึ้นแนบคอเพราะความวาบหวิว“ถอยไปนะ คุณตัวเปียก” น้ำค้างก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อหนีแผงอกแกร่งที่แนบชิดอยู่กับแผ่นหลังของเธอ จนรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดแซกสายเดี่ยวลายดอกไม้สีหวานที่สวมอยู่“ถ้างั้นคุณก็ช่วยเช็ดตัวให้ผมหน่อยนะครับ” กองพัชร์สืบเท้าก้าวตามหญิงสาวไปจนร่างแนบชิดกันอีกครั้ง แล้วโอบกอดเธอไว้ด้วยวงแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามทั้งสองข้าง ก่อนจะถูไถแผงอกตลอดจนถึงหน้าท้องไปตามแผ่นหลังของเธอ“จะทำอะไรฉัน