All Chapters of HIDING MY DADDY'S TWINS | SPG: Chapter 1 - Chapter 8

Sampung taon gulang pa lamang ako noon. Ang tanging mundo ko ay ang malawak at luntiang garden ng mansion ng mga Castellano. Hawak ko ang aking luma at medyo punit na teddy bear habang nakaupo sa damuhan, pinapanood ang mga paru-paro na naglalaro sa mga bulaklak ng gumamela.“Lyara, anak, huwag kang masyadong malayo sa silong. Baka matuyuan ka ng pawis,” tawag sa akin ni Yaya Celia. Nakaupo siya sa hindi kalayuang bench, abala sa pagtatahi ng ilan sa mga damit ko.“Yaya, tignan mo ang paru-paro, kulay asul! Parang langit,” masigla kong sagot habang itinuturo ang insekto.Ngunit bago pa makasagot si Yaya Celia, napukaw ang atensyon namin ng mga ingay ng sasakyan. Narinig namin ang sunod-sunod na busina ng sasakyan sa tapat ng malaking gate. Maya-maya pa, ang mga katulong na dati ay dahan-dahan lang kung kumilos ay biglang naging-aligaga. May mga tumatakbo bitbit ang mga bagong tabas na bulaklak, ang iba naman ay may dalang mga panlinis na tila ba may darating na bisita.“Yaya, anong me

Huminga ako nang malalim bago humakbang papalapit sa mesa. Ang bawat kalansing ng aking sapatos sa marmol na sahig ay tila tunog ng kadena sa isang bilangguan. Isa akong preso sa magandang palasyo na ito at isipin ko palang ‘yon ay nagpupuyos na ang loob ko. Hindi ko siya sinagot. Sa halip, naupo ako sa tapat niya—sa parehong upuan kung saan ako nanginginig sa takot labinlimang taon na ang nakararaan.“Hindi mo ba ako babatiin, Lyara?” pagpapatuloy niya. Ibinaba niya ang dyaryo at tinitigan ako nang diretso. Mas lalong tumalas ang kanyang anyo; ang bente-anyos na lalaki noon ay isa nang ganap na ginoo ngayon. Ngunit ang aura niya—ang pakiramdam na para kang isang biktima sa harap ng isang predator—ay hindi nagbago.“Good morning, Sir Death,” matabang kong sagot, pilit na pinapatatag ang aking boses sa kabila ng panlalamig ng aking mga kamay sa ilalim ng mesa.Bahagyang kumunot ang kanyang noo, at isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kanyang labi. “Sir? Pagkatapos ng labinlimang taon n

Ang tunog ng katok sa pintuan ay parang isang malamig na tubig na ibinuhos sa aming dalawa. Doon ako nagising sa kahibangan ko, doon ako natauhan na nagawa ni Death na pasunurin ako.Huminto si Death. Ang kanyang katawan ay nanigas sa ibabaw ko. Ang kanyang paghinga ay mabigat at mabilis din dahil marahil sa pagpipigil. Ramdam na ramdam ko rin ang matigas at mahabang bagay na ‘yon sa hita ko, hindi ko napigilan na hindi pamulahan ng mukha. “Sir Death?” ang boses ni Yaya Celia ay nanginginig mula sa labas. “Pasensya na po sa pag-istorbo, pero... may bisita po kayo sa ibaba. Napaka-importante raw po. Ang mga kasosyo niyo mula sa Singapore, kararating lang.”Mariing nagmura si Death, ang kanyang ulo ay isinubsob niya sa aking leeg habang pilit na kinakalma ang kanyang sarili. Ang kanyang mga kamay, na kanina ay mapangahas, ay mariing nakakapit na ngayon sa mga unan sa gilid ng aking ulo.Huminga siya nang malalim. Dahan-dahan siyang lumayo sa akin, ngunit bago siya tuluyang tumayo, tinit

Biglang tumunog ang monitor sa pader kaya mabilis na lumayo sa akin si Death. Napatingin ako doon at halos tumigil ang tibok ng puso ko. Nakita ko si Yaya Celia sa isang madilim na bodega, nakagapos at umiiyak.“Isang maling galaw mo, Lyara, at magpapaalam ka na sa tanging taong nag-alaga sa iyo,” banta niya habang nakatingin din sa monitor. “Kaya kung ako sa iyo, matututo kang sumunod. Maliwanag?”“Seryoso ka ba dito? Sasaktan mo si Yaya Celia dahil lamang sa nagsabi siya sa akin nga mga katarantaduhan mong ginawa? Kailangan ba talaga na umabot sa ganito?” “Hindi ito aabot sa ganito, Lyara kung sumunod ka lang sa gusto kong mangyari,” “At iyon ang pakasalan ka?” “Iyon lamang ang gusto ko at kapag ginawa mo matatapos ang lahat ng problemang ito. Kailangan mo akong pakasalan, kailangan mo akong mahalin at kailangan mo akong bigyan ng anak.” “Pakasalan ka nga hirap na ako tapos gusto mo pa ng anak?” Subalit hindi na muling nakasagot pa si Death ng makita ko kung paano siya may pini