LOGINAFFAIR SERIES ONE: DEATH ROOSEVELT & LYARA CASTELLANO (Warning! Read at your own risk!) Lyara was only ten when her mother married a young billionaire—a man with piercing blue eyes she could never forget. Rejected and unwanted, she was sent abroad, growing up with only her nanny by her side. Fifteen years later, she returns for her mother’s funeral, who died from a drug overdose. What should have been a simple goodbye turns into a nightmare when she comes face-to-face with the man she once tried to escape. Akala niya’y simpleng pagdalaw lamang, ngunit hindi—dahil matapos ang burol ng kanyang ina ay siya’y muling hinarap ng lalaking may asul na mga mata. Iyon na pala ang simula ng magulong mundo ni Lyara. Hindi lamang siya nakipaglaro ng apoy sa kanyang step-dad, dahil ito rin ang ama ng dinadala niyang sanggol. Ano kaya ang gagawin ni Lyara sa oras na matunton ng step-dad niya kung saan siya nagtatago? Ano kayang parusa ang ipaparatang nito sa kanya sa oras na magtagpo muli ang kanilang landas?
View MoreLYARA’S POINT OF VIEW
Sampung taon pa lang ako noon, pero ang alaala ng araw na iyon ay parang isang sariwang sugat na hindi kailanman naghilom. I was standing at the top of the grand staircase of the Castellano mansion, clutching my tattered teddy bear, watching the world I knew crumble beneath the weight of a single announcement.
The mansion was suffocating. Every corner was draped in expensive white roses, their scent so cloying it made my stomach churn. My mother, Elena Castellano, was glowing. For the first time since my father died, she looked alive—but it was a frantic, desperate kind of life.
“Lyara, baby, come down here! Don't be shy!” her voice trilled, echoing against the marble walls.
Dahan-dahan akong bumaba sa mahabang hagdan, my small shoes clicking rhythmically. At the bottom of the staircase isang lalaki na may asul na mga mata ang taimtim na nakatitig sa akin.
"Lyara, I want you to meet someone very special,” my mother said, her hand trembling as she reached for the man's arm. “This is Death Roosevelt. He’s… he’s going to be my husband. Your new Papa.”
The name itself felt like a curse. Death. I stopped three steps from the bottom, placing us at eye level. He wasn't the "Papa" I expected. He wasn't old, kind, or fatherly. Death Roosevelt looked barely twenty-five, a man in the prime of his youth. His suit was charcoal black, bumagay sa matipuno niyang katawan at ang mala-niyebe niyang balat.
But it was his eyes that trapped me.
They were a piercing, unnatural blue—the color of a frozen lake just before the ice cracks. They didn't hold the warmth of a greeting. Instead, they scanned me with a terrifying intensity, from my messy curls down to my trembling knees.
“So, this is the little Castellano heiress,” Death said. His voice was a low, melodic baritone that sent a shiver down my spine. It wasn't a question; it was a cold observation.
“Mag-hello ka naman, Lyara,” bulong ni Mommy, her eyes pleading.
I didn't say hello. I couldn't. My throat felt like it had been swallowed by shards of glass. “Bakit ang bata mo?” I blurted out instead, the innocence of a child masking the growing fear in my heart.
My mother gasped, but Death merely smirked. It wasn't a kind smile—it was the look of a predator fascinated by its prey.
“Age is just a number in business, Lyara. And your mother is the most beautiful 'merger' I’ve ever entered,” he said, his gaze never leaving mine. He stepped closer, reaching out to tuck a stray hair behind my ear. His fingers were ice-cold. “We're going to be a very close family. I promise.”
Dahil sa sinabi niya ay mabilis akong tumakbo palayo sa kanila. Naririnig ko pa ang malakas na sigaw ni mommy sa pangalan ko subalit mas minabuti ko na lamang na magtago sa silid ko.
~~
I spent fifteen years in London. I grew up in boarding schools and cold dormitories, funded by an anonymous Roosevelt account. I became a woman who knew how to hide her emotions, how to blend into the shadows, and how to survive. I had almost convinced myself that I had forgotten him.
Until isang mensahe ang sumira sa tahimik ko ng buhay. Kahit fifteen years na ang lumipas hindi ko parin napigilan ang mga luhang bumagsak sa mga mata ko, kasabay ng mga kamay kong nanginginig dahil sa kadugtong na salita sa mensahe.
“Your mother is dead. Go home. Now.”
The Manila heat was a physical weight on my shoulders as I stepped off the plane. I was twenty-five now—the same age Death was when he ruined my life. I walked through the airport with my head held high, my black dress hugging a body that had long since shed its baby fat.
The funeral was a grand, somber event—isang sosyal na pagtitipon imbes na burol ng namatay kong ina. Puno ang simbahan ng mga “kaibigan” na hindi naman kinausap si Mommy sa loob ng sampung taon. I stood at the very front, nakatitig lang sa saradong mahogany casket. My eyes remained dry; tila ba lahat ng luha ko ay natuyo na. Sino bang iiyak sa oras na ito kung ang sarili mong ina ay inabanduna ka ng mahigit labing-limang taon?
Dahil nasilayan ko naman si mommy, hahakbang na sana ako patalikod ng marinig ko ang baritono at pamilyar na boses na ‘yon.
“You have her face. Pero ang mga matang iyan... they are still the same defiant eyes of that ten-year-old girl.”
Napakislot ako sa malalim at baritonong boses na 'yon, fifteen years na ang lumipas simula ng marinig ko ang boses na 'yon. My heart skipped a beat, bago ito mabilis na tumibok na dinig na dinig ng dalawang tainga ko.
I turned slowly.
Death Roosevelt had not aged. If anything, he looked more lethal. His hair was still dark, his jawline more pronounced, and his presence even more suffocating. But it was his eyes—those ice-blue eyes—that paralyzed me. They were roaming over me, taking in my transformation with a hunger that made my skin burn.
“Death,” sabi ko. Ni minsan ay hindi ko siya kinilalang ama o tinawag na Papa dahil hindi siya ang ama ko. Siya lamang ay isang taong sumira sa relasyon namin ni mommy.
“It’s 'Papa' to the public, Lyara,” he murmured. Lumapit siya sa akin hanggang sa maamoy ko na ang mamahalin niyang pabango. Pabangong tumatagos sa baga ko, hindi pa rin pala siya nagpapalit ng pabango.
“But to me, you are simply Lyara.”
He reached out, and his thumb lightly grazed my lower lip. It was an intimate, possessive gesture na tila isang tahimik na pag-angkin sa akin.
“You've grown up beautifully, Lyara Castellano. Too beautiful.”
“I told you I'd come for you if I didn't forget you. And as you can see… I have a very long memory.”
“A-Ano?” nauutal kong tanong pabalik dahil hindi na maganda ang nararamdaman ko ngayon habang kaharap siya. Hindi ko maipaliwanag ang mga tinging pinapakita niya, hindi iyon ang tingin ng simpleng ama sa anak.
Kakaiba.
Nakakatakot.
“Welcome back to the Roosevelt estate, little bird,” he whispered, dahan-dahan siyang lumayo sa akin at ang kanyang mga mata na nakatingin na sa akin ngayon ay lalong tumalim bago sinambit ang salitang nagbigay ng matinding takot sa akin. “This time, the gates are locked for good.”
Ang tunog ng katok sa pintuan ay parang isang malamig na tubig na ibinuhos sa aming dalawa. Doon ako nagising sa kahibangan ko, doon ako natauhan na nagawa ni Death na pasunurin ako.Huminto si Death. Ang kanyang katawan ay nanigas sa ibabaw ko. Ang kanyang paghinga ay mabigat at mabilis din dahil marahil sa pagpipigil. Ramdam na ramdam ko rin ang matigas at mahabang bagay na ‘yon sa hita ko, hindi ko napigilan na hindi pamulahan ng mukha. “Sir Death?” ang boses ni Yaya Celia ay nanginginig mula sa labas. “Pasensya na po sa pag-istorbo, pero... may bisita po kayo sa ibaba. Napaka-importante raw po. Ang mga kasosyo niyo mula sa Singapore, kararating lang.”Mariing nagmura si Death, ang kanyang ulo ay isinubsob niya sa aking leeg habang pilit na kinakalma ang kanyang sarili. Ang kanyang mga kamay, na kanina ay mapangahas, ay mariing nakakapit na ngayon sa mga unan sa gilid ng aking ulo.Huminga siya nang malalim. Dahan-dahan siyang lumayo sa akin, ngunit bago siya tuluyang tumayo, tinit
Ang bawat hakbang ko pabalik sa mansion ko ay tila napakabigat ng mga paa ko. Hanggang ngayon ay hindi pa rin mabura sa isipan ko ang sinabi ni Death, ang gusto niyang mangyari. Ang daming pagbabago sa buhay ko at hindi ko na alam kung ano ba ang uunahin kong ayusin. Hindi ako makakapayag sa gusto ni Death na isang kasal? Kasal saan? Pakasalan ako matapos niyang pakasalan si mommy? Isang malaking kahihiyan ‘yon para sa pamilya ko at sa akin mismo na anak ni mommy. Pakakasalan ko ang ex-husband niya? Isang malaking kalokohan.Ang boses ni Death ay paulit-ulit na dumadaloy sa aking isipan: “The flower has finally bloomed. And I don’t let anyone else pick what is mine.” Fuck! Para akong baboy na pinataba muna at ngayong mataba na at pwede ng katayin.Mabilis akong pumasok sa silid ko, dumiretso ako sa banyo, hinubad ko ang lahat ng saplot ko sa katawan bago nagtungo sa ilalim ng shower. Kailangan kong makapag-isip ng maayos, kung paano ako makakatakas sa impyernong mansion na ito.Mabili
Huminga ako nang malalim bago humakbang papalapit sa mesa. Ang bawat kalansing ng aking sapatos sa marmol na sahig ay tila tunog ng kadena sa isang bilangguan. Isa akong preso sa magandang palasyo na ito at isipin ko palang ‘yon ay nagpupuyos na ang loob ko. Hindi ko siya sinagot. Sa halip, naupo ako sa tapat niya—sa parehong upuan kung saan ako nanginginig sa takot labinlimang taon na ang nakararaan.“Hindi mo ba ako babatiin, Lyara?” pagpapatuloy niya. Ibinaba niya ang dyaryo at tinitigan ako nang diretso. Mas lalong tumalas ang kanyang anyo; ang bente-anyos na lalaki noon ay isa nang ganap na ginoo ngayon. Ngunit ang aura niya—ang pakiramdam na para kang isang biktima sa harap ng isang predator—ay hindi nagbago.“Good morning, Sir Death,” matabang kong sagot, pilit na pinapatatag ang aking boses sa kabila ng panlalamig ng aking mga kamay sa ilalim ng mesa.Bahagyang kumunot ang kanyang noo, at isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kanyang labi. “Sir? Pagkatapos ng labinlimang taon n
“Siya na ang bago mong daddy ngayon, Lyara! Bigyan mo siya ng respeto dahil mahal siya ni mommy!”“Paano mo po nasasabi na mahal mo siya? Dalawang buwan palang po simula ng mamatay si daddy, mommy! Paano mo napalitan ang daddy ko ng gan’on lamang!” hindi ko na napigilan ang bugso ng damdamin ko ng mga oras na ‘yon. Ang mga luha ko ay nagsimula ng magpatakan habang madiin na nakahawak sa tinidor ko.Ngunit hindi nagalit si Death. Sa halip, dahan-dahan siyang sumandal sa kanyang upuan, ang mga daliri ay magkakasalabid habang pinagmamasdan ako. May isang mapanganib na kislap sa kanyang mga asul na mata—hindi galit, kundi pagka-aliw.“Let her be, Elena,” utos niya kay Mommy nang hindi man lang ito nililingon. “I like her spirit. Defiance is such a rare quality in a child. It makes the process of... breaking them... more satisfying.”Hindi ko naintindihan ang ibig niyang sabihin sa 'breaking them,' pero kinilabutan ako. Tumayo si Death at dahan-dahang lumapit sa aking pwesto. Ang bawat yab






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.