CHAPTER 4

Ang bawat hakbang ko pabalik sa mansion ko ay tila napakabigat ng mga paa ko. Hanggang ngayon ay hindi pa rin mabura sa isipan ko ang sinabi ni Death, ang gusto niyang mangyari. Ang daming pagbabago sa buhay ko at hindi ko na alam kung ano ba ang uunahin kong ayusin. Hindi ako makakapayag sa gusto ni Death na isang kasal? Kasal saan? Pakasalan ako matapos niyang pakasalan si mommy? Isang malaking kahihiyan ‘yon para sa pamilya ko at sa akin mismo na anak ni mommy. Pakakasalan ko ang ex-husband niya? Isang malaking kalokohan.

Ang boses ni Death ay paulit-ulit na dumadaloy sa aking isipan: “The flower has finally bloomed. And I don’t let anyone else pick what is mine.” Fuck! Para akong baboy na pinataba muna at ngayong mataba na at pwede ng katayin.

Mabilis akong pumasok sa silid ko, dumiretso ako sa banyo, hinubad ko ang lahat ng saplot ko sa katawan bago nagtungo sa ilalim ng shower. Kailangan kong makapag-isip ng maayos, kung paano ako makakatakas sa impyernong mansion na ito.

Mabilis ko rin tinapos ang paghahapunan habang wala pa si Death, balita ko ay nagpunta siya sa bayan kaya naman ito na ang pagkakataon ko para makahanap ng daan para makaalis ako sa impyernong mansion na ito. Sa loob ng aking silid, ang bawat segundo ay tila isang dekada. Nagpalit ako ng damit na mas madaling ikilos—isang itim na hoodie at leggings. Kinuha ko ang aking maliit na bag at ang natitirang pera na itinago ko mula sa London. Kailangan kong makaalis. Hindi ako pwedeng maging asawa ng isang halimaw at baliw na gaya ni Death. Hindi ako pwedeng maging premyo sa isang kasunduang hindi ko kailanman pinirmahan.

Dahan-dahan kong binuksan ang bintana sa ikalawang palapag. Ang madalim na gabi at ang malamig na simoy ng hangin ang sumalubong sa akin. Gamit ang mga kumot na pinunit ko upang maging tali upang mkababa ako, nakababa ako nang walang ingay na nililikha. Ang dagundong ng puso ko ang siyang mas lalong nagbibigay ng takot sa akin pero kailangan ko itong gawin.

Takbo, Lyara. Huwag kang lilingon.

Nang tumama ang aking mga sapatos sa damuhan, hindi na ako nag-atubili. Tinahak ko ang daan patungo sa likurang bahagi ng mansyon, lagpas sa marangyang garden na itinuturing kong pahinga noong bata ako ay tila isang sumpang lugar para sa akin ngayon, dumiretso ako sa madilim na kakahuyan na nakapalibot sa estate ng Roosevelt mansion.

Ang gubat ay madilim puno ng mga hayop na nag kikislapan ang mga mata. Ang mga sanga ng puno ay dumidikit sa aking balat, nag-iiwan ng mga gasgas, ngunit hindi ko iyon pinansin. Ang tanging nasa isip ko ay ang highway na ilang kilometro ang layo. Doon, makakasakay ako ng kahit anong sasakyan.

Ngunit sa gitna ng katahimikan ng gabi, isang tunog ang bumasag sa aking pag-asa. Isang yabag na para bang sumusunod sa akin, mabilis na kumabog lalo ang dibdib ko sa isiping baka nasundan ako ni Death. “Sa tingin mo ba ay ganoon kadaling iwan ang mundong ibinigay ko sa iyo, Lyara?”

Mabilis akong nagpalinga-linga pero walang Death ang narito, walang Death na nagpapakita sa dilim. Para bang ang boses niya ay inililipad lang ng hangin. Huminto ako, hingal na hingal, ang aking paningin ay pilit na binabagtas ang kadiliman. Pero hindi ko siya makita, walang bulto ng katawan sa paligid kaya mas lalo akong natatakot.

“Lumabas ka!” sigaw ko, ang boses ko ay nanginginig sa takot at galit. Mula sa likod ng isang malaking puno ng narra, lumitaw ang kanyang bulto. Ang kanyang puting polo ay bahagyang nakabukas sa may leeg, at ang kanyang mga mata ay kumikinang sa ilalim ng liwanag ng buwan—tila sa isang lobo na sa wakas ay nakahanap na ng mapapatay. Mas lalo ako kinilabutan sa mga mata niya ngayong ang liwanag ng buwan ang tanging liwanag namin dalawa. “Ang gubat na ito ay bahagi ng aking bakuran, Lyara. Alam ko ang bawat sulok nito,” aniya habang dahan-dahang humahakbang.

Muli akong tumakbo. Lahat ng natitira kong lakas ay itinuon ko upang matakasan lamang si Death. Pinilit kong itulak ang aking katawan sa limitasyon nito, ngunit ang lupa ay madulas at puno ng mga ugat. Sa isang pagkakamali, nadapa ako. Bago pa ako makatayo, naramdaman ko na ang bigat ng kanyang kamat sa aking likuran.

“Bitawan mo ako! Death, pakawalan mo ako!” nagpupumiglas kong sigaw habang pilit akong bumabangon.

Ngunit mabilis ang kanyang mga galaw. Sa isang iglap, naramdaman ko ang isang malamig na lubid na pilit na ipinupulupot sa aking mga kamay. Hinila niya ang aking mga braso sa likuran at itinali ang mga ito nang mahigpit.

“You've been a naughty girl, Lyara. Pinagod mo ako,” bulong niya, ang kanyang hininga ay mainit na tumatama sa aking batok na nagdulot ng kilabot sa aking buong katawan.

“Hayop ka! Wala kang karapatang gawin ito sa akin!”

Hindi siya sumagot. Sa halip, sa isang mabilis na galaw, binuhat niya ako at isinakay sa kanyang balikat na parang isang sakong bigas. Ang aking tiyan ay humampas ng malakas sa kanyang matigas na balikat, halos mawalan ako ng hangin sa baga. Pilit ko siyang sinisipa, hinahampas ang aking mga paa sa kanyang dibdib, ngunit tila bakal ang kanyang katawan. Hindi man lang matinag, wala akong magawa kundi ang sumigaw at maglikot pero ano ba ang magagawa ko? Napakaliit ko kumpara sa laki ng katawan niya.

“Ibaba mo ako! Death! Tulong!”

Naglakad siya pabalik sa mansyon nang walang kahirap-hirap. Nang makapasok kami sa loob ng bahay, nakita ko si Yaya Celia sa may hallway. Ang kanyang mga mata ay puno ng awa at takot.

"Yaya! Tulungan mo ako! Tumawag ka ng pulis!" pagsusumamo ko.

Ngunit yumuko lamang si Yaya Celia. "Pasensya na, Lyara..." mahina niyang sagot bago mabilis na tumalikod.

Ang huling pag-asa ko ay naglaho. Sa bahay na ito, si Death ang diyos. Walang sinuman ang lalabag sa kanya. Umakyat kami sa malawak na hagdan hanggang sa makarating kami sa tapat ng kanyang silid—ang master bedroom na kailanman ay hindi ko pinasok. Sinipa niya ang pinto at pumasok sa loob. Ang silid ay amoy mamahaling alak, tabako, at ang panlalaking pabango niya na tila nanunuot sa aking ilong. Ibinagsak niya ako sa gitna ng kanyang malawak na kama. Ang talbog ng kutson ay nagdulot ng pagkahilo sa akin. Bago pa ako makagulong palayo, mabilis siyang lumapit at kinubabawan ako. Ang bigat ng kanyang katawan ay naging sanhi ng aking hindi paglayo. Ang aking mga kamay ay nananatiling nakatali sa likod, kaya wala akong magawa kundi ang tumingin sa kanya nang may halong pandidiri at takot.

“Ano ba ang gusto mo?" umiiyak kong tanong. “Nakuha mo na ang lahat. Ang yaman namin, ang pangalan namin... bakit kailangan pati ako?”

Hinawakan niya ang aking panga, ang kanyang mga daliri ay mariing bumaon sa aking balat. “Dahil ikaw ang premyo, Lyara. Ang labinlimang taon na paghihintay ko ay hindi para sa pera. Mayaman na ako bago ko pa makilala ang nanay mo.”

Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, ang dulo ng kanyang ilong ay dumidikit sa kanang pisngi ko tila ba ninanamnam ang amoy ko. “Gusto kong malaman mo na kahit saan ka magpunta, kahit saang sulok ng mundo ka magtago, hahanapin at hahanapin kita. You are marked, Lyara. Sa akin ka lang.”

“Kahit kailanman ay hindi ako magiging sa iyo,” pagmamatigas ko, kahit na ang mga luha ko ay tuloy-tuloy nang umaagos.

Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Hinaplos niya ang aking buhok, dahan-dahang pababa sa aking leeg, hanggang sa maramdaman ko ang kamay niya na mas bumaba pa sa dibdib ko. Mas lalo akong ginapang ng matinding takot at napamaang ng pisilin niya ang isang dibdib ko.

“H-Huwag mo akong hahawakan, Death! P*****a ka! Huwag mo akong hahawakan!”

“Sa akin kana, Lyara. Kung ano man ang gawin ko sayo, sa katawan mo, sa puso mo, sa kaluluwa mo ay wala kang magagawa. Hindi mo alam kung gaano ako kabaliw ngayon sayo. Gusto kitang angkinin, parusahan, paulit-ulit na parusahan sa paraang makikita mo ang langit. Gustong-gusto ko.”

“N-Nababaliw kana,”

“Oo, baliw na baliw ako sayo. Simula pa noong sampung taon na makita kita. Ipinangako ko sa sarili ko na sa pagdating ng panahon ay aangkinin kita.”

“P-Please... bitawan mo na ako,” pagsusumamo ko.

“Hmmm... matapos mo akong takasan?” mas lalo akong napapikit ng mariin ng maramdaman ang pagpasok ng kamay niya ng dahan-dahan sa loob ng hoodie ko. Sa lamig ng kamay niya ay pakiramdam ko napapaso ako.

Ang bawat haplos ni Death ay tila lason na dahan-dahang gumagapang sa aking sistema. Ang lamig ng kanyang palad na pumasok sa loob ng aking hoodie ay naging kabaligtaran ng init na nagsisimulang magliyab sa bawat bahagi ng balat na kanyang nadadaanan. Napasinghap ako, pilit na iniiling ang aking ulo sa unan habang ang kanyang mga mata ay nananatiling nakapako sa akin—tila binabasa ang bawat pagbabago sa aking mukha.

“H-Huwag...” ang tanging salitang lumabas sa aking nangangatog na labi, ngunit ang boses ko ay wala nang bagsik. Ito ay naging isang mahinang pagsusumamo na tila mas lalong nagpasilab sa apoy sa kanyang mga mata.

“You say no, but your body is starting to betray you, Lyara,” bulong niya.

Ang kanyang kamay sa loob ng aking damit ay mas naging mapangahas. Mula sa aking tiyan paulit-ulit na humaplos ‘yon, umakyat ito hanggang sa maramdaman ko ang marahas ngunit tila may kontrol na pagpisil sa aking dibdib. Napakagat-labi ako. Isang kislap ng kuryente ang dumaloy mula sa puntong iyon hanggang sa dulo ng aking mga daliri sa paa. Kahit nakatali ang aking mga kamay sa likuran, naramdaman ko ang pag-arko ng aking katawan—hindi upang lumayo, kundi dahil sa hindi maipaliwanag na sensasyong dulot ng kanyang paghipo.

“Tumingin ka sa akin,” utos niya. Nang hindi ako sumunod, mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa aking panga. “Tumingin ka sa akin habang ginagawa ko ito. Gusto kong makita kung paano ka unti-unting sumusuko.”

Napilitan akong buksan ang aking mga mata. Ang asul na mga mata ni Death ay hindi na lamang malamig na nakatingin sa akin ngayon; tila’y nagliliyab na ngayon sa tindi ng pagnanasa niya. Sa bawat pagpisil at paghaplos niya sa aking dibdib, nararamdaman ko ang pagbigat ng aking paghinga. Ang galit na kanina ay nararamdaman ko sa gubat ay unti-unting natatabunan ng isang bago at nakakatakot na pakiramdam. Isang uri ng gutom na hindi ko kailanman naramdaman sa tagal kong nabubuhay sa mundo.

“Ano itong ginagawa mo sa akin?” bulong ko, ang mga luha ay muling pumatak pero sa pagkakataong ito, hindi lang ito dahil sa takot.

“I am breaking you, my little bird,” aniya, at sa isang mabilis na galaw, ginamit niya ang kanyang kabilang kamay upang hilahin ang zipper ng aking hoodie pababa.

Naramdaman ko ang malamig na hangin sa aking hubad na balat bago ito mabilis na napalitan ng init ng kanyang palad. Ibinaba niya ang kanyang ulo at idinampi ang kanyang labi sa aking leeg, pababa sa aking balagat, hanggang sa marating niya ang aking dibdib.

“Death... please...” ang aking ungol ay naging isang mahabang buntong-hininga nang maramdaman ko ang kanyang dila.

Napakapit ako sa aking sariling mga daliri sa likuran ko, ang mga lubid ay bumaon sa aking pulso, ngunit ang sakit na iyon ay balewala kumpara sa matinding sensasyong nararamdaman ko sa kanyang bawat dila at kagat. Ang bawat haplos niya ay tila isang parusa—isang paalala na siya ang may-ari ng bawat parte ng aking katawa.

“You have no idea how long I’ve dreamt of this,” muling bulong niya, “Fifteen years of watching you grow, Lyara. Fifteen years of imagining your skin against mine. Every time you looked at me with those eyes full of hate, it only made me want to devour you more.”

Mas naging agresibo ang kanyang mga galaw. Ang kanyang kamay ay bumaba sa aking leggings, pilit na iginigit ang sarili sa pagitan ng aking mga hita. Kahit na nakasara ang aking mga binti, ang kanyang lakas ay ang nagpasuko sa akin.

“Parurusahan kita sa pagtakas mo,” aniya habang idinidiin ang kanyang katawan sa akin. “Bawat hakbang na ginawa mo papalayo sa akin ay babayaran mo ng bawat ungol na kukunin ko sa iyo ngayong gabi.”

“You are mine, Lyara. Sabihin mo,” utos niya, habang ang kanyang daliri ay nagsisimulang sumayaw sa pinakasensitibong bahagi ng aking katawan sa ibabaw ng tela.

“H-Hindi... h-hindi ako...”

Ngunit pinatahimik niya ako sa pamamagitan ng isang marahas na halik. Isang halik na hindi humihingi ng permiso, kundi isang halik na mas lalong nagpabaliw sa akin. Ang kanyang dila ay pumasok bigla sa aking bibig. Tila nilalasahan ang bawat laway na nagagawa ko dahil hindi niya ako binigyan ng pagkakataon upang makahinga. Sa sandaling iyon, ang galit ko kanina ay naglaho.

Naramdaman ko ang paglabas ng isang munting ungol sa labi ko ng mas maging marahas ang paglalaro ng daliri niya sa ibabaw ng kaselanan ko kahit na may takip pa ito. “Hmmm....A-Ahhh...” ungol ko ng tapusin niya ang mapagparusang halik.

“That’s it... yield to me,” pag-uudyok niya, ang kanyang mga kamay ay patuloy na nagbibigay ng matinding sensasyon na nagpapakulot sa aking mga daliri sa paa.

Pakiramdam ko ay nasa gilid na ako ng isang bangin, handa nang mahulog sa kalaliman ng pagnanasang nararamdaman.