All Chapters of UNBREAK MY HEART: Chapter 21 - Chapter 30

Sa loob ng Wright Tower, ang opisina ni Wright William ay parang isang kulungan ng desperasyon sa gitna ng maliwanag na umaga. Ang malalaking glass windows ay nagbibigay ng tanaw sa abalang lungsod ng Maynila mga sasakyan na nagmamadali sa mga kalsada, mga building na kumikinang sa sikat ng araw, at mga tao na abala sa kanilang buhay. Ngunit para kay Wright, ang mundo sa labas ay parang walang kulay, walang buhay. Nakaupo siya sa kanyang leather chair sa executive desk, ang mga mata ay namamaga pa rin mula sa magdamag na pag-iyak at walang tulog, ang mukha ay maputla at puno ng guwang na parang nawala ang kalahati ng kanyang kaluluwa.Ang mga kamay niya ay nanginginig habang hawak ang phone niya, ang screen ay puno ng mga missed calls at messages na ipinadala niya kay Sophia mula sa "Sophia, please tawagan mo ako. Mahal kita" hanggang sa "Nasaan ka? Nag-aalala ako. Bumalik ka na." Walang sagot. Wala ni isa. Ang katahimikan mula sa kanya ay parang matalim na kutsilyo na sumasaksak nang

" Wright... bakit mo ginagawa 'to?" bulong niya, ang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa kurtina hanggang mapunit bahagya. "Bakit hindi mo ako hinayaan na mag-isa? Bakit hindi mo ako tinigilan?"Pinipigilan niya ang sarili nang buong lakas ang mga paa ay nakatigil sa sahig, ang katawan ay nanginginig sa sakit at pag-ibig na hindi pa rin nawawala. Gusto niyang lumabas, gusto niyang tumakbo sa gate at yakapin siya, sabihin na "Mahal parin kita ." Ngunit ang katotohanan ay naroon pa rin ang limang taon ng kasinungalingan, ang katotohanan na si Jane ang tunay niyang asawa, ang katotohanan na kabit lang siya.Mayamaya ay dumating ang pulis dalawang patrol car na may sirena na umalingawngaw sa subdivision, ang mga kapitbahay ay nagsimulang magtinginan sa kanilang mga bintana, ang mga telepono ay nagsimulang mag-picture para sa social media.Ang mga pulis ay lumapit sa gate, ang isa ay may megaphone. "Sir Wright William! May reklamo po ng trespassing at assault dito. Sumama po kayo sa am

Sa kabilang linya, si Jane ay tumigil saglit sa paghagulgol. Ang mga salita ni Wright ay tumagos sa kanya hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil sa katotohanan na alam niyang totoo: kailangan niya siya. Kailangan niya ang koneksyon niya, ang pangalan niya, ang suporta niya. Ang galit niya ay lumalim pa galit na alam niyang ginagamit pa rin siya, kahit ngayon na durog na durog na siya." Babawi ka?" tanong niya, ang boses ay malamig at puno ng insulto. "Babawi ka paano, Wright? Sa pamamagitan ng pagiging asawa ko sa papel lang? Sa pamamagitan ng pagpapanggap na mahal mo ako habang ang puso mo ay nasa kanya? Hindi na ako tanga, Wright. Limang taon akong tanga. Limang taon akong nagtiis para sa'yo. Pero ngayon, tapos na."Si Wright ay napahawak nang mahigpit sa phone, ang katawan ay nanginginig nang husto, ang luha ay tumutulo sa sahig ng selda. "Jane... please. Hindi ko kaya mawala ka. Hindi ko kaya mawala ang lahat. Babawi ako. Gagawin ko lahat. Promise."Ngunit si Jan

Naglakad siya papasok sa clinic nang mag-isa, ang mga hakbang ay mabagal at maingat, ang kamay ay nakahawak sa bag at sa tiyan niya nang sabay.Ang private maternity clinic ay tahimik at mainit ang loob, ang amoy ng disinfectant at fresh flowers ay halo-halong nakakapagpahinga sa isip kahit papaano. Ang waiting area ay maliit ngunit komportable..mga soft gray na upuan na may malalambot na cushions, isang maliit na side table na may stack ng mga parenting magazines at prenatal pamphlets, at isang water dispenser na may malamig na tubig na may hiwa ng lemon. Walang maraming pasyente..isa o dalawa lang ang nakaupo, tahimik na nagbabasa o nagte-text, ang lahat ay parang naghihintay nang may pag-asa at kaunting kaba.Si Sophia ay umupo sa pinakamalayong upuan, malapit sa bintana na may tanaw sa maliit na garden sa labas. Ang kamay niya ay nakahawak sa bag at sa tiyan nang sabay, parang doon lang siya makakakuha ng lakas. Ang simpleng white dress ay bahagyang gusot mula sa pag-upo sa sasakya

 Ang halik ay dahan-dahan, puno ng lambing na matagal nang nawala sa kanilang pagsasama, puno ng panghihinayang sa mga taong sinayang nila sa kasinungalingan at pagtatago. Si Jane ay natigilan saglit..ang katawan ay nanginginig pa rin sa alak at galit, ang mga kamay ay nakatulak muna sa dibdib ni Wright na parang ayaw pa rin, ngunit ang halik ay mainit, pamilyar, at puno ng alaala ng mga gabing magkayakap sila noon.Bumigay si Jane.Ang mga kamay niya ay unti-unting humawak sa likod ni Wright, ang mga daliri ay nakabaon sa tela ng suit niya nang mahigpit, ang halik ay naging mas malalim, mas mapusok, mas puno ng emosyon na hindi na nila mapigilan. Ang galit na naroon pa rin ay naging apoy na sumunog sa kanilang dalawa..ang sakit, ang pag-ibig, ang desperasyon, ang panghihinayang..lahat ay nagsama sa isang halik na parang huling pagkakataon na maging buo ulit.Si Wright ay hinila si Jane palapit nang mas mahigpit, ang mga kamay ay hinaplos ang liko