All Chapters of UNBREAK MY HEART: Chapter 41 - Chapter 50

Ang bawat pader sa apartment ni Sophia ay may kulay na nagdadala ng katahimikan at simula—light gray na parang ulap na handang magdala ng ulan ng bagong pag-asa sa kanyang buhay na puno ng gulo at luha. Ngunit may halong beige na nagbibigay ng init, isang init na hindi niya inaasahan na mararamdaman muli pagkatapos ng limang taon ng pagiging kabit—puno ng lihim at luha na parang ilog na bumaha sa kanyang dibdib, punô ng sakit at pagtitiis na hindi niya gustong maalala, dahil sa takot na bumalik ang dilim sa kanyang bagong simula.Si Sophia ay abala sa pag-aayos ng kanyang gamit. Ang mga damit ay simpleng nakatupi, bawat fold ay hakbang palayo sa nakaraan—sa mga gabing umiiyak siya nang mag-isa sa lihim na bahay nila ni Wright, kung saan ang sakit ay tila walang katapusan. Ang maliliit na dekorasyon na binili niya sa shop sa ibaba ay parang mga piraso ng pag-asa na nagbibigay ng kulay sa kanyang bagong mundo, puno ng pagmamahal para sa anak na lumalaki sa sinapupunan niya, isang maliit

Sa kabilang panig ng lungsod, nakatayo si Wright sa kanyang opisina, nakatingin sa malalaking bintana na bumabalot sa skyline. Ang kanyang mukha ay puno ng galit at pagkabahala. Ang mga mata niya ay naglalaro sa bawat detalye sa kalye, bawat sasakyan, bawat taong dumaraan—tila umaasa sa anumang palatandaan ng presensya ni Sophia.“Baka nga wala si Sophia kay Teddy…” mahinang sabi ng isa sa kanyang mga tauhan, habang hawak ang tablet na may listahan ng mga CCTV footage at galaw ng target. Halatang hindi kampante ang tauhan—alam niya kung gaano kaseryoso si Wright kapag galit.Tumigil si Wright sa paglakad, pinisil ang gilid ng mesa. Ang mga kuko niya kumakapit sa kahoy, parang gusto niyang ipako ang galit at pagkabahala sa bawat segundo na lumilipas. “Asan ka na, Sophia?” sigaw niya, ngunit hindi ito nakalabas sa pinto—parang bumulong sa katahimikan ng opisina. Ang tinig niya ay puno ng pangamba at galit, halo ng emosyon na matagal niyang pinipigil.“Hindi pa rin natin ma-trace ang gal

Ang lungsod ay abala sa umaga, puno ng ingay ng trapiko at mabilis na kilos ng mga tao, ngunit sa loob ng bagong apartment ni Sophia, tila ibang mundo ang umiiral tahimik, maaliwalas, at puno ng liwanag na sumasalamin sa bagong simula ng babae.Si Sophia, abala sa pag-aayos ng nursery, ay hindi alam na sa kabilang panig ng lungsod, may dalawang anino ang nagmamasid sa bawat kilos niya. Si Wright, obsesyonado at punô ng pagnanais na alamin ang bawat galaw ng anak sa sinapupunan ni Sophia, at si Jane, galit at determinadong sirain ang kahit anong bahagi ng bagong buhay niya, ay patuloy na naghahanap, bawat isa sa kani-kanilang paraan.Ngunit sa gitna ng panganib, si Teddy ay nakaupo sa kanyang opisina, ang bawat mata nakatutok sa mga screen, bawat kamay maingat sa pagpindot ng mga control buttons. Huminga siya nang malalim at bumulong sa sarili:“Nobody… walang makakasakit sa kanya. Hindi ako tatayo at manonood lang. Hindi si Wright, hindi si Jane… walang makakagawa ng masama habang nan

Ang mansion nina Wright at Jane ay tahimik sa gitna ng gabi, parang isang malaking larawan na nakapako sa oras. Ang malalaking bintana ay nagpapakita ng liwanag mula sa street lamps sa labas, ngunit sa loob, ang liwanag ay galing lang sa mga dimmed chandelier at floor lamps na nagbibigay ng mainit na kulay sa sala. Ang hangin ay malamig mula sa aircon, ngunit ang tensyon sa hangin ay mas malamig pa kaysa sa temperatura. Ang mga katulong ay matagal nang natulog, at ang tanging tunog ay ang mahinang pagtibok ng orasan sa dingding at ang malayong ugong ng lungsod sa labas.Si Wright ay nakaupo sa sofa sa sala, hawak ang baso ng whiskey na halos hindi niya ininom. Ang suit niya ay gusot na mula sa buong araw na pagod sa kompanya, ngunit ang mga mata niya ay gising na gising, punô ng pag-aalala at paghihintay. Madalas na umuwi si Jane nang maaga, lalo na ngayong sinusubukan niyang "ayusin" ang kanilang relasyon. Pero ngayong gabi, alas-dose na ng gabi, wala pa rin siya. Ang bawat minuto na

Ang apartment sa Salcedo Village ay tahimik sa gitna ng gabi, ngunit hindi payapa. Ang lamig ng aircon ay hindi sapat para palamig ang init ng kaba na sumasabog sa dibdib ni Sophia. Ang maliit na sala ay puno ng liwanag mula sa lampara sa sulok, ngunit ang bawat anino sa pader ay parang nagbabantang multo na hindi niya maipaliwanag. Ang ultrasound picture ay nasa bedside table, ang maliit na black-and-white na imahe ng baby ay parang tanging liwanag sa dilim ng kanyang isipan, ngunit kahit iyon ay hindi sapat para patayin ang takot na unti-unting lumalaki sa kanyang dibdib na parang apoy na hindi mapapatay.Nakaupo si Sophia sa sofa, nakabalot ng manipis na kumot kahit hindi naman malamig ang kwarto. Ang mga kamay niya ay nakayakap sa tiyan, hinahaplos ito nang paulit-ulit na parang inaalayan ang baby sa bawat tibok ng kanyang puso na mabilis at hindi regular. Ang bawat tunog sa labas ang mahinang yabag ng kapitbahay sa hallway, ang ugong ng aircon sa kapit-bahay, ang malayong busina