บททั้งหมดของ 4P ฮาเร็มของเลวาริน [เรย์xคริสxดีแลนxแทนคุณ]: บทที่ 11 - บทที่ 20

1อาทิตย์ต่อมา(พี่จะรีบกลับไปหานะครับ)“บอกแต่ประโยคเดิมๆ แต่ก็ไม่เคยกลับมาหาเลยนะคะ” ฉันเอ่ยบอกกับคนปลายสายที่ตอนนี้เราวิดีโอคอลคุยกันอยู่พี่แทนคุณทำหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อยเพราะที่จริงต้องกลับมาไทยแล้วแต่ก็ดันเกิดปัญหาใหญ่ที่อื่นต่อยังไม่ทันจะก้าวกลับมาไทยก็ต้องบินไปที่อื่นอีกแล้ว(พี่ขอโทษนะพี่จะรีบทำงานให้เสร็จพี่คิดถึงเรานะครับ) พี่แทนคุณเอ่ยบอกฉันพร้อมระบายยิ้มออกมาใบหน้าหล่อดูซูบลงจนฉันอดเป็นห่วงไม่ได้ดูก็รู้ว่าคงไม่ค่อยได้กินข้าวแน่ๆ“ถ้ารู้สึกผิดก็รักษาสุขภาพกินข้าวให้ครบทุกมื้อด้วยนะคะถ้ากลับมาเจอกันแล้วน้ำหนักลดแม้แต่ขีดเดียวเรย์งอนจริงๆ ด้วย” ฉันเอ่ยบอกอย่างจริงจังพี่แทนคุณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้ฉันอีกครั้ง(ครับเข้าใจแล้ว)“นอนได้แล้วค่ะฝันดีนะคะ” ฉันบอกลาเพราะเราก็คุยกันมาสักพักแล้วแถมตอนนี้ฝั่งที่แทนคุณก็ดึกมากแล้วด้วยพี่แทนคุณพยักหน้ารับพร้อมบอกฝันดีฉันล่วงหน้ากว่าหลายชั่วโมงก่อนจะส่งท้ายด้วยจูบที่กล้อง น่ารักจริงๆ เล้ยฉันวางมือถือก่อนจะเปิดหนังสือมาอ่านแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเหมือนจะได้ยินเสียงคนทะเลาะกันฉันรีบลงไปดูทันทีเพราะเสียงมันเริ่มดังมากขึ้นก่อนจะเห็นว่าต

คำเตือน!!เนื้อหาในตอนนี้อาจมีบางช่วงที่อาจจะกระทบกระเทือนจิตใจของนักอ่านไปบ้างใครรู้ตัวว่าจิตอ่อนแอก็ข้ามๆ ไปเลยไม่อ่านตอนเดียวก็รู้เรื่องได้แต่ไรท์ก็พยายามเขียนให้ชอฟที่สุดแล้วหวังว่าจะเข้าใจกันนะคะพี่ดีแลนพาฉันเข้ามายังห้องกว้างห้องนึงเขาบอกว่าที่จริงห้องนี้ต้องมาเป็นกลุ่มๆ ถึงจะจองได้แต่เพราะเขามาบ่อยเลยสนิทกับคนที่นี้เลยขอจองห้องนี้ที่อยู่กันแค่สองคน“โห่เรย์ไม่รู้เลยว่าในผับมีห้องแบบนี้ด้วย” ฉันเอ่ยบอกพร้อมมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้นมันเงียบผิดกันข้างนอกมากๆ แถมข้างในยังมีคาราโอเกะให้ร้องอีกแต่เสียดายที่ผนังล้อมด้านล้วนเป็นกระจกมันดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่เดินไปไหนก็เจอแต่หน้าตัวเอง“อยากลองดื่มไหม?” พี่ดีแลนเอ่ยถามฉันคิดอยู่ชั่วครู่เอาจริงๆ ก็ยังไม่ได้ไว้ใจพี่ดีแลนหรอกไม่ว่าจะแม่หรือพี่แทนคุณก็ต่างบอกให้ระวังอีกฝ่ายไว้แต่นานๆ มาทีแบบนี้มันก็ต้องลองสักหน่อยมั้ยสัญญาว่าจะจิบๆ พอรู้รสเท่านั้น“ค่ะ” ฉันตอบกลับไปก่อนจะเดินไปนั่งไม่นานก็มีพนักงานคอยเข้ามาเสริฟ์อาหารเครื่องดื่มบลาๆ ส่วนพี่ดีแลนเขาออกไปข้างนอกสักครู่ฉันเล

สวบบ“อ๊าาาา”“ซี๊ดเรย์” ใบหน้าหล่อซบลงบนไหล่ฉันเสียงหอบหายใจของเราทั้งสองดังขึ้นพี่แทนคุณที่ตัวฉันให้แนบชิดกับเขามากขึ้นก่อนจะเริ่มขยับพร้อมกับเสียงของโต๊ะกินข้าวที่เคลื่อนที่ไปมาพั่บ พั่บ พั่บความลื่นไหลภายในช่องทางสีหวานของฉันปลดปล่อยน้ำออกมาไม่หยุดมันให้ความรู้สึกดีมากกว่าครั้งไหนๆ ปากของพี่แทนคุณดูดดึงลำคอของฉันสลับกับพรมจูบไปมาร่างสูงจับขาที่อ้าของฉันให้อ้าออกอีกนิดก่อนจะกระแทกเข้ามาไม่หยุดจนร่างกายของฉันสั่นคลอน“อื้อออพะพี่แทนเรย์เสียว”“ระเรย์พี่ก็เสียวเหมือนกันครับ”พั่บ พั่บ พั่บฉันคล้องคออีกฝ่ายไว้แน่นเมื่อพี่แทนคุณเริ่มขยับแรงมากขึ้นตัวตนของเขามันทั้งแข็งและร้อนเป็นครั้งแรกที่ไม่รู้สึกเจ็บกับการมีเซ็กส์เลยสักนิดและเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกเสียวมากที่สุดฉันมองไปยังใบหน้าหล่่อที่ตอนนี้ดูเซ็กซี่มากๆ จนอดใจไม่ไหวต้องประกบปากเข้าไปจูบโดยที่ข้างล่างยังคงขยับเข้าออกด้วยความร้อนแรง“อื้มมมฮ่าา~”“ระเรย์พี่จะเสร็จ!” พี่แทนคุณถอนจูบออกไปก

“คือว่าพ่อกับแม่คะเรย์อยากย้ายไปอยู่กับพี่แทนคุณค่ะ” ในที่สุดฉันก็ได้เอ่ยออกไปหลังจากที่เตรียมตัวมานานพ่อกับแม่มีสีหน้าอึ้งอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะเป็นแม่ที่ยื่นมือมากุมมือฉันอย่างเป็นกังวล“แม่ก็ชอบแทนคุณนะลูกแต่การจะไปอยู่ด้วยกันมัน..” แม่ชะงักไปก็นะมันเป็นเรื่องยากแหละที่จะปล่อยให้ลูกสาวที่พึ่งคบกับชายหนุ่มได้ไม่นานออกไปอยู่ด้วยกันถ้าฉันเป็นคุณแม่ฉันก็คิดหนักเหมือนกัน“แม่คะพ่อคะเรย์รู้นะคะว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงเรย์แต่เรย์อยากออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพ่อกับแม่ค่ะ”“เรย์ได้ที่ฝึกงานแล้วก็คือที่บริษัทของพี่แทนเรย์จะใช้เงินเดือนฝึกงานของเรย์ทดลองใช้ชีวิตด้วยตัวเองดูค่ะ”“เรย์ไม่สามารถพึ่งพ่อกับแม่ไปได้ตลอดนี่คะขอให้เรย์ได้ทำตามในสิ่งที่เรย์อยากทำด้วยเถอะนะคะ” ฉันร่ายยาวให้พ่อกับแม่ฟังถึงความตั้งใจของฉันตลอดระยะเวลา10กว่าปีที่ผ่านมาพ่อกับแม่ทำอะไรเพื่อฉันมามากมายจนฉันไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณของพวกท่านยังไงหมดเลยด้วยซ้ำครั้งนี้ฉันจะตั้งใจฝึกงานศึกษาหาความรู้จะได้เข้าบริษัทดีๆ เงินเดือนดีๆ เพื่อที่จะ

“อื้ออ”“เรย์” ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นหลังได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยภาพแรกที่เห็นเป็นใบหน้าของพี่แทนคุณที่จ้องมองฉันด้วยความเป็นห่วงถัดไปก็เป็นพี่นะที่ยืนทำหน้าเป็นห่วงฉันไม่ต่างอะไรกับอีกฝ่าย“เรย์พี่ขอโทษ” พี่แทนคุณเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดร่างสูงลูบผมฉันพร้อมกับใบหน้าที่ฉันดูแล้วไม่ชอบใจเลยสักนิดเขาไม่ควรมีสีหน้าแบบนี้สิฉันค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมพี่แทนคุณประคองฉันไว้อยู่“เรย์พี่ขอโทษพี่ไม่รู้ว่าเรย์รอกินข้าวพร้อมพี่” ร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับรู้สึกผิดจริงๆ แต่ฉันก็ไม่ได้โกรธเขาแต่อย่างใดบางส่วนมันก็เป็นเพราะฉันที่ไม่ได้ทานข้าวเช้ามาด้วยนั่นแหละ“เดี๋ยวพี่ไปยกอาหารมาให้นะ” พี่นะเอ่ยขึ้น“ขอบคุณนะคะ” ฉันเอ่ยขอบคุณไปก่อนจะยิ้มบางๆ ส่งไปอีกฝ่ายพอพี่นะออกไปพี่แทนคุณก็สวมกอดฉันทันที“พี่ขอโทษนะเรย์พี่มันแย่เอง..” นี่เขาพูคำว่าขอโทษมากี่ครั้งแล้วเนี่ย“เรย์ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะพี่แทนปล่อยเรย์ก่อนเรย์หายใจไม่ออก” ฉันเอ่ยบอกเขาพี่แทนคุณรีบปล่อยฉันท