บททั้งหมดของ 4P ฮาเร็มของเลวาริน [เรย์xคริสxดีแลนxแทนคุณ]: บทที่ 21 - บทที่ 30

32

กลืนลงไป

“มีอะไรหรอคะ” ฉันเอ่ยถามร่างสูงหลังจากเปิดประตูให้ใบหน้าหล่อมองฉันนิ่งก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้ามาทันทีโดยที่ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เขาเข้ามาเลยสักนิดเดียวฉันมองตามหลังอีกฝ่ายที่มองห้องรอบๆ ก่อนจะนั่งลงบนโชฟาพร้อมถุงอะไรบางอย่าง“แม่ให้เอามาให้เห็นว่าชอบกิน” พี่คริสเอ่ยขึ้นเสียงเรียบฉันค่อยๆ เดินไปเปิดดูมันเป็นอาหารของโปรดของฉันเอง“ฝากขอบคุณแม่ด้วยนะคะ” ฉันเอ่ยบอกก่อนจะเดินเอากล่องอาหารไปแช่ตู้เย็นพอหันกลับมาก็ยังเห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่ก็ในเมื่อหมดธุระแล้วก็ควรกลับได้แล้วไม่ใช่หรอด้วยความใจไม่ดีฉันเลยเลือกที่จะยืนห่างๆ อีกฝ่ายไว้หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ฉันจะได้วิ่งเข้าไปในห้องและล็อคประตูได้ทันที“ทำท่ายังกับกลัวจะโดนข่มขืน” ร่างสูงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบเขาค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนจะก้าวเดินมาหาฉันช้าๆ ซึ่งฉันก็ได้แต่เดินถอยหลังหนีออกไปฉันไม่น่าวางสายจากพี่แทนคุณเล้ย“มะไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะพี่แทนคุณไม่ชอบให้คนอื่นเข้าห้อง” ฉันเอ่ยหาข้อแก้ตัวออกไปพี่คริสหยุดนิ่งก่อนจะยกยิ้มร้ายให้ฉันฉันถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่
อ่านเพิ่มเติม

รู้สึกดีไหม NC18+ [ดีแลน]

“ระร้อนฮึกร้อนน” ฉันปัดป่ายไปตามตัวรับรู้ถึงความต้องการที่พุ่งสูงจนน่าตกใจเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาไม่หยุดฉันใช้มือดึงทิ้งเสื้อผ้าตัวเองแ่สุดท้ายก็มีมือของใครบางคนมาจับห้ามฉันไว้“เรย์ตั้งสติหน่อย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นฉันลืมตาขึ้นมาภาพข้างหน้ามันช่างเรือนรางมืออันเย็นเฉียบเข้ามาแตะที่ใบหน้าของฉันแต่ไม่นานก็กลายเป็นมือที่อุ่นทันทีฉันได้แต่ร้องโอดโอยด้ยความทรมานพร้อมกับดิ้นไปมา“ระเรย์ร้อนมันร้อน” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างทรมานและพยายามถอดเสื้อผ้าตัวอีกครั้งแต่สุดท้ายก็โดนช้อนตัวก่อนจะอุ้มไปนั่งบนตักแกร่งที่นั่งพิงเบาะรถอยู่และยิ่งร่างกายของฉันสัมผัสกับร่างกายของคนอื่นทั้งความร้อนและความต้องการมันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น“ขอเรย์ถอดเสื้อผ้านะเรย์ร้อนไม่ไหวแล้ว” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างอ้อนวอนเมื่อสายตาสบเข้ากับดวงตาแห่งความเจ้าเล่ห์ของพี่ดีแลนร่างสูงได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเป็นฝ่ายถอดเสื้อของฉันออกเองกับมือ“ยังร้อนอยู่ไหมพี่เร่งแอร์ให้สุดๆ แล้ว” พี่ดีแลนเอ่ยถามฉันหลังจากที่ฉันถอดเสื้อออกเหลือเพียงยกทรงสีหวานฉันส่ายหน้าอย่างรวดเร็วเ
อ่านเพิ่มเติม

จะได้มีของเป็นของตัวเองสักที

2อาทิตย์ต่อมา“เตรียมตัวเสร็จรึยังครับ”“เสร็จแล้วค่ะ^^” ฉันยิ้มให้กับพี่แทนคุณก่อนจะปิดมือถือที่กำลังอ่านข่าวเรื่องที่คนร้ายเดินไปมอบตัวกับตำรวจซึ่งผู้ชายคนนั้นคือคนที่ก่อเหตุกับฉันแน่นอนว่าตลอด2อาทิตย์ที่ผ่านมาฉันค่อนข้างอยู่ในอาการช็อกไม่น้อยแถมยังไม่กล้าออกไปไหนและอยู่แต่ในห้องวันนี้จะเป็นวันแรกที่ฉันกลับไปฝึกงานอีกครั้งโดยให้เหตุผลการหยุดไปว่าฉันป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่“ตั้งใจทำงานนะครับ” ฉันยิ้มรับก่อนที่พี่แทนคุณจะหอมแก้มฉันเบาๆ รู้สึกได้ว่าช่วงนี้พี่เขาเอาใจใส่ฉันเป็นพิเศษก็รู้แหละว่าแอบรู้สึกผิดเพราะถ้าเขาอยู่กับฉันตลอดเวลาเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดแต่ฉันก็บอกตลอดว่าพี่เขาไม่ได้ผิดคนผิดคือฉันเองที่ไม่ระวังคนรอบข้างให้มากกว่านี้“สวัสดีค่ะพี่นะ”“เอ้าน้องเรย์หายดีแล้วหรอคะ” พี่นะเอ่ยถามฉันก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความดีใจ“ค่ะหายดีแล้ว” ฉันตอบพร้อมรอยยิ้ม“ดีแล้วค่ะอย่าป่วยอีกนะคุณแทนคุณดูเศร้าตลอดทั้งอาทิตย์เลยพี่ละเป็นห่วงกลัวว่าจะล้มป่วยไปอีกคน” ฉันฟังใน
อ่านเพิ่มเติม

กูเป็นคนเดียวที่รักเรย์จากใจจริง

Rrrrrฉันมองหน้าจอที่ถูกส่งซ่อมจนเสร็จแล้วตอนนี้กำลังมีเบอร์นึงถูกโทรเข้ามาซึ่งฉันไม่อยากจะรับมันเลยสักนิดตั้งแต่วันนั้นที่ฉันโดนวางและไม่มีสติจนเผลอทำเรื่องไม่ดีออกไปแน่นอนว่าฉันรู้สึผิดกับตัวเองมากแต่รู้สึกผิดกับพี่แทนคุณมากกว่าถ้าหากเขารู้ว่าฉันมีอะไรกับพี่ดีแลนพี่แทนคุณคงจะเสียใจไม่น้อยหลังจากเช้าวันนั้นที่ตื่นมาเจอหน้าพี่ดีแลนในหัวฉันมันก็ตื้อไปหมดพี่ดีแลนเขารู้สึกดีใจมากที่ฉันยอมเปิดรับเขาแต่เอาเข้าจริงมันก็แค่ผลจากการโดนวางยาเท่านั้นฉันขอร้องพี่เขาไม่ให้เอาเรื่องนี้ไปบอกกับใครและพยายามหลบหน้าเขาตลอดมาแม้อีกฝ่ายจะยังส่งข้อความมาหาและโทรมาอยู่ตลอดฉันไม่อยากใจร้ายถึงขนาดบล็อคเพราะรู้ว่าที่เขารู้สึกดีกับฉันมันก็เป็นเพราะฉันไปยอมเขาก่อนตอนนี้เลยทำอะไรไม่ได้นอกจากอ้างว่ายุ่งแค่นั้น“ไม่รับหรอครับ” พี่แทนคุณเอ่ยถามฉันหลังจากฉันปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่แบบนั้นจนสายตัดไป“เบอร์แปลกน่ะค่ะ” ฉันเอ่ยหาข้ออ้างไปไม่นานก็มีสายเดิมโทรเข้ามาจนฉันได้แต่ถอนหายใจ“รับเถอะเดี๋ยวพี่ไปรอที่รถ” พี่แทนคุณพูดเหมือนรู้ว่าปลายสายคือใคร
อ่านเพิ่มเติม

เรย์รังเกียจปากเน่าๆของพี่

“กลับมาแล้วหรอคะ” ฉันเอ่ยถามร่างสูงที่เดินเข้ามาอย่างหมดอะไรตายอยากพี่แทนคุณมองหน้าฉันก่อนจะรีบเข้ามาหาฉันทันที“ทำไมยังไม่นอนครับดึกแล้วนะ” มือหนายกขึ้นลูบผมฉันเขาทำเหมือนฉันเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลยแหะและนี่ก็พึ่งจะ4ทุ่มเองมันไม่ได้ดึกอะไรมากสักหน่อยและอีกอย่างฉันก็นอนไม่หลับเพราะมัวแต่กังวลเรื่องของพี่แทนคุณนี่แหละ“พี่แทน”“ครับ” ใบหน้าหล่อเอ่ยตอบรับฉันในทันทีฉันจับมือที่แทนก่อนจะลากมานั่งยังโชฟาซึ่งพี่แทนคุณก็ดูงงเล็กน้อยกับสิ่งที่ฉันทำ“เป็นอะไรคะไหนบอกเรย์หน่อย”“ไม่มีอะไรครับ” ใบหน้าหล่อยังคงเอ่ยปฏิเสธฉันถอนหายใจออกมาก่อนจะจับมือหนามากุมไว้“พี่แทนเรย์เป็นแฟนพี่นะมีอะไรก็ต้องบอกกันสิคะ” ฉันเอ่ยบอกก่อนจะตบมือหนาเบาๆ เป็นการปลอบพี่แทนคุณมองก่อนจะระบายยิ้มออกมาเขาจับฉันนอนให้ลงบนตักเขาก่อนจะจับมือฉันไปจูบเบาๆ“เรย์คิดยังไงกับไอคริสและไอดีแลนบ้างหรอ” คำถามของพี่แทนคุณทำฉันชะงักไปทันทีหรือว่าเขาจะรู้เรื่องระหว่างฉันกับพี่ดีแลนแล้วรึเปล่านะ“ทำไมถึงถามแบบนั้นหรอคะ?” ฉันลองเอ่ยถามออกไป“พี่ก็แค่อยากรู้น่ะทั้งไอคริสและไอดีแลนต่างก็สนใจในตัวเรย์์แล้วเรย์ล่ะสนใจพวกมันบ้างมั้ย?” พี่แทนคุณเอ่
อ่านเพิ่มเติม

มีความสุขไปกับมัน NC18+ [4P]

“วิวก็สวยอาหารก็อร่อยเรย์ชอบมากเลยค่ะ^^” ฉันพูดขึ้นพร้อมฉีกยิ้มกว้างด้วยความสุขเมื่อพี่แทนมาฉันมาเดทบนดาดฟ้าโรงแรมหรูฉันมองวิวที่ตอนนี้ค่ำแล้วและลมก็เย็นมากด้วยมันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก“พี่ดีใจที่เรย์ชอบนะ” พี่แทนคุณเอ่ยขึ้นแต่หน้าตาเขาดูไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่เลยแหะ“พี่แทนมีเรื่องอะไรรึเปล่าคะทำไมสีหน้าไม่ดีเลย” ฉันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแต่ใบหน้าหล่อเพียงส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะตักอาหารส่งให้ฉันด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น“พี่จองห้องไว้ด้วยนะเดี๋ยวกินเสร็จเราก็ค้างที่นี้ได้เลย” ฉันเบิกตากว้างกับความทุ่มเทของพี่แทนคุณที่มีต่อฉันลำพังแค่พามาเลี้ยงข้าวที่นี่ก็น่าจะหมดไปหลักหมื่นแล้วนี่ยังจองห้องพักให้อีกฉันได้ยินมาว่าโรงแรมนี้ก็แพงเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ“ขอบคุณมากเลยนะคะพี่แทนเรย์ไม่มีอะไรตอบแทนพี่เลย” ฉันเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจพี่แทนส่งยิ้มอ่อนและเริ่มทานอาหารตามปกติเรานั่งทานและดื่มด่ำไปกับบรรยากาศอยู่นานสองนานจนกระทั้งอากาศเริ่มเย็นลงจนฉันทนไม่ไหวเลยบอกให้พี่แทนคุณพาเข้าห้อง“เรย์..&r
อ่านเพิ่มเติม

อีกรอบนะเรย์ NC18+ [ดีแลน+แทนคุณ]

ฉันตื่นมาในตอนเช้าพร้อมกับร่างกายที่ระบมไปทุกส่วนกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายที่คุ้นเคยทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาและพบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ภายใต้อ้อมกอดของพี่แทนคุณที่กำลังหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเพราะหลับอยู่“อึกก” ฉันร้องออกมาเมื่อพอขยับร่างกายเล็กน้อยความปวดร้าวก็เข้ามาแทนที่ทันทีและนั่นทำให้พี่แทนคุณตื่นขึ้นก่อนจะลูบผมฉันเบาๆ“ตื่นแล้วหรอครับ” น้ำเสียงงัวเงียเอ่ยถามฉันก่อนที่จูบลงบนหน้าผากกว้างของฉันเบาๆ“เรย์เจ็บ” ฉันเอ่ยออกมาก่อนจะแบะปากคว่ำพี่แทนคุณรีบลุกขึ้นก่อนจะจ้องมองฉันใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเขาค่อยๆ ประคองฉันขึ้นก่อนจะมานั่งช้อนฉันทางด้านหลังให้ฉันเป็นคนพิงเขาแทนฉันมองไปรอบๆ ห้องที่เงียบสงัดทั้งพี่คริสและพี่ดีแลนคงออกไปแล้วอย่างแน่นอนแกร้ก“ตื่นแล้วหรอเรย์:) ”‘พี่ซื้อขนมมาให้ครับ:) ” ฉันมองทั้งพี่คริสและพี่ดีแลนที่เอ่ยทักทานฉันด้วยรอยยิ้มก่อนจะวางถุงมากมายลงบนโต๊ะอาหารก่อนจะเดินมาหาฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพวกเขาดูมีความสุขกันจังเนอะจุ้บ จุ้บ“อื้อออ~” ฉันเอี้ยวใบหน้าหลบการจูบการหอมแก้มของทั้งสองแต่ทั
อ่านเพิ่มเติม

ฟินไหมครับ NC18- [คริส]

เช้าวันต่อมาRrrrr“อื้อออ” ฉันควานหามือถืออย่างงัวเงียมันไม่ได้ดังจนเสียงดังแต่มันมาสั่นอยู่ข้างๆ ตัวฉันแทนจนต้องลืมตาตื่นขึ้นมาฉันค่อยๆ หรี่ตามองเจ้าของหมายเลขที่ถูกเขียนไว้ว่าคริสเฉยๆ และนี่คงไม่ใช่มือถือของฉันอย่างแน่นอนแต่คงเป็นของพี่ดีแลนแหละเพราะฉันจำมือถือของพี่แทนคุณได้ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นท่ามกลางอ้อมกอดของหนุ่มๆ ทั้งสองคนก่อนจะกดรับ“ฮัลโหลค่ะ” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างงัวเงียก่อนจะค่อยๆ ลุกจากเตียงเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของทั้งสองและเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อดื่มน้ำ(เรย์หรอ?) ปลายสายเอ่ยถาม“ค่ะพี่ดีแลนหลับอยู่” ฉันเอ่ยบอกปลายสายเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา(เรย์เดินไปห้องน้ำแปปสิ) ฉันชะงักเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยินแต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายเพราะอยากรู้ว่าจะมีอะไรอยู่ใน
อ่านเพิ่มเติม

แต่งงานกับพี่นะครับ

“เรย์ท้องค่ะ"“ห๊ะ/ห๊ะ/ครับ!?” ทั้งสามต่างเบิกตาโตด้วยความตกใจทันทีก่อนที่พี่แทนคุณจะเป็นคนแรกที่เข้ามาหาฉันด้วยความรวดเร็วพร้อมกับยิ้มกว้างให้ฉันด้วยความดีใจฉันบอกแล้วว่าเขาต้องดีใจมากแน่ๆ ที่รู้ว่าฉันท้อง“จริงหรอเรย์เรย์ท้องจริงๆ หรอครับ” ใบหน้าหล่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับคุกเข่าเอาหัวแนบกับท้องของฉันอย่างตื่นเต้นฉันหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะลูบผมพี่แทนคุณอย่างอ่อนโยน“ค่ะ” ฉันตอบกลับยิ้มๆ พี่แทนคุณเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะสวมกอดฉันอย่างแน่น“ยินดีด้วยนะเรย์” พี่ดีแลนเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“ดีใจด้วยนะพ่อกับแม่คงดีใจน่าดู” ตามมาด้วยพี่คริสที่เอ่ยพร้อมระบายยิ้มบางแต่เป็นฉันที่พึ่งฉุกคิดมาได้ว่าต้องบอกพ่อกับแม่เรื่องท้องอีกเหมือนพี่แทนคุณจะรู้ว่าฉันเป็นกังวลเขาจึงเอามือฉันไปกุมไว้พร้อมกับตบเบาๆ เป็นการปลอบ“ไม่เป็นไรนะเรย์พี่พร้อมรับผิดชอบทุกอย่างพ่อกับแม่ของเรย์ต้องเข้าใจอย่างแน่นอน” ฉันระบายยิ้มออกมาแต่ก็ยังเป็นกังวลอยู่ดีเพราะฉันอายุพึ่งจะ20ต้นๆ เองเท่านั้นและความฝันที่อยาจะตอบแทนบุ
อ่านเพิ่มเติม

พวกเขาคือลูกของเรา

ฉันมองแหวนเพชรเม็ดงามที่เต็มไปด้วยเลือดของผู้ชายที่ฉันรักพลันน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้งฉันเงยหน้ามองไปยังห้องผ่าตัดตอนนี้ทั้งหมอและพยาบาลต่างวิ่งกันให้วุ่นเพื่อหาเลือดมาใช้ในการผ่าตัด“ไม่เป็นไรนะเรย์คิดถึงลูกเอาไว้” พี่ดีแลนเอ่ยบอกฉันอย่างอ่อนโยนมือหนาของเขาโอบกอดฉันไว้ทั้งสองมือตอนนี้บอกได้เลยว่าหัวใจของฉันมันว้าวุ่นมากภาพของพี่แทนคุณที่หมดสติและเต็มไปด้วยเลือดยังคงติดตาฉันไม่หาย“ลูกไปให้หมอตรวจหน่อยเร็ว” แม่ของฉันเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงแต่ฉันได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธฉันอยากจะอยู่ข้างๆ พี่แทนคุณรอฟังคำตอบว่าเขาปลอดภัยแล้วฉันถึงจะได้โล่งใจฉันรู้ว่าพ่อกับแม่ก็เป็นห่วงฉันมากเหมือนกันแต่นาทีนี้คนเดียวที่ฉันคิดถึงมีแต่พี่แทนคุณเท่านั้น“นั่นสิเรย์ไปให้หมอทำแผลก่อนดีไหม” พี่ดีแลนเอ่ยบอกก่อนจะยกข้อศอกฉันที่ถลอกเล็กน้อย“เรย์จะอยู่ข้างๆ พี่แทนคุณค่ะ” ฉันเอ่ยตอบออกไปพ่อกับแม่ได้แต่ถอนหายใจกับพฤติกรรมดื้อด้านของฉันไม่นานห้องผ่าตัดก็เปิดขึ้นพร้อมกับคุณหมอที่เดินออกมาฉันจึงรีบพุ่งไปหาทันทีโดยมีพี่ดีแลนประคองข้างกาย&ldqu
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status