Todos los capítulos de Sold To The Ruthless Billionaire: Capítulo 161 - Capítulo 170

Clara Santos POVLunes ng hapon, at imbes na sa loob ng processing area ako naroroon, nakatambay kami ni Sebastian sa ilalim ng malaking puno ng mangga sa gilid ng compound. Hawak niya ang kanyang tablet, habang ako naman ay nag-aayos ng listahan ng mga raw materials na kailangan naming i-restock para sa susunod na linggo. Ang amoy ng sariwang lupa at ang tunog ng hangin sa paligid ay nagbibigay ng kakaibang katahimikan pagkatapos ng nakakapagod na weekend."Hon, tignan mo 'to," tawag ni Sebastian habang ipinapakita ang screen ng tablet niya. "May nag-email mula sa isang regional trade fair organizer. Gusto nila tayong magkaroon ng sariling booth sa darating na 'Lokal Food Expo' sa susunod na buwan.""Lokal Food Expo? 'Di ba malaking event 'yun?" tanong ko habang lumalapit sa kanya. "Kasali ba 'yung mga malalaking brands doon?""Oo, pero may dedicated section sila para sa mga 'Emerging Micro-Enterprises.' I think it's a great platform for us, Clara. Imagine the exposure," sagot ni Seb

Clara Santos POVHuwebes ng hapon, at ang buong compound ay nababalot ng amoy ng bagong pinturang bakal at mainit na sili. Malapit na ang regional expo, at ramdam ko ang pressure hindi dahil sa takot, kundi dahil sa dami ng kailangang i-double check. Nakatayo ako sa gitna ng bagong ayos na storage area, tinitingnan ang mga stack ng boxes na may label na para sa Saturday dispatch."Hon, 'yung checklist para sa booth setup, nasaan na?" tanong ni Sebastian habang naglalakad palapit sa akin, may dalang drill at isang extension cord. "Gusto ko sana i-test 'yung mounting nung TV monitor na gagamitin ni Diana para sa loop video.""Nasa ibabaw ng microwave, Sebastian. Kasama nung mga permits," sagot ko habang binibilang ang mga bote sa huling crate. "Sigurado ka bang kaya nating bitbitin lahat 'yan sa isang biyahe lang? Baka kailangan nating hiramin 'yung truck ni Mang Tasyo.""Kaya 'to sa pickup, Clara. Magaling mag-Tetris si Ben. Saka bawas na 'yung load natin kasi 'yung mga display shelves

Clara Santos POVLunes ng umaga, at ramdam ko pa ang pagod sa aking mga binti mula sa weekend expo, pero ang energy sa loob ng aming munting opisina sa Maligaya ay abot-langit. Nakatambak sa lamesa ang mga business cards, flyers, at ang pinakaimportanteng dokumento sa lahat—ang draft contract mula sa hotel group ni Mr. Reyes."Hon, kape mo. Kanina ka pa nakatitig dyan sa third page. May problema ba sa terms?" tanong ko kay Sebastian habang inilalapag ang tasa sa tabi ng laptop niya.Uminom muna si Sebastian bago tumingin sa akin. Medyo seryoso ang mukha niya pero may halong ngiti. "Wala naman, Clara. Actually, masyadong maganda 'yung offer. Gusto nila ng exclusive supply para sa tatlo nilang branches dito sa Luzon. Ang concern ko lang, kailangan nating mag-deliver ng at least 800 bottles every two weeks. Kayang-kaya nina Ate Tess 'yun, pero 'yung inventory natin ng bote at stickers, kailangang laging advance.""Kausap ko na si Diana kanina tungkol dyan. Sabi niya, may supplier daw siy

Sebastian POVAlas-singko pa lang ng madaling araw, gising na ako. Hindi dahil sa alarm clock, kundi dahil sa halo-halong excitement at kaba na nararamdaman ko para sa grand opening ng kiosk bukas. Lumabas ako sa veranda bitbit ang isang mainit na tasa ng kape. Ang Maligaya ay nababalot pa ng manipis na fog, at ang tanging naririnig ko lang ay ang tilaok ng mga manok sa malayo at ang mahinang huni ng mga ibon.Mula sa kinatatayuan ko, tanaw ko ang kiosk sa tapat. Kahit patay ang ilaw nito ngayon, alam ko ang bawat detalye ng loob niyon dahil ako mismo ang nagpako ng bawat shelf at nag-pintura ng counter. Ito ang bunga ng pangarap namin ni Clara na nagsimula lang sa dalawang kawali sa isang maliit na kusina sa Maynila."Ang aga mo na naman, Hon. Hindi ka ba nakatulog?"Naramdaman ko ang mainit na yakap ni Clara mula sa likuran ko. Humarap ako sa kanya at ngumiti, kahit medyo inaantok pa ang mga mata niya."Medyo. Iniisip ko lang kung sapat na ba 'yung parking space sa tapat. Baka kasi

Clara Santos POVIsang taon na ang lumipas mula nang buksan namin ang kiosk, at ang dating tahimik na kalsada sa tapat ng aming compound sa Maligaya ay naging isa na sa mga dinadayo rito sa probinsya. Ngayong hapon, nakaupo ako sa veranda ng aming bagong gawang bahay—isang modernong istilo pero nananatiling bukas at presko. Hawak ko ang aking laptop, pero hindi na lang simpleng inventory ang tinitignan ko; tinitignan ko na ang blueprints para sa pangalawang processing plant na itatayo namin sa kabilang sityo."Hon, kailangan mo na bang mag-send ng confirmation kay Mr. Reyes? Tumatawag ang secretary niya, tinatanong kung kailan 'yung ribbon cutting nung bagong plant," tawag ni Sebastian mula sa garden.Kasalukuyan siyang naglalaro kasama ang aming anak sa damuhan. Ang saya-saya nilang tignan. Si Sebastian ay mukhang mas bata at mas relax kaysa noong nasa Manila pa kami. Ang pagod niya ngayon ay pagod na may kasamang fulfillment."Naka-send na, Sebastian. Sabi ko sa susunod na buwan na,