Alle Kapitel von Sold To The Ruthless Billionaire: Kapitel 111 – Kapitel 120

Clara Santos POV "Sebastian, gising. Alas-dose na." Dahan-dahan kong niyanig ang balikat ni Sebastian. Humalinghing siya nang konti at mas lalong isiniksik ang mukha sa unan. Ramdam ko ang pagod niya; maghapon silang nasa greenhouse ni Ben para mamitas ng sili at mag-ayos ng mga bagong plots. Pero kailangan naming simulan ang batch na ‘to ngayon para umabot sa delivery bukas ng hapon. "Five minutes, Hon..." bulong niya, paos pa ang boses. "Sabi mo gisingin kita nang saktong midnight. Si Diana, nasa baba na yata, narinig ko nang bumukas ‘yung gripo," sabi ko habang tumatayo para isuot ang aking cardigan. Sa wakas, bumangon din si Sebastian. Gulo-gulo ang buhok niya at medyo mapungay pa ang mga mata, pero pilit siyang tumayo. "Okay, okay. I'm up. Kape muna, please." Pagbaba namin sa kusina, tama nga ako. Nakasuot na si Diana ng apron at hairnet, habang tinitimbang ang mga balat ng bawang sa isang malaking tray. Ang liwanag ng kusina ay tila isang maliit na isla sa gitna ng madilim

Clara Santos POV Lunes na naman. Pero imbes na ingay ng busina at usok ng EDSA ang bumungad sa amin, ang tilaok ng manok ni Mang Tino at ang mahinang huni ng mga kuliglig ang narinig ko. Alas-singko pa lang ng umaga, pero ramdam ko na ang galaw sa labas ng kwarto. Inayos ko ang kumot ni Lucas bago dahan-dahang bumangon. Pagbaba ko sa kusina, nadatnan ko si Sebastian na nakatayo sa harap ng coffee maker, suot pa rin ang kanyang pajama pero nakasuot na ng salamin—senyales na kanina pa siya gising at nag-iisip. "Ang aga mo yata, Hon? Wala pang araw ah," bati ko habang kinukuha ang paborito kong mug. "Kailangan, Clara. Tumawag si Sir Dante kagabi bago tayo natulog, remember? Gusto raw niyang i-advance 'yung delivery ng fifty jars. Imbes na Friday, sana raw by Wednesday morning ay nandoon na sa restaurant niya," sagot ni Sebastian sabay abot sa akin ng kape. "Nag-click daw talaga 'yung ribs over the weekend. Maraming nagtatanong kung pwedeng bumili ng sauce lang." "Wow, that's good ne

Clara Santos POVAlas-kwatro pa lang ng hapon pero sobrang dilim na ng langit. Hindi ito 'yung normal na dapit-hapon; ito 'yung uri ng dilim na nagsasabing maghanda ka na dahil bubuhos ang malakas na ulan. Mula sa bintana ng kusina, nakita ko si Sebastian na nagmamadaling ayusin ang mga plastic sheet sa gilid ng greenhouse habang si Ben naman ay tinitiyak na walang nakabukas na semento sa may shed."Sebastian! Pumasok na kayo dyan, nagsisimula na ang ambon!" sigaw ko mula sa pintuan.Lumingon si Sebastian, pawis na pawis kahit malamig ang hangin. "Sandali lang, Hon! Kailangan ko lang i-secure 'tong ventilation flap. Baka pasukin ng tubig 'yung mga bagong tanim na sili!""Sir, ako na po rito! Pumasok na kayo, baka mabasa 'yung salamin niyo!" hirit naman ni Ben habang hinihila ang isang mabigat na sako.Ilang minuto pa ang lumipas bago sila tuluyang pumasok sa loob ng bahay, saktong-sakto sa pagbuhos ng napakalakas na ulan. Ang tunog sa bubong ay parang libu-libong maliliit na bato na n

Clara Santos POV"Sebastian, dahan-dahan lang dyan sa hagdan. Baka mamaya niyan, hindi ka makatayo sa meeting natin bukas," paalala ko habang pinapanood ko siyang bitbit ang dalawang malaking empty crates pababa mula sa storage area sa itaas ng shed."Kaya ko 'to, Hon. Practice na rin 'to para sa gym na hindi ko na napupuntahan," tawa ni Sebastian. Pagbaba niya, medyo hingal siya pero bakas ang excitement sa mukha. "You know what? I checked the plots earlier. 'Yung batch na pinitas natin last week, parang mas mabilis silang mag-replenish ngayon dahil sa bagong irrigation."Lumapit si Ben, bitbit ang isang tray ng bagong pitas na sili na dinala niya mula sa greenhouse. "Sir, ito po 'yung mga 'Extra Hot' variety. Mas matingkad po ang pula nila ngayon kumpara sa last batch."Kinuha ni Sebastian ang isang sili at tiningnan ito nang maigi, parang isang diamond expert na sumusuri ng hiyas. "Ang ganda ng kulay, Ben. Walang wrinkles, firm na firm. Ito 'yung perfect na gilingin para sa 'Midnig

Clara Santos POV"Sebastian, ‘yung table runner, medyo tabingi sa bandang kaliwa. Pakihila nang konti."Naka-pamewang ako habang tinitingnan ang aming booth sa Municipal Trade Fair. Ang aga namin nagising—alas-kwatro pa lang ay nagkakarga na kami sa pickup ni Mang Gorio. Ngayon, alas-siyete na ng umaga, at unti-unti nang nagbubukas ang mga karatig naming stalls sa covered court ng bayan."Ayan, okay na ba? Or kailangan pa nating i-adjust ‘yung crates?" tanong ni Sebastian habang pinupunasan ang pawis sa noo. Suot niya ang aming bagong black and orange na uniform, at aaminin ko, mukha siyang seryosong business owner kahit na may mantsa ng sili ang dulo ng kanyang apron."Perfect na ‘yan. Diana, ‘yung samples? Naka-slice na ba ‘yung mga pandesal?" baling ko kay Diana na busy sa pag-aayos ng mga toothpick sa maliliit na platito."Yup! Three jars of Original and two jars of Extra Hot are open for tasting. Inayos ko na rin ‘yung flyers sa gilid para madaling kunin ng mga dadaan," sagot ni