ท่านอ๋องอย่าคิดหนี 의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

น้ำเสียงของพี่ชายผู้สูงศักดิ์แม้จะฟังดูเรื่อยเฉื่อย แต่กลับกดทับลงไปในใจของจวิ้นอ๋องจนแทบจะหายใจไม่ออก“หม่อมฉันอยากแต่งงานกับนางพะยะค่ะ”ร่างใหญ่ที่คุกเข่าลงหน้าพระพักตร์ทำเอาฮ่องเต้เกือบระเบิดพระสรวลออกมา ไม่น่าเชื่อว่าน้องชายหัวดื้อของตนจะยอมแพ้ราบคาบ“หือ....เพราะเหตุใดเล่า ”จวิ้นอ๋องกล้ำกลืนถ้อยคำที่อยากจะพรั่งพรูเรื่องราวของตนกับนาง ได้แต่หาเหตุผลที่จะไม่ทำให้นางเสียหาย “หม่อมฉันชอบนางมาก” คำสุดท้ายนั้น หนักแน่นราวกับจะตอกย้ำความมั่นใจ“เจ้าเพิ่งเจอนางเพียงครั้ง เหตุใดจึงปักใจเช่นนั้น ทีแรกเจ้ายังปฏิเสธเสียหนักแน่น มิใช่นางเป็นคนบ้านป่าเมืองเถื่อนหรอกหรือ ”“มิได้ พะยะค่ะ นางงดงาม กิริยามารยาทดียิ่ง บรรเลงพิณได้ยอดเยี่ยม” จวิ้นอ๋องอยากจะเติมอีกสักท่อนลงไป ‘นางทำอาหารได้รสชาติเลิศล้ำนัก’ แต่เกรงฮ่องเต้จะซักไซ้ว่า เขาเคยชิมมาจากที่ไหน เมื่อใด “ในเมื่อเจ้าก็ไม่ได้เป็นกระไรกับนาง แล้วกล่าวสรรเสริญนางเช่นนี้ หรือว่าเจิ้นจะเก็บนางไว้เป็นสนมข้างกายดี” คำตรัสนั้นทำเอาใบหน้าของน้องชายแทบจะมืดลง “ฝ่าบาท....อย่าล้อกระหม่อมเลยพะยะค่ะ”“สตรีงดงามในเมืองหลวงมีมากมาย ที่เก่งกาจทุกสิ่ง

“เจ้าอย่าลืมสิว่า คนสกุลจางต้องวางหมากเพื่อฮองเฮา จางเลี่ยงหรงเองก็ถูกยัดเยียดให้ข้าในคราวแรกก็เพื่อยึดครองอำนาจของกองทัพพยัคฆ์เหิน หากเจ้ายังใจเย็นเช่นนี้ เห็นทีนางจะต้องถูกใช้ในแผนต่อไปเป็นแน่”มู่หลี่เฉียงคล้อยตามที่จวิ้นอ๋องกล่าว“เรื่องซับซ้อนแบบนี้ ข้าคิดว่า มีคนผู้หนึ่งน่าจะช่วยได้ทั้งเจ้าและข้า”เจ้าหมีป่าเอามือใหญ่เคาะโต๊ะเบาๆ“เราอาจจะต้องแลกเปลี่ยนสักเล็กน้อยเพื่อผลลัพธ์ที่คุ้มค่า”จวิ้นอ๋องและมู่หลี่เฉียงรวมหัวกันไปจับตัวจินวั่งซูมาขังไว้ที่จวนจวิ้นอ๋องเพื่อต่อรอง ฝ่ายหลังร้องเอะอะขณะถูกเอาเชือกมันตัวตั้งแต่เอวจนแทบจะถึงคอ“นี่พวกท่านจับข้ามาทำไมกัน ”หมิงจิ้นเหอใบหน้าดุดัน ใช้นิ้วชี้แทบจะจิ้มหน้าจินวั่งซู“เป็นเพราะเจ้า! เจ้าสมรู้ร่วมคิดกับนาง ทำร้ายข้า”“หือ กระหม่อมไม่ได้ทำสักหน่อยพะยะค่ะ ฟ่านซิ่วอิงวางแผนมาก่อนหน้านั้นแล้วต่างหาก นางเตี๊ยมกับคนของนางเอาไว้แล้วก่อนไปพยัคฆ์เหิน จะโทษกระหม่อมได้อย่างไร กระหม่อมบอกแล้วว่าเพิ่งจะเห็นนางครั้งแรกที่จวนของท่านนะท่านอ๋อง”“แต่เจ้าก็ปกปิดข้าว่ารู้จักกับนาง”“ก็นางบังคับกระหม่อมพะยะค่ะ นางไม่ยอมให้กระหม่อมพูดเรื่องน

พี่ชายอายุมากสุดในกลุ่มที่ยังไม่มีพระชายาเอกหันมาทำตาขวาง“แค่สนมที่เสด็จแม่ยัดเยียดมา ข้าก็เอียนจะแย่อยู่แล้ว นี่ถ้ายังมีองค์หญิงหานซูลี่เข้ามาอีก เห็นทีจะต้องหนีออกจากวังเป็นแน่ พวกเจ้าเหตุใดไม่ลองดูเองเล่า ” องค์ชายเก้าทำหน้าดุใส่น้องชายองค์ชายทั้งสามต่างเติบโตมาในวังละแวกเดียวกัน จึงสนิทสนมกันมากกว่าพี่น้อง องค์ชายทั้งสามเห็นจวิ้นอ๋องเป็นวีรบุรุษในใจมาตั้งแต่วัยเยาว์ เพราะพี่ห้านั้นเชิงยุทธ์ฉกาจฉกรรจ์ ต่อมายังกลายเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งแคว้น ความเคารพเทิดทูนที่สามพี่น้องมอบให้จวิ้นอ๋องจึงคล้ายเป็นเทพเจ้า“หากฮ่องเต้ทรงยกองค์หญิงให้เสกสมรสกับจวิ้นอ๋องเล่า ” องค์ชายเก้าประเมินเหตุการณ์ “เขารบชนะก็น่าจะได้ครองหญิงงาม”“ท่านอยากให้เกิดกลียุคหรือไร จวิ้นอ๋องไปจวนสกุลฟ่านทุกวันจนคนลือไปทั่วเมืองหลวงแล้วว่าจะตื้อกลับไปเป็นบุตรเขยใต้เท้าฟ่าน” องค์ชายสิบสองรีบปล่อยข่าวในหมู่พี่น้อง เพื่อให้ถึงพระเนตรพระกรรณฮ่องเต้“เช่นนั้น ฮ่องเต้คงไม่ขัดใจจวิ้นอ๋อง แล้วใครเล่าจะเป็นพระสวามีขององค์หญิง ”องค์ชายเก้าขมวดคิ้ว ช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร การแต่งงานเพื่อสานสัมพันธ์ระหว่างแคว้นต้องมีผู้

เมื่อพิธีมอบเครื่องบรรณาการจบลง ฮ่องเต้ทรงมอบของที่ระลึกให้องค์ชายและเหล่าราชทูตของแคว้นเว่ย จากนั้นก็เป็นการแสดงของเหล่านางรำในวังเพื่อเฉลิมฉลองเรื่องดีงามครั้งนี้ เป็นที่รู้กันว่า องค์หญิงซูลี่ มาเพื่ออภิเษกสมรส ในคราแรกทุกคนคาดว่า ฮ่องเต้อาจจะแต่งตั้งนางเป็นสนมขั้นเฟย หรือไม่ก็ให้นางอภิเษกสมรสกับจวิ้นอ๋องในฐานะแม่ทัพผู้ชนะศึกทว่า...เมื่อเห็นโฉมงามล่มเมืองที่ข่าวลือแพร่สะพัดแล้ว งานนี้จวิ้นอ๋องคงจะต้องยอมรับไป “พี่เก้า ไหนท่านว่า ข่าวบอกนางเป็นโฉมงามล่มเมืองเล่า ” องค์ชายสิบสองทำน้ำเสียงตกใจขณะชะโงกหน้าไปถามพี่ชาย องค์ชายเก้าแทบหน้าคว่ำ “ข้าได้ยินมาเช่นนั้นนี่นา” “เช่นนี้แล้ว เสด็จพี่จอมเจ้าเล่ห์ของเรา คงจะหาทางสลัดนางมาทางนี้แน่ๆ” องค์ชายสิบสองจ้องไปทางฮ่องเต้ เห็นพระองค์ไม่ทรงสนพระทัยองค์หญิงหานซูลี่ เลยสักนิด องค์ชายสิบห้าทำหน้าสยดสยอง “ข้าว่า ที่วังไม่น่าจะมีลานกว้างให้นางออกกำลังและไม่มีป่าไผ่ที่เหมาะกับนางเป็นแน่” “ทำไมเล่า ” องค์ชายเก้าทำหน้าฉงน “นางตัวใหญ่ยังกับหมีขาวจากภูเขาหิมะ อาจจะต้องการฝนเขี้ยวเ

มู่หลี่เฉียงทำหน้าที่ดึงความสนใจจางเลี่ยงหวงไว้ เพื่อเปิดทางสะดวกให้ลักพาคน รองแม่ทัพหนุ่มเริ่มขยับมานั่งโต๊ะใกล้จางเลี่ยงหวงสาวน้อยสาวใหญ่ในงานต่างชม้ายชายตาให้เขากันถ้วนทั่ว รูปกายสูงใหญ่ของเขางามสง่า ใบหน้าคมคร้าม ถึงผิวจะคล้ำกว่าผู้อื่น แต่กลับทำให้ดูมีเสน่ห์ยิ่งนักจางเลี่ยงหวงอยากจะพุ่งไปนั่งตักให้เขากัดกินนางเสียจริง คิดถึงคราวนั้นบนเตียงนอนที่เรือนท้ายจวน นางอดจะหน้าแดงซ่านไม่ได้ คุณชายมู่เห็นหน้านางจู่ๆ ก็แดงขึ้นแทบจะทนนั่งต่อไปไม่ไหว เมื่อเห็นนางทำทีลุกจะออกไปนอกงาน ก็รีบเดินตามมา หนุ่มสาวหลายคู่ก็แอบไปหลบมุมหาที่พลอดรักกัน ทั้งสองจึงแอบขยับไปยืนใกล้กันหลังพุ่มไม้ “ท่านจับมือข้าแน่นไปไหม ” “ข้ายังไม่ได้จับเจ้าเลย” มู่หลี่เฉียงทำหน้าฉงน เขาออกจะเป็นสุภาพบุรุษมาถึงปุ๊บจะจับมือนางเลย ไม่เหมาะไม่ควรยิ่ง “เช่นนั้นมือใครจับข้าไว้เล่า ” นางกระโจนถอยลากเอามือนั้นออกจากพุ่มไม้ “ว้าย!”คุณหนูนางหนึ่งแอบนัดพบกับชายหนุ่มที่มุมใกล้ๆ นึกว่าคู่รักของตนมาถึงแล้ว จึงหมายจะดึงมือเข้าไปในพุ่มไม้ พอเงยหน้าเห็นคุณหนูจาง“เอ่อ...ข้าขอโทษ ข้