All Chapters of ซือซือฮองเฮาพันโฉม : Chapter 111 - Chapter 120

เซียนเจียวเหม่ยเกิดอาการมึนๆ คล้ายคนดื่มสุราเข้าไปเต็มที่สีหน้าเริ่มแดงเช่นเดียวกับจูจิ้นติ้ง ทว่าชายหนุ่มสูดผงสีแดงเข้าไปมากกว่านาง ใบหน้าของเขาแดงแทบจะหยด ‘แย่แล้ว! อาการมึนแบบนี้มัน.....ข้าหยิบผิด!’ เซียนเจียวเหม่ยร้องเอ็ดอึงในใจนางคิดจะซัดผงนิทราแต่กลับคว้าเอายามึนเมามาใช้อาจารย์บอกนางว่ายามึนเมาจะทำให้คนเห็นภาพหลอนสุดท้ายที่เขาคิดหรือปรารถนาจะได้เห็นแสงเทียนวอมแวมที่จุดไว้ริมห้องทำให้มองเห็นชายหนุ่มที่โผเข้ามาทางหน้าต่าง ในขณะที่เซียนเจียวเหม่ยที่คิดจะจับกุมผู้บุกรุก องครักษ์จูก็คิดจะจับนางไปสอบสอบเอาความลับ ต่างคนต่างตกอยู่ในภาวะมึนเมาทั้งสองกระโจนเข้าหากันเพื่อหวังจับกุมอีกฝ่าย จูจิ้นติ้งโผเข้ากอดนางไว้ แขนขาของเขามิได้ทำตามคำสั่งที่ต้องการ ผงมึนเมาจะทำให้คล้ายคนเมาสุราหนัก ท่าทางที่เขาทำก็คือ เขาพุ่งเข้ากอดนางแล้วทั้งคู่ก็เซไปล้มทับกันบนเตียงนอนเซียนเจียวเหม่ยคิดจะจับเขาอยู่แล้วไม่ยอมปล่อยมือ นางกอดรัดชายหนุ่มไว้แน่น อาการมึนเมาทำให้ทั้งสองกอดกันกลิ้งไปมาบนเตียงคำพูดสุดท้ายของเซียนเจียวเหม่ยที่บอกว่าตนจะถอดเสื้อผ้า หลอกหลอนอยู่ในสมองทำให้นางผลั

องครักษ์จูถือห่อขนมแป้งทอดสองห่อใหญ่เข้ามาในจวนเจ้าเมือง จินวั่งซูที่ยังเดินไปถนัดมีเติ้งเฉินฟู่ประคองออกมานั่งยังห้องโถง “ข้าดีใจจริงๆ วันนี้หมอเกายิ้มให้ข้าด้วย นางยิ้มทีโลกนี้สว่างสดใส” จินวั่งซูสีหน้าแช่มชื่น ถ้าหากวันนี้ไม่มีองครักษ์เติ้งอยู่ด้วยล่ะก็ เห็นทีเขาต้องโดนนางกอดจูบลูบไล้อยู่นานสองนานแน่ “อืม...พรุ่งนี้ เจ้าก็อย่าลืมมาเฝ้าตอนทำแผลอีกก็แล้วกัน” “ข้าไม่ลืมแน่นอน” เติ้งเฉินฟู่ยิ้มกว้างแม้เขาจะดูออกว่าท่านหมอเกาจะชื่นชมคุณชายจิน หากแต่คงจะเป็นอย่างที่ผู้อื่นกล่าวไว้ ‘บุบผามีใจ สายน้ำไร้รัก’ ที่เขาเกรงว่าคุณชายจินจะปลงใจไปกับนางก็คงจะไม่เกิดขึ้นหู่ซิ่นสือเดินเข้ามาสมทบ ด้วยใบหน้าเบิกบานเพราะใกล้ถึงวันวิวาห์แล้ว “พวกท่านอยู่พร้อมหน้ากันเสียด้วย ดีจริง!” หู่ซิ่นสือยิ้มกว้างแล้วหันไปทางจูจิ้นติ้ง “อ้าว! จิ้นติ้ง ข้ากำลังมองหาเจ้าอยู่เทียว เห็นว่าเจ้าได้รับมอบหมายงานลับ ข้ายังเกรงเจ้าจะไม่อยู่ร่วมงานแต่งงานของข้า” “ไม่ต้องห่วง ข้าอยู่แน่นอน จะดื่มสุรามงคลในงานหัวหน้าหู่ให้เต็มที่” รอยยิ้มของจูจิ้นติ้งยิ้มกว้าง เมื่อค

หลังการล่อนักฆ่ากลุ่มใหญ่ออกมาได้ งานสมรสพระราชทานของหู่ซิ่นสือกับเซี่ยเม่ยจึงผ่านไปได้อย่างราบรื่นและชื่นมื่นหู่ซิ่นสือที่กลายเป็นเจ้าบ่าวหมาดๆ สีหน้าเบิกบานยิ้มแย้มได้ทั้งวัน แต่ที่หน้าบานไม่แพ้กันคือจูจิ้นติ้ง เขาอารมณ์ดีจนคนรอบข้างแปลกใจเติ้งเฉินฟู่ที่ลอบติดตามเขาไปตั้งแต่คุณชายจินไหว้วานพบว่าองครักษ์จูหายเข้าไปในเรือนหลังน้อยนอกเมือง ครั้นเขาคิดจะตามเข้าไปดู กลับเจอนักฆ่าระดับหนึ่งสองคนของสำนักมืออสูรออกมาขวางไว้ องครักษ์เติ้งที่มีฝีมือเหนือกว่าจึงไล่ฟันสองคนนั้นบาดเจ็บแต่ตามจับกุมตัวไม่ได้“องครักษ์จูหายไปในเรือนเล็กนอกเมือง เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นเรือนของแม่ค้าขายแป้งทอด” จินวั่งซูขมวดคิ้ว“ขอรับไม่ผิดแน่ แต่ข้ามัวไล่ฟันนักฆ่าตาขาวสองคนนั้นจนได้แผลจึงกลับมาก่อน”จินวั่งซูเริ่มสงสัยในตัวแม่ค้าคนงาม “หวังว่านางคงมิใช่นางนกต่อหรอกนะ”“หากจูจิ้นติ้งไม่กลับมา ข้าจะพาคนไปบุกเรือนนางเอง” เติ้งเฉินฟู่กัดฟันกรอดๆเช้าวันต่อมาจูจิ้นติ้งก็มาทำงานแต่เช้าด้วยใบหน้าอิ่มสุขพร้อมห่อขนมแป้งทอดมาฝากสหายร่วมงานหลังจากได้ร่วมโต๊ะอาหารเช้าตามสัญญาแล้ว จินวั่งซูก็ตัดเยื่อใยกับหมอเกาคนงามด้วยการห้า

ท่านอ๋องเก้าสั่งให้พ่อบ้านที่จวนเจ้าเมืองตั้งโต๊ะเสวยตั้งแต่ตะวันเริ่มตกดิน จากนั้นก็สั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอาบ ก่อนจะเงียบหายไปให้รางวัลใหญ่กับพระชายาหงซือซือถูกฮ่องเต้เคี่ยวกรำไปสองรอบจนต้องซบหน้าอยู่ต้นแขนพระสวามี “เจ้าพอใจรางวัลที่ข้าให้หรือไม่” “พอแล้ว ไม่เห็นจะต่างจากทุกวันตรงไหน ท่านก็รังแกข้าเป็นปกติอยู่แล้ว” หมิงเฟยหลงจูบกระหม่อมนาง “เจ้าคิดว่าข้าให้รีบตั้งโต๊ะเสวยเพราะเหตุใด” แขนข้างหนึ่งกอดนางไว้ให้หนุนต้นแขน มืออีกข้างยังลูบไล้บั้นเอวอย่างเพลิดเพลิน เมื่อเห็นนางทำท่าเขินอายก็ยกขาข้างหนึ่งขึ้นถูกับขาของนาง “พี่สาม วันก่อนข้าพบเรื่องน่าสนใจเรื่องหนึ่ง” “ว่ามา....” “ข้าปลอมเป็นองครักษ์เติ้งออกไปกับคุณชายจิน จึงได้รู้ว่าองครักษ์จูของท่านแอบมีภรรยาลับซ่อนไว้นอกเมืองนะเจ้าคะ” ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “จูจิ้นติ้งคนซื่อนั่นน่ะหรือ หน้าตาอย่างเจ้านั่นจะกล้ามีภรรยาลับเชียว” “ข้าเห็นกับตา ผู้หญิงคนนั้นคือแม่ค้าแป้งทอดอยู่ถนนหน้าจวนเจ้าเมืองนี่เองเจ้าค่ะ” “หืม....ให้ไปสืบความแต่กลับไปได้คน องครักษ์จ

จูจิ้นติ้งเห็นสีหน้าอึมครึมขององครักษ์หู่ก็ยิ้มกว้างนึกถึงว่าคราวนี้เขามีเรื่องชนะสหายได้เสียที “เช้านี้อากาศสดใสนะ ท่านว่าไหม” “หุบปาก! ตามข้าเข้าไปข้างในเถอะ ท่านอ๋องกับพระชายาทรงรออยู่” หู่ซิ่นสือคารวะสตรีวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนเดินนำหน้าคนทั้งสามเข้าไปในจวนสองบ่าวสาวเข้าไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายยังห้องรับแขก เมื่อพวกเขาออกมายังห้องโถงท่านอ๋องกับพระชายาประทับรอบนเก้าอี้ด้านข้างแท่นพิธีอีกด้านเป็นท่านอาเจียงในฐานะญาติฝ่ายเจ้าสาวพิธีก็เริ่มต้นขึ้นโดยให้พ่อบ้านประจำจวนเจ้าเมืองเป็นผู้ขานลำดับพิธี เมื่อยกน้ำชาและไหว้ฟ้าดินจบสิ้นลง สองสามีภรรยาหมาดก็ถูกนำไปยังห้องที่เตรียมไว้เป็นห้องหอที่เรือนเล็กด้านหลัง จินวั่งซูเดินมาตบบ่าหู่ซิ่นสือปลอบใจ ตลอดพิธีการองครักษ์หู่ทำหน้าบึ้งตึงเพราะคุณชายจินคอยกระซิบเล่าเรื่องที่จูจิ้นติ้งไปแอบวิวาห์เหาะกับแม่ค้าแป้งทอดคนงามที่บุรุษทั้งเมืองชิงหลิวต่างมาเมียงมองทุกเช้า“เจ้าอย่าโมโหไปเลย! ยามนี้เจ้าคอยกังวลเถิดว่า หากจูจิ้นติ้งทำให้ฮูหยินเซียนผู้นี้ตั้งครรภ์ได้ก่อนเจ้าล่ะก็ เจ้าคงโดนองครักษ์ทั้งหมดล้อเลียนไปจนแก่แน่”