จากเจ้าสาวที่ถูกทิ้ง สู่ราชินีโลกใต้ดิน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ในวันแต่งงานของฉัน ไรเดอร์ คอนติ คู่หมั้นของฉัน กลับทอดทิ้งฉันไว้กลางโบสถ์ เพื่อเลือกเมียน้อยและลูกนอกสมรสในท้องของเธอสามปีต่อมา ฉันกลับมายังสหรัฐอเมริกาพร้อมกับสามี ที่ลานจอดเครื่องบินส่วนตัว ฉันบังเอิญเจอไรเดอร์เข้า และเขายังมีหน้ามาเสนองานให้ฉันไปเป็นแม่ครัวดูแลลูกชายของเมียน้อยเขาอีกเขาไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่าเป็นแค่คนไร้ค่า คือ นายหญิงผู้ทรงอิทธิพลและได้รับความเคารพยำเกรงที่สุดในโลกใต้ดินทั้งหมดลมแรงพัดกระโชกผ่านลานจอดเครื่องบินส่วนตัวในระยะไกล กลุ่มชายฉกรรจ์ยืนเรียงรายอยู่ข้างรถ SUV สีดำหลายคัน ชายที่อยู่ด้านหน้าสุดถือป้ายแผ่นหนึ่งไว้บนป้ายนั้นเขียนคำว่า "เทโซโร" เป็นภาษาอิตาลีมันเป็นชื่อเล่นที่เซย์นใช้เรียกฉันเพียงคนเดียว คำหวานที่เขาชอบกระซิบข้างหูฉันในค่ำคืนที่เกาะซิซิลีเมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นว่าคนที่ถือป้ายอยู่นั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอดีตคู่หมั้นของฉันเอง ไรเดอร์ คอนติ หัวหน้ามาเฟียแห่งตระกูลคอนติเขาและลูกน้องอีกสองสามคนที่มีรอยสักเต็มแขน กำลังชะเง้อคอมองไปยังบันไดเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว“หัวหน้าครับ นั่นใช่คุณเอมิเลียไหมครับ คนที่ร้องไห้อ้อนว

ไรเดอร์ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังบังคับให้ฉันต้องจ้องตาเขา"ถ้าคุณอยากตายนัก ก็อย่าลากตระกูลคอนติลงนรกไปกับคุณด้วย"เขาลดเสียงให้เบาลง แต่ก็ไม่อาจซ่อนความหวาดกลัวที่สั่นเครืออยู่ในน้ำเสียงนั้นได้"ทั้งปลอมแปลงตราสัญลักษณ์ของตระกูลเวตโตริ ทั้งบังอาจเอ่ยชื่อเจ้าพ่อมาเฟียในที่สาธารณะ... เอมิเลีย คุณอยากให้พวกเราถูกสั่งเก็บกันหมดหรือไง?"พวกลูกน้องระดับล่างที่กำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่เมื่อครู่ หน้าซีดเผือดลงทันควันใครก็ตามที่วนเวียนอยู่ในโลกมืดนี้ ต่างรู้ดีว่าราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการแอบอ้างเป็นคนของตระกูลเวตโตริคืออะไรมันหมายถึงตั๋วเที่ยวเดียวสู่ก้นแม่น้ำฮัดสัน โดยถูกโบกปูนปิดตายไว้ในถังน้ำมันพวกที่ขวัญอ่อนกว่าคนอื่นถึงกับก้าวถอยหลัง และจ้องมองฉันราวกับว่าฉันเป็นตัวกาลกิณี"บ้าเอ๊ย คุณเอมิเลีย คุณเสียสติไปแล้วเหรอ? ว่าพวกเราจะขอร้องอ้อนวอนให้ได้งานรับใช้ในวันนี้มาได้มันลำบากนะเว้ย" ชายคนหนึ่งชี้หน้าฉันด้วยนิ้วที่สั่นเทา"หัวหน้าครับ ยัยนี่พยายามจะยั่วโมโหพวกเวตโตริด้วยของปลอมราคาถูกนั่น! เธออยากให้พวกนั้นคิดว่าตระกูลคอนติกำลังท้าทายอำนาจอยู่!""ยัยนี่กำลังแก้แค้น! ไม่ยากจะเชื่อ

สามวันต่อมา ฉันมาถึงงานเลี้ยงในชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีดำที่เซย์นเลือกให้ด้วยตัวเองตัวกระโปรงไม่ได้ประดับตกแต่งอะไรมากมาย แต่มันถูกตัดเย็บมาอย่างดีจนช่วยขับเน้นรูปร่างของฉันที่กำลังตั้งท้องได้อย่างสมบูรณ์แบบไรเดอร์มองเห็นฉันทันทีดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นชั่วครู่ คงจะคิดเองตามนิสัยหลงตัวเองว่า ในที่สุดฉันก็ยอมสยบให้เขาเสียที"ผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงคุณก็ต้องมา"เขาก้าวเข้ามา มองฉันราวกับเป็นทรัพย์สินชิ้นหนึ่งของเขา"แต่เอมิเลีย ถ้าคุณอยากจะเดินเคียงข้างผม คุณต้องแสดงความจริงใจมากกว่านี้หน่อยนะ คุณยังแต่งตัวเรียบเกินไป เครื่องเพชรก็ไม่มี มันไม่คู่ควรกับผู้หญิงของคนตระกูลคอนติเลยสักนิด""ในเมื่อมาแล้ว ก็ตามผมมาเงียบๆ อย่าเดินเถลไถลไปไหนล่ะ"ฉันไม่แม้แต่จะชายตามองเขา ฉันเดินเบี่ยงตัวหลบและตรงไปยังโต๊ะหลักที่อยู่ด้านหน้าสุดของห้องจัดเลี้ยงมีที่นั่งว่างอยู่หนึ่งที่ ข้างแก้วไวน์ประจำตัวของเซย์น"หยุดนะ!" ไรเดอร์แผดเสียงอย่างโมโหที่โดนเมิน "ผมพูดกับคุณนะ! ที่นั่งของเราอยู่ตรงโน้น ตรงมุมห้องโน่น คุณคิดว่าตัวเองกำลังจะไปไหนกันหะ?"ฉันก้าวเดินต่อไป "นั่นมันที่นั่งของคุณ แต่ที่นั่งของฉัน

พวกลูกน้องมาเฟียที่เคยเดินตามหลังไรเดอร์ที่สนามบินและหัวเราะเยาะฉัน ตอนนี้กำลังสั่นเหมือนเจ้าเข้าพวกเขามือสั่นจนต้องคว้าขอบโต๊ะแถวๆ นั้นไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มพับลงไปเอมิเลีย "สุนัขรับใช้" ผู้น่าสงสารที่พวกเขาดูถูกเหยียดหยามมาตลอดสามปี ยัยคน "ถังแตก" ที่พวกเขาเคยรังเกียจ แท้จริงแล้วคือ นายหญิง ผู้เป็นที่เคารพรักของตระกูลเวตโตริหากสายตาสามารถฆ่าคนได้ สายตาอันเย็นชาของเซย์นคงเชือดเฉือนพวกเขาให้ตายตกไปแล้วนับหมื่นครั้งน้ำตาของฉันยังคงไหลรินขณะที่เซย์นลูบหลังปลอบโยนอย่างอ่อนโยนแต่ดูเหมือนจะมีคนโง่บางคนที่อยากรนหาที่ตาย และตั้งใจเดินหน้าท้าไฟ"ตายจริง ทุเรศชะมัด"เสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดนั่นคือเทสซ่า ยัยผู้หญิงในชุดสีชมพูสั้นกุดที่เป็นลูกสมุนของคาร์เมล่า เธอคงยังตามสถานการณ์ไม่ทัน หรือไม่ก็เป็นพวกสมองกลวงโดยสมบูรณ์เทสซ่าเดินส่ายสะโพกเข้ามาหา พร้อมกับชี้นิ้วมาที่ฉันกับเซย์นด้วยความเหยียดหยาม"เอมิเลีย แกไปจ้างนักแสดงสองคนนี้มาจากไหนล่ะ?""แสดงไม่เลวเลยนี่ ถึงขั้นหลอกเด็กมาร่วมวงด้วย อยากให้ฉันให้คาร์เมล่าช่วยหาเอเจนซี่ให้ไหม? เธออาจจะรุ

การเมินเฉยของเซย์นและเสียงหัวเราะของผู้คนทำลายเกราะป้องกันของไรเดอร์จนหมดสิ้นเขายืนอยู่ตรงนั้น หมัดทั้งสองกำแน่นจนกระดูกนิ้วลั่น แต่เขาไม่กล้าแสดงท่าทีรุนแรงต่อหน้าเซย์นลูกัสชะโงกหน้าออกมาจากหลังขาของเซย์น ใบหน้าอันไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความเย็นชาและการเยาะเย้ยที่เกินวัย"ทำกับข้าวเหรอ? นี่คุณยังฝันกลางวันอยู่หรือไง?""หม่ามี๊ของผมคือนายหญิงแห่งตระกูลเเวตโตริ เธอเป็นเจ้าหญิงของปะป๊า""คุณคิดว่าตัวเองคู่ควรที่จะให้เธอขยับแม้แต่ปลายนิ้วเพื่อคุณงั้นเหรอ?"เสียงของเด็กน้อยยังคงเป็นเสียงแบบเด็กๆ แต่ทุกคำพูดกลับเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดของไรเดอร์"หม่ามี๊จะมีลูกแค่สองคน คือผมกับน้องสาว"แล้วคุณคิดว่าลูกชายของเขาคู่ควรจะมาเป็นลูกของหม่ามี๊ผมงั้นเหรอ? ผมพนันได้เลยว่าแค่คิดก็คงอัปมงคลแล้ว”ลูกัสบีบจมูกด้วยความรังเกียจ มองไรเดอร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนของสกปรก"อีกอย่าง คุณน่ะเหม็นกลิ่นความจนจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว""คุณอย่าทำให้ลูกชายสุดที่รักของคุณต้องแปดเปื้อนจะดีกว่า หรือคุณจะสอนให้เขาเป็นไอ้ขี้แพ้ไร้กระดูกสันหลังที่เกาะผู้หญิงเพื่อความก้าวหน้าเหมือนพ่อของเขาล่ะ?"