LOGINในวันแต่งงานของฉัน ไรเดอร์ คอนติ คู่หมั้นหนุ่มมาเฟีย สั่งให้ลูกน้องขวางทางไม่ให้ฉันเข้าไปในโบสถ์ แต่เขากลับเดินควงแขนผู้หญิงคนอื่นเข้าสู่แท่นพิธีแทนที่ฉัน เขายักไหล่ให้ฉันผ่านรั้วเหล็ก ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร “เอมิเลีย ตระกูลคอนติต้องการทายาท และคาร์เมล่ากำลังตั้งครรภ์ลูกของตระกูลรอสซี่” "พอผมใช้อิทธิพลของพวกรอสซี่เสริมอำนาจในตระกูลจนมั่นคงแล้ว ผมจะหย่ากับเธอ ถึงตอนนั้นคุณก็ยังเป็นผู้หญิงของผมเหมือนเดิม" ทุกคนคิดว่าฉันจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และรอวันที่เขากลับมา ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันรักเขายิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ถึงขั้นตัดขาดจากครอบครัวเพื่อเขา แต่ในคืนนั้นเอง ฉันขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวมุ่งหน้าสู่เกาะซิซิลี เพื่อยอมรับการแต่งงานที่ถูกจัดไว้กับเซย์น เจ้าพ่อมาเฟียแห่งตระกูลเวตโตริ นับจากวันนั้น ฉันก็หายไปจากโลกของไรเดอร์ คอนติ โดยไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ สามปีต่อมา ฉันกลับมาที่นิวยอร์กพร้อมกับสามีและลูก เพื่อจัดการกับคนทรยศในตระกูล แต่เซย์นมีธุระด่วนในนาทีสุดท้าย เขาจึงส่งลูกน้องมารับฉัน และฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอใบหน้าจากอดีตอีกครั้ง ไรเดอร์มองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “ไปใช้ชีวิตสนุกมาพอหรือยังล่ะ? ไหน ๆ ก็คลานกลับมาแล้ว ก็ดีเลย ลูกชายของคาร์เมล่าต้องการแม่ครัว คุณเหมาะกับงานนี้พอดีเลย” เดี๋ยวนะ นี่เขากล้าเรียกฉันที่เป็นนายหญิง ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในโลกใต้ดิน ว่าเป็นแม่ครัวงั้นเหรอ
View More—Adrián.
Victoria estaba de pie en el comedor y llamó suavemente al hombre que se disponía a salir.
Adrián ya llevaba puesto el traje. Sostenía las llaves del auto con una mano, mientras la otra aún descansaba sobre la perilla de la puerta. Se volvió hacia ella con la misma expresión fría de siempre.
—¿Qué ocurre?
Victoria lo observó. Su mirada se posó en el ramo de rosas blancas que ocupaba el centro de la mesa y que ya comenzaba a marchitarse. Una sonrisa muy tenue apareció lentamente en sus labios.
—Ayer fue nuestro aniversario de bodas.
El silencio se prolongó durante dos segundos. Adrián no lo negó. Simplemente respondió en voz baja:
—Lo sé.
Esas dos palabras hicieron que el corazón de Victoria se contrajera con fuerza. Había pensado que él simplemente lo había olvidado.
Pero no era así. Adrián solo consideraba que no tenía importancia no haber regresado para acompañarla en un día como aquel. En ese momento, el teléfono comenzó a sonar. Adrián respondió casi de inmediato.
—Doctor Ramírez.
Victoria no supo qué dijeron al otro lado de la línea, pero la expresión tranquila de Adrián se tensó en un instante.
—¿Ya tienen los resultados? De acuerdo, iré enseguida.
Después de colgar, ni siquiera se detuvo a darle una explicación. Tomó su abrigo y se dispuso a marcharse.
Victoria lo miró y preguntó suavemente:
—¿Se trata de mi hermana?
Los pasos de Adrián se detuvieron por un instante.
—Sí. El médico dice que reaccionó a un nuevo estímulo. Tengo que ir.
Victoria permaneció en silencio durante unos segundos.
La noche anterior había esperado hasta la madrugada frente a una mesa llena de comida que terminó enfriándose. Esa mañana, él ni siquiera se había sentado para terminar el desayuno con ella.
Sin embargo, bastaba una llamada del hospital para que saliera corriendo sin pensarlo dos veces.
Tres años atrás, de no haber sido por aquel accidente, la mujer que habría terminado casándose con Adrián habría sido Fernanda, la hermana mayor de Victoria.
Fernanda era hermosa y sobresaliente. Desde pequeña había sido el orgullo de todos. Ella y Adrián eran considerados la pareja perfecta a los ojos de ambas familias. Su compromiso había sido acordado desde mucho tiempo atrás y todos los preparativos para la boda estaban listos.
Sin embargo, un antes de la ceremonia, Fernanda sufrió un accidente automovilístico. El grave daño neurológico la dejó en coma. Todos los planes se detuvieron aquel día.
Más adelante, para cumplir el acuerdo entre ambas familias, la madre de Adrián y sus padres propusieron una solución.
Victoria ocuparía el lugar de su hermana y se casaría en su lugar.
En aquel momento, nadie le preguntó si estaba de acuerdo. Todos pensaron que era la mejor manera de resolver el problema. Incluso Victoria, porque nadie sabía que llevaba muchos años enamorada de Adrián.
Ella creyó que, si lograba convertirse en su esposa, algún día él terminaría aceptándola. No importaba que al principio no existiera amor.
Pero después de tres años, finalmente comprendía la verdad.
Cuando el corazón de una persona ya le pertenece a alguien más, ni siquiera el matrimonio puede conseguir una sola palabra de amor. Finalmente, Victoria se hizo a un lado.
—Ten cuidado en el camino.
Adrián asintió y salió por la puerta. Victoria permaneció en el mismo lugar. No corrió detrás de él ni derramó una sola lágrima. Había vivido aquella escena demasiadas veces.
Aquel día tan especial para ella era solo uno más entre las muchas ocasiones en las que había ocurrido lo mismo.
Y mientras en el comedor todavía permanecía la cena de la noche anterior. Clara, una de las empleadas, se acercó y preguntó con cautela:
—Señora, ¿desea que retire todo?
Victoria no contestó.
Se acercó a la mesa, tomó la copa y movió suavemente el vino.
El aroma seguía allí pero, el hombre al que había esperado, no.
El día anterior habían cumplido tres años de casados. Por primera vez en mucho tiempo, Victoria había cocinado personalmente. Comenzó a preparar la cena desde la tarde y acudió a la florería para comprar las rosas blancas que tanto le gustaban a Adrián.
Incluso había preparado un regalo, había tardado una semana entera en elegir aquel par de gemelos plateados. Pensó que el tercer aniversario tendría que ser diferente de los dos anteriores.
Sin embargo, esperó desde las siete de la noche hasta la una de la madrugada y no recibió ninguna llamada, tampoco un mensaje.
Solo a medianoche escuchó el sonido de un automóvil apagándose frente a la residencia.
Creyó que Adrián finalmente había regresado. Bajó corriendo las escaleras sin siquiera ponerse los zapatos, pero encontró al hombre sentado en el sofá de la sala, agotado y con el olor característico del hospital impregnado en la ropa.
—Es demasiado tarde. Dormiré abajo —le dijo.
Victoria no tuvo oportunidad de pronunciar una sola palabra.
Tampoco alcanzó a recordarle que era su aniversario de bodas ahora sabía que él no lo había olvidado. Simplemente, no era importante.
Clara dejó escapar un suspiro.
—Señora, prepararé algo de desayunar para usted.
Victoria regresó a la realidad y asintió suavemente.
—Está bien.
Después volvió a su habitación.
El dormitorio principal era muy grande, pero durante los últimos tres años podían contarse con los dedos de una mano las noches que ambos habían compartido realmente la cama.
Porque cada vez que ocurría algo en el hospital, Adrián permanecía allí durante toda la noche.
En cambio, cuando Victoria se enfermaba o tenía fiebre, él nunca regresaba. Se limitaba a llamar al médico de la familia para que fuera a revisarla.
Nunca la había tratado mal.
Le había dado la mejor vida, todas las comodidades y una posición que cualquiera habría considerado envidiable.
Victoria se miró en el espejo.
Vio a una mujer vestida con elegancia, de expresión serena y completamente sola.
Era la esposa de Adrián Montenegro.
A los ojos de todos, había tenido la suerte de casarse con él.
Pero Victoria conocía la verdad.
Su matrimonio había durado tres años, pero para Adrián aquella relación nunca había comenzado realmente.
[มุมมองของเซย์น]ตีสามในห้องนอนของคฤหาสน์เวตโตริ ม่านถูกปิดสนิทไม่ยอมให้แสงใดๆ เล็ดลอดเข้ามาแต่ผมไม่ต้องการแสงสว่างหรอกผมสามารถวาดเค้าโครงร่างของเอมิเลียท่ามกลางความมืดได้อย่างสมบูรณ์แบบเธอหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกลึกและสม่ำเสมอ ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของผมเหมือนลูกแมวที่ไว้ใจเจ้าของเส้นผมของเธอพันรอบนิ้วมือของผม และมันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลามันคือกลิ่นของสรวงสวรรค์ผมไม่กล้าแม้แต่จะหลับลงผมกลัวว่าถ้าหลับตาลง ผมจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน เป็นภาพลวงตาไร้ความหวังที่ผมสร้างขึ้นในห้องใต้ดินอับชื้นมืดมนมืออีกข้างของผมลอยค้างอยู่เหนือหน้าท้องที่นูนขึ้นอย่างอ่อนโยนของเธอลูกคนที่สองของเรากำลังเติบโตอยู่ตรงนั้นแม้เพียงมองเธอหลับอย่างไร้การป้องกัน ความกลัวที่เกือบผิดปกติก็ทำให้หัวใจผมเต้นแรง เป็นความกลัวที่เกิดจากการได้ครอบครองทุกสิ่งที่เคยปรารถนาเอมิเลียไม่รู้เลยรูปถ่ายที่เธอเจอในห้องทำงานเมื่อคืนนี้ เป็นเพียงยอดเขาหิมะที่โผล่พ้นน้ำมาแค่เล็กน้อยเท่านั้นเมื่อสิบห้าปีก่อน ในคืนฝนตกที่บรูคลินผมเพิ่งชนะการต่อสู้เป็นตายในเวทีมืดใต้ดิน ผมเพิ่งชนะการต่อส
ไม่ยากเลยที่จะเดาได้ว่า คำสัญญาสุดท้ายของคาร์เมล่ากับไรเดอร์คือเรื่องอะไรมันคือการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของคนเป็นแม่หลังจากกลืนเพชรพวกนั้นเข้าไป อวัยวะภายในของหล่อนก็แหลกเละ หล่อนไม่มีทางรอดข้ามคืนนี้ไปได้หล่อนคงจะใช้ตำแหน่งที่อยู่ของลูกชาย หรือแม้แต่ชีวิตของหล่อนเอง เพื่อซื้อโอกาสอันน้อยนิดให้ไรเดอร์หนีไปเพราะหล่อนรู้ดีว่ามีเพียงไรเดอร์เท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ ลูกชายของเธอถึงจะมีโอกาสได้กินอิ่มประตูห้องผู้ป่วในโรงพยาบาลถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรงร่างสองร่าง หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก พุ่งพรวดเข้ามา ทำลายความเงียบและกลิ่นปลอดเชื้อในห้องก่อนที่เบลล่าจะทันตั้งตัว เซย์นก็เบียดเธอจนไปชิดมุมห้องเสียแล้ว"เอมิเลีย..." เสียงของเซย์นสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ ดวงตาที่เคยเด็ดเดี่ยวของเขา ตอนนี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงก่ำเขาประคองใบหน้าของฉันอย่างเบามือ "เจ็บตรงไหน? บอกผมสิ คุณเจ็บตรงไหน?"ลูกัสเกาะขอบเตียงแน่น ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาอยากจะสัมผัสตัวฉันแต่ก็ไม่กล้า ท่าทางดูใจสลายเหลือเกิน"หม่ามี๊ คนเลวพวกนั้นทำร้ายหม่ามี้... ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง..."หัวใจของฉันหลอมละลายกลายเป็นน้ำ"หม่
การเมินเฉยของเซย์นและเสียงหัวเราะของผู้คนทำลายเกราะป้องกันของไรเดอร์จนหมดสิ้นเขายืนอยู่ตรงนั้น หมัดทั้งสองกำแน่นจนกระดูกนิ้วลั่น แต่เขาไม่กล้าแสดงท่าทีรุนแรงต่อหน้าเซย์นลูกัสชะโงกหน้าออกมาจากหลังขาของเซย์น ใบหน้าอันไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความเย็นชาและการเยาะเย้ยที่เกินวัย"ทำกับข้าวเหรอ? นี่คุณยังฝันกลางวันอยู่หรือไง?""หม่ามี๊ของผมคือนายหญิงแห่งตระกูลเเวตโตริ เธอเป็นเจ้าหญิงของปะป๊า""คุณคิดว่าตัวเองคู่ควรที่จะให้เธอขยับแม้แต่ปลายนิ้วเพื่อคุณงั้นเหรอ?"เสียงของเด็กน้อยยังคงเป็นเสียงแบบเด็กๆ แต่ทุกคำพูดกลับเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดของไรเดอร์"หม่ามี๊จะมีลูกแค่สองคน คือผมกับน้องสาว"แล้วคุณคิดว่าลูกชายของเขาคู่ควรจะมาเป็นลูกของหม่ามี๊ผมงั้นเหรอ? ผมพนันได้เลยว่าแค่คิดก็คงอัปมงคลแล้ว”ลูกัสบีบจมูกด้วยความรังเกียจ มองไรเดอร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนของสกปรก"อีกอย่าง คุณน่ะเหม็นกลิ่นความจนจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว""คุณอย่าทำให้ลูกชายสุดที่รักของคุณต้องแปดเปื้อนจะดีกว่า หรือคุณจะสอนให้เขาเป็นไอ้ขี้แพ้ไร้กระดูกสันหลังที่เกาะผู้หญิงเพื่อความก้าวหน้าเหมือนพ่อของเขาล่ะ?"
ฉันถอนหายใจและชักมือกลับ"พอได้แล้วค่ะ คุณทำหมอเกือบช็อกตายแล้วนะ"พอได้ยินคำพูดของฉัน หมอก็เหมือนได้รับการอภัยโทษในทันที เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนรายงานต่อเซย์นด้วยเสียงสั่นเครือ"เรียนนายท่าน มือของนายหญิงอักเสบที่เนื้อเหยื่อเท่านั้นครับ พักผ่อนก็เพียงพอ" "ผมจะใช้ยาที่ดีที่สุด ผมรับรองว่ามันจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้แน่นอนครับ"เซย์นไม่ได้พูดอะไรความเงียบของเขาเหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ว่านี่คือสัญญาณความโกรธของเขาข้างๆพวกเรา ไรเดอร์เหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าเอมิเลียที่เขาเคยเหยียบย่ำ จะกลายมาเป็นราชินีแห่งโลกใต้ดิน นายหญิงแห่งตระกูลเว็ตโตริเมื่อเห็นว่าฉันกับเซย์นใกล้ชิดกันแค่ไหน ประกายแห่งความอิจฉาริษยาอันบ้าคลั่งที่ถูกกระตุ้นด้วยความกล้าบ้าบิ่นบางอย่างก็วูบขึ้นในดวงตาของไรเดอร์ แต่เขายังมีสติพอจะรู้ว่า เพื่อให้ตระกูลคอนติอยู่รอด เขาจำเป็นต้องกลืนศักดิ์ศรี และก้มหัวต่ำเหมือนหมาตัวหนึ่งเซย์นยืนเคียงข้างฉัน สายตากวาดมองไปทั่วห้องอำนาจกดดันของผู้ครองอำนาจ ทำให้สมาชิกทั้งห้าตระกูลที่อยู่ตรงนั้นแทบไม่กล้าหายใจแรง“ผมต้องก
สามวันต่อมา ฉันมาถึงงานเลี้ยงในชุดราตรีผ้ากำมะหยี่สีดำที่เซย์นเลือกให้ด้วยตัวเองตัวกระโปรงไม่ได้ประดับตกแต่งอะไรมากมาย แต่มันถูกตัดเย็บมาอย่างดีจนช่วยขับเน้นรูปร่างของฉันที่กำลังตั้งท้องได้อย่างสมบูรณ์แบบไรเดอร์มองเห็นฉันทันทีดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นชั่วครู่ คงจะคิดเองตามนิสัยหลงตัวเองว่า ในท
ฉันไม่สนใจเลยว่าใบหน้าของไรเดอร์จะเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูแย่ได้แค่ไหนขณะเดินจากมาฉันเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ข้อมือก็ถูกคว้าไว้อีกครั้ง แรงบีบนั้นแน่นจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแตกใบหน้าที่บิดเบี้ยวของไรเดอร์ยื่นเข้ามาใกล้ "เอมิเลีย คุณจะไม่ยอมรับแม้แต่เงินของผมงั้นเหรอ? นี่คุณพยายามจะทำตัวให้น่าประทั
ไรเดอร์ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังบังคับให้ฉันต้องจ้องตาเขา"ถ้าคุณอยากตายนัก ก็อย่าลากตระกูลคอนติลงนรกไปกับคุณด้วย"เขาลดเสียงให้เบาลง แต่ก็ไม่อาจซ่อนความหวาดกลัวที่สั่นเครืออยู่ในน้ำเสียงนั้นได้"ทั้งปลอมแปลงตราสัญลักษณ์ของตระกูลเวตโตริ ทั้งบังอาจเอ่ยชื่อเจ้าพ่อมาเฟียในที่สาธารณะ... เอมิเลีย คุณ
ฉันไม่ได้มีความตั้งใจที่จะสานต่อการพบกันใหม่ที่แสนไร้สาระนี้เลยความขี้หึงและหวงก้างของเซย์นนั้นน่ากลัวมาก ถ้าเขารู้ว่าฉันกำลังพัวพันอยู่กับขยะพวกนี้ เขาคงสั่งเก็บพวกมันทิ้ง อย่างช้าๆ และทรมานถึงที่สุดฉันเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาและน้ำเสียงที่เรียบเฉย"ถ้าพวกคุณเป็นคนมารับฉัน ก็ไปกันได้แล้ว" ฉันเด





