Semua Bab นางร้ายเช่นข้าทิ้งพระเอก มาแต่งงานกับตัวร้าย: Bab 21 - Bab 30

หึงหวงเพราะน้ำแกงหม้อเดียวเวลาผ่านไปเกือบเดือนอาการบาดเจ็บของฮวาซือเล่อก็หายดีจนเป็นปกติ ต้องขอบคุณเจ้าของตำหนักอย่างโจวเยว่เทียนที่เสียสละนำสมุนไพรหายากราคาแพงออกมาจากคลังยาเพื่อทำยารักษาให้นาง‘หากยังไม่หายดีก็อย่าหวังว่าข้าจะอนุญาตให้เจ้าออกไปจากตำหนัก’นั่นคือคำสั่งของโจวเยว่เทียนที่แจ้งแก่นาง ทำให้ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมานางใช้ชีวิตอยู่แต่ภายในตำหนักหมิงเย่ของเขา แน่นอนว่าหลังจากเริ่มเดินได้ด้วยตนเองฮวาซือเล่อก็ไม่คิดกักตัวอยู่แต่ภายในห้องนางเริ่มเดินสำรวจภายในตำหนักจนเกือบทุกซอกทุกมุมและแน่นอนว่ามีที่หนึ่งที่นางโปรดปรานเป็นพิเศษ“แม่นางมาเลือกสมุนไพรไปปรุงยาอีกแล้วหรือเจ้าคะ”“เจ้าค่ะท่านป้า”ฮวาซือเล่อตอบหญิงชราที่ทำหน้าที่ดูแลคลังยาสมุนไพรด้วยรอยยิ้ม เมื่อหลายวันก่อนนางค้นพบสถานที่แห่งนี้โดยบังเอิญเลยลองเดินสำรวจดูก็พบสมุนไพรมากมายที่ถูกเก็บไว้ พอสอบถามถึงได้รู้ว่าทั้งหมดนี่เป็นของที่ขุนนางและฝ่าบาทนำมามอบให้ท่านอ๋องทำยารักษาแต่เพราะตอนนี้ท่านอ๋องหายดีแล้วสมุนไพรพวกนี้เลยไม่ได้นำใช้ประโยชน์อีก ฮวาซือเล่อที่กลัวว่าสมุนไพรดีดีจะกลายเป็นของไร้ประโยชน์จึงขอโจวเยว่เทียนให้ตนนำสมุน

เหตุการณ์ลอบสังหารเหตุการณ์ก่อนหน้าที่โจวเยว่เทียนจะได้รับบาดเจ็บ“เยว่เทียนเหตุใดวันนี้จึงมาชักชวนข้าร่วมดื่มสุราได้เล่า”ฮ่องเต้โจวเยว่ชิงเอ่ยถามน้องชายน้ำเสียงแฝงไปด้วยความประหลาดใจ เพราะหากให้พูดตามความจริงนับตั้งแต่ที่เขาขึ้นครองราชย์ก็ไม่เคยได้ดื่มสุราอย่างสนิทสนมกับน้องชายอีกเลย“เสด็จพี่”“ว่าอย่างไร”“หากมีสิ่งที่ข้าอยากได้มาครอบครอง ข้าควรทำเช่นไรดี”โจวเยว่เทียนเอ่ยถามออกไปหน้าเสียงเรียบก่อนจะปรายตามองขันทีที่ยืนแอบฟังอยู่ไม่ไกล เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยอีกประโยค“ข้าควรทำทุกวิธีเพื่อให้มาเป็นของข้า หรือควรปล่อยไป”ฮ่องเต้มองผู้เป็นน้องชายแววตานั้นยากที่จะคาดเดา แต่เขามั่นใจว่าสิ่งที่คนตรงหน้าหมายถึงไม่ใช่บัลลังก์มังกรอย่างแน่นอนหากให้คาดเดาคงเป็นสตรีผู้นั้นเป็นอีกเป็นแน่“หากปล่อยมือเจ้าทำได้หรือเยว่เทียน”ทำไม่ได้...ชายหนุ่มนึกถึงรอยยิ้มของโฉมงามที่เอ่ยต้อนรับยามเขากลับไปถึงตำหนักในทุกวันตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ข้าอยากเห็นนางเช่นนี้ยามกลับไปถึงตำหนักในทุกวันขณะที่พี่น้องสายเลือดมังกรกำลังร่วมดื่มสุราอย่างสำราญใจ ภายในตำหนักของฮองเฮากลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปโด

แผนการของฮ่องเต้นับเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่โจวเยว่เทียนเดินทางไปปราบโจร ฮวาซือเล่อที่อยู่ในตำหนักหมิงเย่ได้แต่เฝ้ารอการกลับมาของเขา บางวันนางก็ไปที่คลังยาเพื่อเลือกดูสมุนไพรมาทำยาลูกกลอนสำหรับบำรุงร่างกายให้ข้ารับใช้ในตำหนัก“นายหญิง นายหญิง องครักษ์ที่ติดตามท่านอ๋องออกไปเริ่มกลับมาบางส่วนแล้วเจ้าค่ะ”หนิงอันที่ถูกพาตัวมาอยู่เป็นเพื่อนฮวาซือเล่อหลังจากที่โจวเยว่เทียนเดินทางออกไปปราบโจรวิ่งมาแจ้งข่าวนายหญิงของตนอย่างเร่งรีบ“กลับมาแล้วหรือ แล้วท่านอ๋องเล่า”“บ่าวไม่เห็นท่านอ๋องนะเจ้าคะ หรือนายหญิงจะให้บ่าวไปถามพวกองครักษ์ดีเจ้าคะ”“ไม่ ไม่ เดี๋ยวข้าไปเอง”หลังจากพูดจบร่างบางก็เร่งรีบวิ่งออกไปจากคลังยา นางมุ่งตรงไปยังลานด้านหน้าของตำหนักที่มีเหล่าองครักษ์ที่นางคุ้นหน้ายืนอยู่หลายคน“เดี๋ยวก่อนพวกท่าน ข้ามีเรื่องจะถาม”ฮวาซือเล่อยามนี้ทิ้งคราบสตรีในห้องหอมายืนหอบอยู่ตรงหน้าของเหล่าองครักษ์ ใบหน้าสวยยามนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก“แม่นางฮวาค่อย ๆ หายใจขอรับ”“ข้า....ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ข้าจะถามว่าท่านอ๋องกลับมากับพวกท่านด้วยหรือไม่เจ้าคะ”เหล่าองครักษ์ที่ยืนอยู่หันไปสบตากันครู่หน

เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านพี่สิถึงจะเหมาะสม NCแสงโคมกระเพื่อมไหวตามสายลมบางคราวสว่างบางคราวรุบรู่ราวระลอกคลื่นน้ำ ยามนี้พาดทับเรือนร่างสะโอดสะองเย้ายวนตาของฮวาซือเล่อและร่างกำยำเปลือยเปล่าของโจวเยว่เทียน แม้ว่าอุณหภูมิภายในอ่างอาบน้ำจะอุ่นร้อนเพียงใดกลับไม่อาจเทียบเคียงเพลิงราคะที่โหมกระหน่ำแผดเผากายพวกเขาได้“ซือซือ เจ้างดงามยิ่งนัก...”โจวเยว่เทียนกล่าวน้ำเสียงแหบพร่าแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป เมื่อปรายนัยน์ตาคู่คมจับจ้องไปยังสตรีงามพิลาศล้ำเบื้องหน้า เขากดจมูกลงกับซอกคอระหงส์เพื่อสูดดมกลิ่นหอมหวานจากหญิงสาว“อ๊ะ..ท่านอ๋อง ตรงนั้นไม่ได้นะเพคะ”ฮวาซือเล่อหลุดครางเสียงหวานปานน้ำผึ้งครั้นถูกโจวเยว่เทียนครอบริมฝีปากบนเม็ดบัวแดงแข็งเป็นไต พลางกระหวัดเรียวไปมาอย่างหยอกเย้าจวนให้นางต้องจิกเกร็งปลายเท้าระบายความกระสันที่ได้รับโชคร้ายที่ยามนี้โจวเยว่เทียนไม่หลงเหลือความยับยั้งชั่งใจ ยิ่งได้ยินเสียงหวาน ๆ ของหญิงสาวยิ่งคล้ายถูกกระตุ้นความดิบเถื่อนที่กดข่มไว้ภายในใจมาเนิ่นนาน เลยดูดดึงเต้าอวบอย่างกระหายขณะเดียวกันก็พลันใช้ฝ่ามือร้อนนวดคลึงอีกข้าง“หวานเสียยิ่งกว่าอะไร โชคดีที

หวังเพ่ยอิงหัวใจสลายจวนสกุลหวัง“นี่มันอะไรกันเหตุใดรายจ่ายภายในจวนจึงเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าแบบนี้ นี่พวกเจ้ากล้าปลอมแปลงบัญชียักยอกเงินหรือ”หวังเพ่ยอิงปาสมุดบัญชีค่าใช้จ่ายภายในจวนสกุลหวังใส่พ่อบ้านและแม่นมที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยโทสะ เพราะความไว้ใจที่เห็นทำงานรับใช้มาตลอดหลายปีเขาจึงไม่คิดว่าทั้งสองจะรวมหัวกันยักยอกเงินแบบนี้“นายท่านข้าและพ่อบ้านทำงานรับใช้สกุลหวังมาหลายปีไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าปลอมแปลงบัญชีแล้วเหตุใดค่าใช้จ่ายจึงเพิ่มขึ้นมากมายเพียงนี้”“ที่ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นนั่นก็เพราะ.......”นั่นเพราะอนุหลิวที่ท่านหลงรักจนหน้ามืดตามัวอย่างไรเล่าเจ้าคะแม่นมหลินเพียงพูดในใจไม่กล้าเอ่ยออกไปเพราะรู้ดีว่านายของตนจะต้องออกตัวปกป้องหญิงคนรักอีกเป็นแน่ สตรีผู้นั้นนอกจากหน้าตาแล้วข้ายังไม่เห็นว่ามีอะไรเทียบเคียงอดีตฮูหยินได้เลยเหตุใดนายท่านของข้าจึงตามืดบอดเช่นนี้เล่าเจ้าค่ะเพล้ง!“เหตุใดจึงปิดปากเงียบ! พูดมาสิว่าเพราะอะไร!”กาน้ำชาถูกปาลงพื้นจนแตกกระจายต่อหน้าคนทั้งสอง พ่อบ้านซุนเห็นว่าแม่นมหลินไม่กล้าเอ่ยปากพูดเขาก็ได้แต่ถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยป