หวังเพ่ยอิงหัวใจสลาย

หวังเพ่ยอิงหัวใจสลาย

จวนสกุลหวัง

“นี่มันอะไรกันเหตุใดรายจ่ายภายในจวนจึงเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าแบบนี้ นี่พวกเจ้ากล้าปลอมแปลงบัญชียักยอกเงินหรือ”

หวังเพ่ยอิงปาสมุดบัญชีค่าใช้จ่ายภายในจวนสกุลหวังใส่พ่อบ้านและแม่นมที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยโทสะ เพราะความไว้ใจที่เห็นทำงานรับใช้มาตลอดหลายปีเขาจึงไม่คิดว่าทั้งสองจะรวมหัวกันยักยอกเงินแบบนี้

“นายท่านข้าและพ่อบ้านทำงานรับใช้สกุลหวังมาหลายปีไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

“หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าปลอมแปลงบัญชีแล้วเหตุใดค่าใช้จ่ายจึงเพิ่มขึ้นมากมายเพียงนี้”

“ที่ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นนั่นก็เพราะ.......”

นั่นเพราะอนุหลิวที่ท่านหลงรักจนหน้ามืดตามัวอย่างไรเล่าเจ้าคะ

แม่นมหลินเพียงพูดในใจไม่กล้าเอ่ยออกไปเพราะรู้ดีว่านายของตนจะต้องออกตัวปกป้องหญิงคนรักอีกเป็นแน่ สตรีผู้นั้นนอกจากหน้าตาแล้วข้ายังไม่เห็นว่ามีอะไรเทียบเคียงอดีตฮูหยินได้เลย

เหตุใดนายท่านของข้าจึงตามืดบอดเช่นนี้เล่าเจ้าค่ะ

เพล้ง!

“เหตุใดจึงปิดปากเงียบ! พูดมาสิว่าเพราะอะไร!”

กาน้ำชาถูกปาลงพื้นจนแตกกระจายต่อหน้าคนทั้งสอง พ่อบ้านซุนเห็นว่าแม่นมหลินไม่กล้าเอ่ยปากพูดเขาก็ได้แต่ถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

“เงินส่วนต่างที่เพิ่มออกมานำไปใช้หนี้พนันของอนุหลิวขอรับ หากนายท่านอยากได้หลักฐานยืนยันข้าจะนำสัญญากู้ยืมที่ข้าเก็บไว้มาให้ขอรับ”

“เจ้าพูดอะไร อนุหลิวนางจะไปเป็นหนี้พนันได้เช่นไร นางไม่เคยเข้าบ่อนด้วยซ้ำ”

“นายท่านข้าไม่รู้หรอกนะขอรับว่าอนุหลิวในอดีตเป็นเช่นไร แต่อนุหลิวที่ข้ารู้จักในตอนนี้นางติดพนันขอรับ”

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าแสดงสีหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่ตนพูด พ่อบ้านซุนก็ตัดสินใจเดินกลับไปที่ห้องหยิบสัญญากู้ยืมเงินหลายฉบับที่เขาได้มาจากบ่อนพนันหลายที่ออกมาเพื่อมอบให้เป็นหลักฐานว่าตนพูดความจริง

นายท่านตาสว่างเสียทีเถอะขอรับ สตรีผู้นี้มีแต่ทำให้สกุลหวังของเราตกต่ำลง

“นะ...นี่มัน”

นัยน์ตาคมมองสัญญากู้ยืมนับสิบแผ่นที่อยู่ในมือของเขา ทุกที่ล้วนเป็นบ่อนพนันที่อยู่ในเมืองหลวงทั้งยังมีการลงนามในสัญญาด้วยชื่อของหลิวหรูเหม่ยคนรักของเขา

“ไปตามอนุหลิวมาพบข้า!”

“คือว่า.....ตอนนี้อนุหลิวไม่อยู่จวนขอรับ”

“นางไปที่ไหน”

“เกรงว่า....จะไปเล่นพนันเช่นทุกวันขอรับ” คำตอบของพ่อบ้านยิ่งเพิ่มโทสะที่อยู่ในใจของหวังเพ่ยอิง มือหนากำกระดาษสัญญาเงินกู้ที่อยู่ในมือแน่น

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนแสงอรุณเกือบจะลับขอบฟ้าหลิวหรูเหม่ยก็กลับมาถึงจวน ใบหน้าสวยยามนี้ประดับไปด้วยรอยยิ้มเหตุเพราะวันนี้นางมือขึ้นได้เงินจากบ่อนพนันมามากมาย มือบางลูบที่หน้าท้องนูนของตัวเองอย่างแผ่วเบา

“ลูกช่วยให้แม่ดวงดีใช่ไหมวันนี้”

“อนุหลิวนายท่านกำลังรอพบท่านอยู่ที่ห้องหนังสือขอรับ”

ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ?

หญิงสาวนึกแปลกใจที่เห็นว่าสามีกลับมาที่จวนก่อนพระอาทิตย์ตกดิน เพราะปกติหวังเพ่ยอิงจะกลับมาถึงจวนก็ช่วงกลางดึกไม่ก็เกือบเช้า

ร่างบางย่างกายเดินเข้าไปในห้องหนังสือ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นสามีที่ยืนรอนางอยู่กลางห้อง นางเข้าไปสวมกอดเขาจากด้านหลังดั่งเช่นที่เคยทำมาตลอด

“ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

“หรูเหม่ยเจ้าไปไหนมาเหตุใดจึงกลับมาเวลานี้”

“ข้าไปเดินเล่นที่ตลาดมาเจ้าค่ะ พอดีข้ารู้สึกไม่ค่อยดีจึงแวะโรงหมอให้ท่านหมอตรวจอาการเลยใช้เวลานาน”

“.........”

หวังเพ่ยอิงจับแขนของหลิวหรูเหม่ยให้ออกจากเอวของเขาก่อนร่างสูงจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับหญิงสาว

“ไม่ต้องกังวลนะเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่าลูกของพวกเราแข็งแรงดี”

นัยน์ตาคมมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักยามนี้กำลังพูดโกหกด้วยใบหน้าที่แสนจะใสซื่อ จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของเขา

หรูเหม่ยเรื่องไหนบ้างที่เจ้าพูดโกหกข้า

แล้วที่นางพร่ำบอกรักข้าเล่าเป็นเรื่องจริงหรือคำโกหกของนาง....

“ท่านพี่มองข้าเช่นนี้มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ”

“หรูเหม่ยเจ้ารักข้าหรือไม่”

“รักสิเจ้าคะ ใจข้ามีเพียงท่านเท่านั้น”

หญิงสาวเอ่ยบอกรักชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ตั้งใจจะเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายแต่ก็ต้องชะงักเมื่อหวังเพ่ยอิงก้าวถอยหลังห่างนางออกไป

“ท่านพี่?”

“เจ้าเคยพูดว่าระหว่างเราสามีภรรยาไม่จำเป็นต้องโกหกกันใช่หรือไม่”

“แน่นอนสิเจ้าคะ ข้าไม่มีทางโกหกท่าน”

“เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้าพูดอีกครั้ง หรูเหม่ยวันนี้เจ้าไปที่ใดมา”

หวังเพ่ยอิงเลือกที่จะวางเดิมพันครั้งสุดท้าย เขาเชื่อมั่นในความรักระหว่างเขาและนาง เชื่อว่าหลิวหรูเหม่ยจะไม่โกหกเขาอีก แม้จะโกรธที่นางทำตัวเสเพลติดพนันแต่เขาก็เชื่อว่าทุกอย่างต้องมีเหตุผล

ไม่แน่ว่านางที่อ่อนต่อโลกกำลังถูกล่อลวง

ขอแค่เขาเตือนสตินางทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ขอแค่นางสารภาพเขาก็จะยินดีให้อภัย

หลิวหรูเหม่ยขอร้องได้โปรดอย่างทรยศความเชื่อใจของข้า...

“ข้าไปบ่อนพนันมาเจ้าค่ะ ท่านพี่ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว”

หลิวหรูเหม่ยคิดว่าการที่สามีของนางมาบีบคั้นเอาความจริงกับนางแบบนี้เป็นไปได้ว่าเขารู้คำตอบอยู่แล้ว ว่าแต่เขารู้ได้ยังไงแม่นมหลินกับพ่อบ้านซุนก็คงไม่กล้าพูด

จริงสิวันนี้ข้าเจอสหายของท่านพี่ที่บ่อนคงเป็นเขาที่คาบข่าวมาบอกท่านพี่สินะ

“เจ้ารู้ความผิดนับว่าเป็นเรื่องที่ดี ต่อไปก็อย่าไปที่นั่นอีกเล่า”

“วันนี้ข้าไปที่บ่อนพนันเป็นครั้งแรกเพราะถูกชักชวนโดยคนพาล แต่ข้าก็อยู่ที่นั่นเพียงไม่นานเพราะมันน่าเบื่อมีแต่อะไรไม่รู้ที่ข้าไม่เข้าใจเจ้าค่ะ”

“....”

“ที่ข้ากลับมาช้าเพราะแวะไปโรงหมอมาจริง ๆ นะเจ้าคะ”

อ่า.....ข้าควรทำเช่นไรกับนางดี

ความรู้สึกภายในใจของหวังเพ่ยอิงกำลังตีกันวุ่นวายจนไม่อาจอธิบายได้ นัยน์ตาคมมองหญิงสาวคนรักแววตาแฝงไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ มือหนาหยิบสัญญาเงินกู้ออกมาจากสาบเสื้อก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย

“นี่อะไรหรือเจ้าคะ”

“สัญญากู้ยืมเงินที่บ่อนพนันของเจ้า”

คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวนิ่งชะงัก มือบางหยิบกระดาษนับสิบแผ่นตรงหน้ามาดูอย่างร้อนรน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพราะที่อยู่ตรงหน้ามันคือสัญญาที่นางทำไว้จริง ๆ

แต่สัญญาพวกนี้ข้าสั่งให้พ่อบ้านซุนเผาทำลายทิ้งหมดแล้วไม่ใช่หรือ

นี่อย่าบอกนะว่าเขาเก็บไว้!

“สองสามีภรรยาไม่จำเป็นต้องพูดโกหกกันหรือ? หึ...ข้าช่างโง่เขลาที่เชื่อคำพูดของเจ้ามาตลอด”

หวังเพ่ยอิงยามนี้จิตใจแตกสลายเขาไม่คิดว่าสตรีที่เขารักและเฝ้าดูแลจะมีนิสัยเช่นนี้ มือหนากำเข้าหากันแน่นพยายามข่มอารมณ์โกรธและเสียใจเอาไว้

“ท่านพี่ฟังข้าก่อนนะเจ้าคะ”

หลิวหรูเหม่ยทิ้งสัญญากู้เงินที่อยู่ในมือก่อนจะเข้าไปโอบกอดสามีทั้งน้ำตา จริงอยู่ที่นางโกหกเขาแต่เรื่องที่นางรักเขานั้นคือความจริง นางไม่อยากถูกเขาทอดทิ้ง

ไม่ได้นางอยู่โดยไม่มีเขาไม่ได้!

“ปล่อยข้า”

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ปล่อยจนกว่าท่านพี่จะฟังข้าอธิบาย”

“ปล่อย ข้าบอกให้ปล่อย!”

ปัก!

เพราะโทสะและความเสียใจทำให้หวังเพ่ยอิงลืมตัวไปชั่วขณะ ชายหนุ่มเผลอออกแรงผลักหลิวหรูเหม่ยให้ผละออกจากเขา ทำให้หญิงสาวที่ถูกผลักเสียหลักเซไปด้านหลังร่างกระแทกกับขอบโต๊ะอย่างแรง

“หรูเหม่ย!”

หวังเพ่ยอิงยืนนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ตนเองทำลงไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนสติของเขาจะกลับคืนมา ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปประคองร่างภรรยาที่นั่งทรุดกายอยู่บนพื้น

“ท่านพี่....ข้าเจ็บ” หลิวหรูเหม่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือบางจับที่หน้าท้องนูนของนางสีหน้าแสดงถึงความเจ็บปวด

“ระ....หรูเหม่ย...เลือด....ตะ..ตามหมอ.....พ่อบ้านซุนส่งคนไปตามท่านหมอเร็ว!”

วังหลวง

โจวเยว่เทียนยามนี้ยืนอยู่ภายในห้องอักษร นัยน์ตาคมมองภาพเหมือนของเหล่าหญิงสาวมากมายที่อยู่เบื้องหน้าพลางถอนหายใจออกมาราวกับเบื่อหน่ายในสิ่งที่ทำอยู่

“พวกนางล้วนเป็นสตรีหน้าตางดงามทั้งยังผ่านพ้นวัยปักปิ่นได้ไม่นาน เป็นบุปผาที่ไม่เคยต้องมือชายใด เป็นเช่นไรพวกนางงดงามมากใช่หรือไม่”

ฮ่องเต้โจวเยว่ชิงเอ่ยถามน้องชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เพราะไม่ได้รับคำตอบจากฮวาซือเล่อว่านางจะเลือกผู้ใดทำให้เขาตัดสินใจคัดเลือกหญิงงามมาให้น้องชายเลือกด้วยตนเอง

หญิงสาวในภาพทั้งงดงามและอายุน้อยกว่าฮวาซือเล่อมากนัก ข้ามั่นใจว่าต้องมีสักคนที่ต้องตาน้องของข้า

“ซือซือของกระหม่อมงดงามกว่าพวกนางมากพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มพูดจบก็คลี่ยิ้มออกมาพลางหันไปมองพี่ชายที่นั่งอยู่ไม่ไกล

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเจ้ายกนางเป็นหวางเฟยไม่ได้ หากเจ้าอยากแต่งนางเข้าตำหนักก็ให้อยู่ในฐานะชายารอง”

“กระหม่อมจะแต่งซือซือเป็นหวางเฟย แค่นางเท่านั้น”

“ข้าบอกแล้วว่านางไม่เหมาะสม!”

นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต่โจวเยว่ชิงขึ้นเสียงตวาดน้องชาย หากไม่ใช่เพราะความหวังดีไม่อยากให้น้องชายถูกผู้อื่นหัวเราะว่าเป็นบุรุษโง่เขลาเขาก็คงไม่ทำต้องทำเช่นนี้

“เลือกสตรีที่อยู่ตรงหน้าเจ้าและแต่งตั้งนางเป็นหวางเฟย หลังจากนั้นเจ้าและฮวาซือเล่ออยากจะทำอะไรข้าก็จะไม่บังคับอีก”

“หวางเฟยของกระหม่อมมีเพียงฮวาซือเล่อเท่านั้น และนางก็คือสตรีที่เหมาะสม”

“สตรีที่เคยผ่านมือบุรุษอื่นมาแล้วจะเหมาะสมกับตำแหน่งหวางเฟยได้เช่นไร!”

“หวังเพ่ยอิงและซือซือยังไม่เคยร่วมเตียงกัน นางเป็นสตรีบริสุทธิ์ไม่เคยต้องมือบุรุษใด”

แม้จะเคยโดยข้าแตะต้องภายนอกไปหลายครั้งแล้วก็เถอะ…

โจวเยว่เทียนเพียงคิดในใจไม่ได้พูดออกไป เขารู้ดีว่าที่พี่ชายเป็นเช่นนี้ก็เพราะเป็นห่วงชื่อเสียงของเขากลัวจะถูกผู้อื่นหัวเราะ แต่สำหรับเขาแม้ฮวาซือเล่อจะเคยผ่านมือชายใดมาก่อนเขาก็ยังยืนยันที่จะแต่งนางเป็นหวางเฟย

ส่วนชื่อเสียงที่พี่ชายเขาเป็นห่วงนั้นมันไม่มีให้เสียตั้งแต่อยู่แล้ว...

“นี่นางกับแม่ทัพหวังยังไม่ได้.....”

“เสด็จพี่ถึงเวลาที่พระองค์จะออกราชโองการแต่งตั้งซือซือเป็นหวางเฟยของข้าได้แล้ว ข้าอยากแต่งกับนางภายในเดือนนี้”

“เดือนนี้?  นั่นเร็วเกินไปหรือไม่ เยว่เทียนข้าว่า.....”

“หากช้าเกินกว่านี้ข้าเกรงว่าตนเองจะอดทนไม่ไหวบีบบังคับให้นางเข้าหอกับข้าก่อนราชโองการจะออกมา”

“เยว่เทียนนี่เจ้า!”

“กระหม่อมเป็นเช่นนี้ต้องขอบคุณเสด็จพี่ที่เลี้ยงดูมาพ่ะย่ะค่ะ”