พี่เยว่ท่านหลงข้าจนโง่งมแล้ว

พี่เยว่ท่านหลงข้าจนโง่งมแล้ว

บรรยากาศงานเทศกาลซีซีในเมืองหลวงยามค่ำคืนคึกคักทั้งโรงน้ำชา ร้านอาหารชื่อดังต่างมีลูกค้าเข้าไปจับจองแน่นขนัด ผู้คนเดินบนถนนเบียดเสียดเป็นภาพครึกครื้นหาที่ใดเปรียบ

ฮวาซือเล่อสวมใส่อาภรณ์สีม่วงขับกับผิวขาวของนางกำลังยืนเลือกซื้อเครื่องประดับจากร้านค้าแผงลอยที่ตั้งขายบนถนน ข้างกายของนางมีบุรุษสวมหน้ากากปกปิดใบหน้ายืนอยู่

“แม่นางต่างหูคู่นี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก”

หญิงชราพูดจบก็ยื่นต่างหูที่ทำจากหยกขาวให้หญิงงามตรงหน้า จากที่ดูอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่ทำจากผ้าเนื้อดีดูท่าแล้วคงเป็นคุณหนูจากสกุลขุนนางเป็นแน่

ฮวาซือเล่อรับต่างหูมาไว้ในมือใช้สายตามองพินิจดูครู่หนึ่งก่อนจะหันกายไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย มือบางหยิบต่างหูขึ้นมาทาบที่ติ่งหูทั้งสองของตนเองก่อนจะเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

“พี่เยว่ต่างหูนี่เหมาะกับข้าไหมเจ้าคะ”

โจวเยว่เทียนหรือที่อีกฝ่ายเรียกขานว่าพี่เยว่ในยามนี้คลี่ยิ้มออกมา นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าของโฉมงามสายตาแฝงไปด้วยความรักและลุ่มหลง

“เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก”

หญิงชราสังเกตเห็นสายตาที่แสนคลั่งรักของชายหนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมา นางหยิบกล่องไม้ด้านในบรรจุแหวนสองวงที่แกะสลักจากไม้เนื้อดีของหมู่บ้านที่ห่างไกลออกมา

“พวกท่านสนใจซื้อสิ่งนี้หรือไม่เจ้าคะ”

“แหวนไม้หรือเจ้าคะ?”

“นี่ไม่ใช่แหวนไม้ธรรมดาแต่เป็นแหวนคู่ที่แกะสลักมาจากกิ่งไม้ของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในหมู่บ้านทางเหนือ คนในหมู่บ้านเชื่อกันว่าหากนำกิ่งไม้มาแกะสลักเป็นแหวนสวมคู่กับคนรักจะทำให้พวกเขาครองคู่กันไปทุกภพทุกชาติ แหวนสองวงนี้ก็เหมือนกับด้ายแดงที่ผูกคนทั้งสองไว้ด้วยกัน”

อ่า.....ตำนานหลอกขายของที่มีสตอรี่สินะ

นัยน์ตาคู่สวยมองหญิงชราที่กำลังเสนอขายแหวนคู่ตรงหน้าด้วยสายตาจับผิด จะให้นางเชื่อจริง ๆ เหรอว่าแค่สวมแหวนนี่ชีวิตคู่จะไปรอด

ชีวิตคู่จะไปรอดได้ต้องอาศัยความเข้าใจต่างหากป้า!

นิทานหลอกเด็กแบบนี้ใครจะไปเชื่อ!

“ข้าซื้อ”

ฮวาซือเล่อหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายทันที เพราะไม่คิดว่าโจวเยว่เทียนที่ฉลาดทันคนมาตลอดจะเชื่อเรื่องงมงายแบบนี้

“พี่เยว่ข้าวะ.....”

“ต่อไปเจ้ากับข้าก็จะอยู่ด้วยกันไปทุกภพทุกชาติแล้ว ฮวาซือเล่อเจ้าดีใจไหม”

หญิงสาวกลืนคำพูดที่จะคัดค้านลงไปในลำคอเมื่อเห็นรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าอีกฝ่าย นางปรายตามองหญิงชราที่กำลังนับเงินอย่างมีความสุขก็ลอบถอนหายใจออกมา

เอาเถอะแค่เขามีความสุขก็พอแล้ว...

“มาเจ้าคะข้าสวมให้” หญิงสาวพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะหยิบแหวนออกมาสวมให้ชายหนุ่ม โชคดีที่มันพอดีกับนิ้วของเขา

นี่ถ้าซื้อมาแล้วใส่ไม่ได้จะทำยังไง!

“ยื่นมือของเจ้ามาสิซือซือ”

ฮวาซือเล่อในยามนี้เกิดความกังวลในใจเล็กว่าแหวนที่ชายหนุ่มกำลังสวมให้จะพอดีกับนิ้วของนางหรือเปล่า และความกังวลของนางก็เลือนหายไปเพราะแหวนนั้นพอดีกับนิ้วมือของนาง

“ซือซือ ข้ารักเจ้านะ”

“พี่เยว่ข้าก็รักท่านเหมือนกันเจ้าค่ะ”

สิ้นประโยคบอกรักรอยยิ้มแสนมีความสุขก็ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสอง โจวเยว่เทียนและฮวาซือเล่อจับมือกันเดินเที่ยวชมงานเหมือนกับคู่รักที่ผู้คนต่างอิจฉา

เพราะตลอดมาฮวาซือเล่อเอาแต่ดูแลกิจการภายในจวนสกุลหวังไม่ออกไปพบผู้คน ทำให้ชาวเมืองลืมเลือนใบหน้าของนาง ส่วนโจวเยว่เทียนเองก็สวมหน้ากากปกปิดใบหน้าทั้งยังไร้ผู้ติดตามจึงไม่มีใครจำเขาได้ ในสายตาของผู้อื่นที่มองทั้งสองในยามนี้เห็นเพียงสองสามีภรรยาที่เดินจับมือหยอกล้อกันเท่านั้น

“ที่นั่นมัน....ร้านขายเครื่องประดับสกุลหวังไม่ใช่หรือเหตุใดถึงกลายเป็นร้านขายผ้าไปแล้ว”

ฮวาซือเล่อที่บังเอิญเดินผ่านหน้าร้านเครื่องประดับของสกุลหวังพึมพำกับตัวเองหลังจากที่พบว่าร้านถูกเปลี่ยนไปขายอาภรณ์ของสตรีแล้ว

“ร้านค้าถูกเปลี่ยนเจ้าของแล้ว ข้าได้ยินว่าคนงานในร้านยักยอกเงินและปลอมแปลงบัญชีทำให้ร้านค้าสกุลหวังขาดทุนสุดท้ายต้องขายร้านให้ผู้อื่น” โจวเยว่เทียนเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยพลางกระชับกุมมือของโฉมงามแน่นกว่าเดิม

“ข้าเคยเตือนเขาแล้วว่าคนผู้นั้นไว้ใจไม่ได้ แต่เขาก็ยังเลือกจะเชื่อใจ”

“เพราะเขาโง่เขลา หากเป็นข้าไม่ว่าเจ้าจะพูดสิ่งใดข้าก็พร้อมจะเชื่อฟัง”

“หากข้าบอกให้พี่เยว่ยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดของท่านให้ข้าเล่าเจ้าคะ”

“เช่นนั้นเจ้าก็เอาไปเลยขอแค่เจ้าไม่ทิ้งข้าก็พอ”

“พี่เยว่ท่านหลงข้าจนโง่งมแล้ว”

“ข้ายอมเป็นบุรุษโง่งมที่เชื่อฟังเพียงคำพูดภรรยา ซือซือของข้าไม่ชอบหรือ” ชายหนุ่มโน้มใบหน้าไปกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

“ขะ...ข้าไม่คุยท่านแล้ว” เพราะความเขินอายทำให้ฮวาซือเล่อรีบเดินนำไปด้านหน้า ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาแสดงถึงความสุข

“ดูนั่นสิพวกเขาจุดดอกไม้ไฟแล้ว” เสียงหนึ่งตะโกนออกมาทำให้ชาวบ้านต่างออกมายืนดูดอกไม้บนถนน

โจวเยว่เทียนเร่งฝีเท้าให้มายืนข้างกายของหญิงสาวพลางจับมือของนางมากุมไว้ นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าของโฉมงามแสดงถึงความรักใคร่และหวงแหน

“ข้ารักเจ้าซือซือของข้า”

โจวเยว่เทียนไม่เคยนับเลยว่าตนเองบอกรักหญิงสาวตรงหน้าไปกี่ครั้ง แต่เขามั่นใจว่าทุกครั้งที่เขาพูดออกไปมันออกมาจากความรู้สึกจริง ๆ และทุกครั้งที่บอกรักนางเขาก็รู้สึกรักนางมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขาในยามนี้รักนางยิ่งกว่าชีวิตตนเองเสียอีก

โจวเยว่เทียนและฮวาซือเล่อที่กำลังยืนชมดอกไม้ไฟด้วยรอยยิ้มไม่รู้เลยว่ามีสายตาของคนผู้หนึ่งยืนมองพวกเขาอยู่จากระเบียงด้านบนของหอสุรา

หวังเพ่ยอิงมองใบหน้าของโฉมงามที่ยามนี้เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ข้างกายของนางมีบุรุษที่สวมหน้ากากปกปิดใบหน้าแต่เขาย่อมดูออกมาว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใด

‘เพ่ยอิงข้าบอกแล้วไงว่าอย่าดื่มสุราเยอะเกินไป มาข้าทำน้ำแกงสร่างเมามาให้ดื่มเสียหน่อย’

‘ร้านค้าของท่านกำลังมีปัญหา เรื่องค่าใช้จ่ายภายในจวนก็นำเงินสินเดิมของข้ามาแก้ปัญหาก่อน’

‘ข้าเป็นภรรยาของท่าน ย่อมหวังให้ท่านได้ดีในหน้าที่การงาน’

‘เพ่ยอิงข้านำขนมมาให้ท่านและเหล่าทหาร ข้าคิดว่าท่านมาเป็นแม่ทัพได้ไม่นานเหล่าทหารคงไม่ค่อยเชื่อฟังท่าน อย่างน้อยขนมของข้าอาจซื้อใจพวกเขาให้มองท่านในแง่ดีก็ได้’

‘เพ่ยอิงสิ่งที่ท่านไม่ชอบข้าจะไม่ทำเพราะข้าคือภรรยาของท่าน’

ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและฮวาซือเล่อฉายเข้ามาในหัว ตลอดมาเขาไม่เคยสังเกตเลยว่านางทำเพื่อเขามามากมายแค่ไหน เพียงเพราะไม่พอใจที่นางบีบบังคับให้แต่งงานเขาจึงทำเรื่องไม่ดีต่อนางมากมาย

“นายท่านอนุหลิวไปที่บ่อนอีกแล้วขอรับ” พ่อบ้านซุนเดินเข้ามารายงานผู้เป็นนายหลังจากที่ได้รับคำสั่งให้จับตาดูอนุหลิว

ทั้งที่ตนเองพึ่งสูญเสียบุตรไปได้ไม่นานแต่นางกลับหนีไปเล่นพนันที่บ่อนหรือ ช่างเป็นสตรีที่ดีเสียจริง หวังเพ่ยอิงแค่นหัวเราะสมเพชตนเองในลำคอสายตายังคงจับจ้องรอยยิ้มของฮวาซือเล่อที่ยืนอยู่เบื้องล่าง

“พ่อบ้านซุนการที่ข้าทอดทิ้งฮวาซือเล่อนั่นนับเป็นเรื่องที่ผิดใช่หรือไม่”

“อดีตฮูหยินเป็นนายหญิงที่ดีขอรับ”

“นั่นสิ...นางดีกับข้าถึงเพียงนั้นเหตุใดข้าถึงตามืดบอดมาเลือกสตรีอย่างหลิวหรูเหม่ยกัน”

“........”

“พ่อบ้านซุน หากข้าขอให้นางกลับมาอยู่ข้างกายข้าเช่นเดิม ท่านว่านางจะกลับมาหรือไม่”