นางร้ายเช่นข้าทิ้งพระเอก มาแต่งงานกับตัวร้าย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [1/2]“กะ..กลับมามีชีวิตจริง ๆ”ลู่ซือซือพึมพำกับตัวเองราวกับคนเสียสติหลังจากที่นางฟื้นขึ้นมาจากความตาย ดวงตาคู่สวยมองกระจกสำริดที่ถูกขัดจนเงาวับสะท้อนภาพรูปโฉมของสตรีที่มีใบหน้างดงามดั่งบุปผาแรกแย้มโชคดีที่ความทรงจำของเจ้าของร่างยังอยู่ทำให้นางรู้ว่านามของสตรีผู้นี้คือ ฮวาซือเล่อฮวาซือเล่อนางร้ายในนิยายที่พยายามให้ตัวเองได้รับความรักจากพระเอกที่เป็นสามี นางร้ายบีบบังคับพระเอกให้แต่งงานกับตัวเองด้วยสมรสพระราชทานก่อนที่พระเอกจะเดินทางไปรบที่ชายแดน แม้จะได้ชื่อว่าสามีภรรยาแต่ทั้งสองกลับไม่เคยร่วมหอกันเลยสักครั้งตามนิยายจำได้ว่านางเอกเป็นหญิงสาวชาวบ้านที่พระเอกได้ช่วยเหลือไว้ เพราะอยากตอบแทนบุญคุณทำให้หญิงสาวขอติดตามเป็นสาวใช้ของชายหนุ่ม เวลาผ่านไปห้าปีความใกล้ชิดแปรเปลี่ยนเป็นความรักทำให้หญิงสาวยินยอมที่จะเป็นสตรีของเขา เมื่อสงครามจบลงชายหนุ่มก็เดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมภรรยาทุกอย่างจะจบลงด้วยดีหากไม่ใช่เพราะนางร้ายที่หลงรักพระเอกจนหมดหัวใจเกิดความหึงหวง นางไม่ยินยอมที่จะแบ่งปันสามีกับใคร ยิ่งได้เห็นสายตาของพระเอกที่มองไปที่นางเอกมันเต็มไปด้วยความรักแ

กฎธรรมเนียมแสงอรุณที่ลับขอบฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นแสงดาราที่ส่องสว่างยามค่ำคืน ภายในจวนสกุลหวังกลับไม่มีผู้ใดสามารถข่มตานอนหลับได้ลง บ่าวรับใช้ในจวนต่างกังวลใจในความสัมพันธ์ของนายท่านและฮูหยินผู้เป็นนายตามธรรมเนียนของแคว้นเมื่อกลับมาจากชายแดนในคืนแรกบุรุษจะต้องอยู่ร่วมห้องกับฮูหยินไม่อาจไปห้องของอนุคนใดได้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะยามที่บุรุษออกไปรบที่ชายแดนฮูหยินของพวกเขาก็ต้องเหนื่อยดูแลจัดการจวนผู้เดียวเช่นกัน เมื่อกลับมาจากชายแดนบุรุษจำเป็นต้องให้เกียรติและให้ความสำคัญกับฮูหยินก่อนอนุทั้งพวกเขายังต้องเอ่ยชมเชยที่นางเสียสละความสุขของตนมาทำหน้าที่ดูแลจวนแทน“ท่านพี่ อยู่กับข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ”หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะวิ่งเข้าไปโอบกอดบุรุษผู้เป็นสามีที่กำลังก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องทั้งน้ำตาหลิวหรูเหม่ย รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจเมื่อรู้ว่าบุรุษที่ตนรักกำลังจะไปนอนร่วมห้องกับสตรีอื่นที่ไม่ใช่นาง แม้จะรู้ดีว่าตอนนี้ตนเองเป็นเพียงอนุ แต่นางก็ไม่อยากแบ่งปันบุรุษที่ตนรักให้สตรีใด“ข้าเองก็ไม่อยากไป หากเลือกได้ข้าอยากอยู่กับเจ้า แต่ข้าไม่อาจฝ่าฝืนธรรมเนียมได้”“แต่ข้านอนไม่หลับ

พบเจอวิญญาณของนางร้าย [2/2]“พี่สาวข้ามีทางช่วยท่านแล้ว ท่านจำโจวเยว่เทียนได้หรือไม่”“โจวเยว่เทียน?”“หากท่านใช้ประโยชน์จากอำนาจของโจวเยว่เทียน ไม่แน่ว่าราชโองการหย่าร้างอาจจะได้มาง่ายกว่าที่ท่านคิดก็ได้”โจวเยว่เทียน....โจวเยว่เทียน...เหตุใดข้าคุ้นชื่อคนผู้นี้นัก....เดี๋ยวสิเขาไม่ใช่ว่าเป็น....ตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้หรือ!นางจำได้ว่าเขาเป็นตัวร้ายที่ออกมาในช่วงท้ายของนิยาย บทของเขานั้นปรากฏขึ้นหลังจากฮวาซือเล่อนางร้ายตายจากไป โจวเยว่เทียนหรือท่านอ๋องสามหลายปีก่อนในสนามรบเขาถูกศัตรูลอบวางยาพิษจนขาได้รับบาดเจ็บไม่อาจใช้การได้ เขาคือบุรุษที่ทั้งเหี้ยมโหดและมีจิตใจบิดเบี้ยวโจวเยว่เทียนตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกเห็น เพื่อให้ได้มาครอบครองเขายินยอมทำทุกวิธีแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นภรรยาของบุรุษอื่นก็ตามแต่ถ้าหากไม่ได้ครอบครองเขายินดีฆ่าทิ้งเสียยังดีกว่าให้ตกเป็นของคนอื่นจุดจบของโจวเยว่เทียนไม่ได้ดีนัก ในค่ำคืนหนึ่งพิษที่อยู่ในกายของเขามาหลายปีกำเริบขึ้น เขาต้องนอนทุกทรมานตลอดสามวันสามคืนจนสุดท้ายเขาก็สิ้นใจ....“โจวเยว่เทียนถึงอย่างไรก็เป็นน้องชายที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันรักมากที่สุด ขอเพียงเ

พระเอกไม่ได้มีค่าพอจะให้รัก บรรยากาศภายในจวนสกุลหวังยามนี้เงียบสงบผิดกับที่บ่าวรับใช้ในจวนคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง เดิมทีพวกบ่าวในจวนคิดว่าฮูหยินของตนจะโวยวายหรือร้องไห้เสียใจที่นายท่านพาสตรีอื่นเข้ามาในจวนเสียอีก แต่นี่มันปกติจนเกินไปราวกับเมื่อวานไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นนายท่านที่เอาแต่แสดงความรักกับสตรีแปลกหน้าผู้นั้น โดยไม่แม้แต่จะเข้าไปทักทายฮูหยินส่วนฮูหยินก็ทำราวกับไม่สนใจนายท่าน นางเอาแต่จัดการเอกสารและเรื่องภายในจวนนับจากวันที่นายท่านกลับมาทั้งสองก็ไม่พบหน้ากันอีกเลย ทั้งทีอยู่ภายในจวนหลังเดียวกันแท้ ๆ“ฮูหยินนี่เป็นรายการสินเดิมเจ้าค่ะ”หนิงอันยื่นรายการสินเดิมที่จดรายละเอียดทรัพย์สินมากมายให้นายของตน ตั้งแต่เช้าฮูหยินก็สั่งให้นางรวบรวมรายการสินเดิมที่นำมายังสกุลหวังทั้งหมด แม้นางจะเกิดความสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดออกไปเพราะเชื่อว่าสิ่งที่ฮูหยินทำนั้นต้องมีเหตุผล“ทั้งหมดนี่คือของข้าหมดเลยหรือ”“เจ้าค่ะ หลังจากนายท่านฮวาจากไปทรัพย์สินทุกอย่างก็ตกเป็นของฮูหยินที่เป็นสายเลือดเพียงคนเดียวเจ้าค่ะ”ฮวาซือเล่อมองรายการสินเดิมตรงหน้าตาเป็นประกาย แบบนี้หากนางหย่ากับหวังเพ่ยอิง

พ่อตัวร้ายธงแดงได้โปรดฟังข้าก่อน! [1/2]“ท่านอ๋องนางมาแล้วขอรับ”“ให้นางเข้ามา”เหตุใดตอนนี้นางถึงรู้สึกว่าด้านหลังของประตูคือขุมนรกที่มีมัจจุราชรอสังหารนางอยู่กัน!นางคิดถูกจริง ๆ ใช่ไหมที่เลือกวิธีแบบนี้!“แม่นางเชิญ”“ท่านผู้เฒ่าไม่เข้าไปด้วยกันหรือ”“ข้ายังรักชีวิตขอรับ” ชายชราพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหมุนกายเดินออกไปด้านหน้าร้านไม่คิดหันกลับมาสนใจหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูห้องอีกเลย“ยังไม่รีบเข้ามา คิดจะให้ข้ารอเจ้าอีกหรือไง”อ่า...นางเลือกผิดจริง ๆ สินะที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้แต่ถึงจะคิดได้ตอนนี้นางก็ต้องเดินหน้าตามแผนไม่อาจหันกลับไปแก้ไขการตัดสินใจในอดีตได้แล้วฮวาซือเล่อคิดได้ดังนั้นก็สูดหายใจเข้าไปในปอดเรียกความกล้าของตัวเองก่อนจะเปิดประตูเข้าไป นันย์ตาคู่สวยจับจ้องบุรุษรูปร่างผอมแห้งใบหน้าซีดเซียวที่นั่งเอนกายอยู่บนพนักพิงของเก้าอี้ไม้ เขานับว่ามีรูปโฉมไม่ธรรมดาคิดว่าหากร่างกายล่ำสันมีน้ำมีนวลกว่านี้คงเป็นบุรุษที่สตรีทั่วทั้งเมืองหมายตา เพียงแต่ว่าสายตาที่เขามองมาที่นางยามนี้ดูเย็นชาและแฝงเจือปนไปด้วยจิตสังหารเขาคือโจวเยว่เทียนหรือท่านอ๋องสามตัวร้ายของนิยายเ