Semua Bab สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง : Bab 41 - Bab 50

หว่านอิ๋งอิ๋งถอนหายใจพรืด นางลุ้นแทบตายด้วยกลัวว่าไห่ฮ่าวจะหลุดบอกชื่อของนางออกมา “ข้าคงดื่มกับพวกท่านไม่ได้นะเพราะข้าต้องไปดูแลคุณหนูสี่ เชิญพวกท่านตามสบายก็แล้วกัน” “เจ้าไปดูแลเว่ยเว่ยเถอะ ทางนี้ปล่อยๆ บุรุษอย่างพวกเราได้ดื่มสักเสียหน่อยพอคลายความตึงเครียด” จงกว้านซียิ้มอย่างสดใส แล้วเดินไปยังที่ซ่อนไหสุรา หลิวเฉิงเห็นท่าทีของสองหนุ่มสาวดูมีไมตรีให้กันเช่นนั้นก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ บางที...ตัวเขาอาจจะเป็นอย่างทีไห่ฮ่าวบอก เป็นบุรุษแข็งทื่อเกินไป ไม่รู้จักอ่อนโยนกับสตรี ว่าแต่...ไห่ฮ่าวปกติก็ไม่เห็นจะมีสตรีอยู่รอบกาย เหตุใดจึงเข้าใจเรื่องพวกนี้ยิ่งกว่าเขา จงกว้านซีแบกเอาไหสุราขนาดเท่าสองมือประคองออกมาวางบนโต๊ะ หนุ่มวัยฉกรรจ์ทั้งหลายต่างหัวเราะเริงร่า คนขับรถม้ากับบ่าวรับใช้เก่าแก่ของอาจารย์ไต้ที่อยู่ในวัยกลางคนปฎิเสธการดื่ม พวกเขาขอตัวไปเข้านอน บนโต๊ะยามนี้จึงมีเพียงองครักษ์หนุ่มๆ กับอาจารย์จงร่วมสังสรรค์ หลิวเฉิงถูกคนทั้งหมดเอาจอกสุราที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติมาขอชนจอกร่วมแสดงความยินดีครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายกลายเป็นเ

พอเดินวนกลับมาที่เตียงก็พยายามเขย่าปลุกหลิวเฉิง ชายหนุ่มที่กำลังฝันดีว่าตนเองเพิ่งเข้าพิธีแต่งงานก็คว้าตัวนางเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ พลั่ก! “โอ๊ย!” หว่านอิ๋งอิ๋งใช้กำปั้นทุบเข้าที่ต้นแขนของชายหนุ่ม เขาร้องและก็รู้สึกตัวลืมตาขึ้น พอเห็นนางอยู่ในอ้อมกอดก็ทำท่างุนงง “ท่านปล่อยข้าสิ! เช้าแล้วรีบกลับห้องท่านไป เมื่อครู่องครักษ์จั่นมาร้องเรียกข้าเสียงดังลั่น ข้าต้องรีบไปที่ครัวแล้ว” ชายหนุ่มปล่อยแขนจากคู่หมั้นสาวแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง เขาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้วยิ้มน้อยๆ “ถ้าเช่นนั้น ข้าก็ต้องกระโดดออกทางหน้าต่างสิ เมื่อคืนเป็นโจรเด็ดบุบผาไปแล้วคงจะเดินออกจากประตูห้องเจ้าอย่างสง่าผ่าเผยมิได้” หญิงสาวแสร้งทำหน้าบึ้ง “ท่านอยากไปทางไหนก็ไปเถอะ อย่าให้คนเห็นก็แล้วกัน” นางออกไปแง้มประตูมองซ้ายมองขวาแล้วออกจากห้องไป หัวหน้าองครักษ์หนุ่มลุกขึ้นยืนพับผ้าห่มเรียบร้อย เขาเดินไปล้างหน้าสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าตนเองแล้วเดินตามไปแง้มประตูห้อง องครักษ์สองคนเพิ่งเดินผ่านระเบียงหน้าห้องไป ผลัวะ!

“ไม่เป็นไรน่า หัวหน้าหลิวลุกขึ้นมาโน่นแล้ว” ไห่ฮ่าวรีบปลอบใจด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฉัวะ! กระบี่ของอาจารย์จงฟันโดนปลายกิ่งไม้ขาดไม่หมด เหลือห้อยรุ่งริ่งอยู่ เขาต่อสู้อย่างเต็มที่เพื่อให้หลิวเฉิงพ่ายแพ้และยอมถอยห่างออกจากหว่านอิ๋งอิ๋ง ....สตรีอย่างหว่านอิ๋งอิ๋งมีความรู้ความสามารถ นางไม่ควรจะตกเป็นอนุภรรยาของหัวหน้าหลิว.... หลิวเฉิงเห็นจงกว้านซีสู้ยิบตาก็รู้สึกหวั่นใจ บางทีอาจารย์หนุ่มผู้นี้อาจจะรู้สึกชอบคู่หมั้นสาวของเขาเข้าแล้วก็เป็นได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจหัวหน้าองครักษ์หนุ่มจึงสู้ไม่ถอยใจจริงเขาอยากจะร้องตะโกนใส่หน้าจงกว้านซีนักว่าเขากับนางเป็นคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกัน แต่ก็จนใจที่หากบอกไป ตนเองจะต้องเป็นฝ่ายแพ้หว่านอิ๋งอิ๋ง“สู้กันยิ่งกว่าตอนไล่จับโจรเสียอีก ก็แค่ประลองฝีมือ เหตุใดจึงได้เอาเป็นเอาตายนัก พวกเจ้าดู หัวหน้าหลิวท่าทางจะเหนื่อยแล้วก็ยังไม่ยอมถอย อาจารย์จงก็บุกหนักเหลือเกิน”การต่อสู้ผ่านไปสองเค่อยังไม่มีท่าทีจะสิ้นสุด ชิงเว่ยเว่ยดูไปดูมานางก็รู้สึกว่าต้องมีสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง“ข้าว่านี่ไม่ใช่การประลองยุทธ์ธรรมดาแล้ว ไห่ฮ่

หลิวเฉิงจูงมือหว่านอิ๋งอิ๋งไปยังห้องนอนของตน พอปิดประตูได้เขาก็กอดนางแล้วเดินไปนั่งที่เตียง “อิ๋งอิ๋ง เจ้าเป็นคนแพ้” “หึ! หากข้าไม่เปิดเผยความจริง พวกเขาก็ต้องบีบต่อไปแน่ ข้าหรือจะยอมได้ชื่อว่าเป็นสตรีไร้ความคิด ยอมตกเป็นสตรีบำเรอของท่าน แต่ท่าน...ท่านก็ทำตัวแย่เหลือเกิน กล้าจูบข้าต่อหน้าอาจารย์จง” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ยอมให้นางทุบอกไปหลายที “เจ้าทุบข้าตามสบาย ในเมื่อต่อไปเจ้าจะต้องอยู่บ้านคอยเลี้ยงดูลูกๆ และรอปรนนิบัติข้า จะทุบมากกว่านี้ข้าก็ยินดี” “ท่านมันบ้า!” “ก็ข้าจนปัญญานี่ ตอนที่ทำก็เพราะกลัวจงกว้านซีจะพูดออกมาว่าชอบเจ้า เขาทั้งรูปงามและร่ำรวย ข้ากลัวว่าเจ้าจะไขว้เขว” “ท่านก็เลยทำเช่นนั้นให้เขาดูนี่นะ ไม่คิดบ้างเลยว่าข้าจะอับอายเพียงใด ” “เจ้าเป็นภรรยาข้า จะเปิดโอกาสให้ผู้อื่นมีความหวังย่อมไม่สมควร จูบเจ้าให้ทุกคนเห็น ต่อไปก็จะไม่มีผู้ใดกล้ายุ่งกับเจ้าอีก” ผิวหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวเมื่อชายหนุ่มขยับมาใกล้ หลิวเฉิงจุมพิตนางอย่างอ่อนโยน “เย็นนี้เราออกไปซื้อสุราอาหารมาเลี้ยงพวกเขาเถิด

เขาเบือนหน้ากลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อคืนมีการเลี้ยงฉลองการเปิดตัวคู่หมั้น เขาก็ถูกไห่ฮ่าวกับจงกว้านซีมอมเหล้าจนต้องแกล้งฟุบ จากนั้นตกดึกจึงค่อยย่องไปหานาง “อิ๋งอิ๋ง เจ้าต้องเลิกเรียกข้าหัวหน้าหลิวได้แล้ว ต่อไปต้องเรียกว่าพี่เฉิงจึงจะเหมาะสม” เขากระซิบยิ้มๆ นางช้อนสายตาอ่อนหวาน รับคำอุบอิบ “เมื่อคืนเจ้าเขียนบันทึกเรื่องข้าหรือยัง อย่าลืมเขียนเรื่องที่ข้าจูบเจ้าลงไปด้วยเล่า บางทีสตรีทั้งหลายที่ซื้อไปอ่านจะได้ตระหนักกันเสียทีว่าข้ามีภรรยาแล้ว ต่อไปพวกนางก็จะเลิกสนใจข้า” “ข้าไม่เขียนหรอกเจ้าค่ะ ทำเช่นนั้นจ้งซูกับจ้งหนิงก็เสียลูกค้าแย่” หญิงสาวปฏิเสธพร้อมทั้งเดินหนีไป หลิวเฉิงรีบเดินตามนางกลับมาที่รถม้า “แล้วเจ้าไม่กลัวเสียข้าไปบ้างหรือ สตรีพวกนั้นล้วนแต่ให้ความสนใจให้ตัวข้า เจ้าเป็นภรรยาไม่รู้สึกหึงหวงบ้างหรือไร ” “ไม่เห็นเป็นไรเลย พวกนางก็แค่ชื่นชม ท่านเองก็ไม่ได้ชอบพวกนางเสียหน่อย อย่างไรท่านก็ต้องแต่งงานกับข้าอยู่ดี” หญิงสาวยืดอกอมยิ้ม ชายหนุ่มพลันรู้สึกหงุดหงิด ที่ผ่านมาเขาเป็นฝ่ายหึงหวงนางอยู่ฝ่ายเ