Todos os capítulos de สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง : Capítulo 11 - Capítulo 20

หลิวเฉิงจนด้วยคำพูด จำต้องถูกหว่านอิ๋งอิ๋งลากไปผลักออกทางหน้าต่าง หัวหน้าองครักษ์หนุ่มกระโจนกลับไปที่เรือนพักของตนด้วยความหัวเสีย ไห่ฮ่าวที่ยังไม่ยอมกลับไปห้องนอนของตน นั่งยิ้มรออยู่ “หัวหน้าหลิวทำหน้าเช่นนี้ เห็นทีจะไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจกระมัง ” “ข้าไม่น่าฟังแล้วแล้วบุ่มบ่ามไปถามนางเลย คำตอบของนางฟังแล้วก็มีเหตุผล ข้าคงต้องไปสืบให้กระจ่างเสียก่อน” หัวหน้าองครักษ์หนุ่มเล่าบทสนทนาระหว่างตนกับหว่านอิ๋งอิ๋งจนจบ “ไหวพริบนางดียิ่ง ตอบมาเช่นนี้เป็นข้าก็ย่อมลังเล เห็นทีพรุ่งนี้เราคงต้องไปร้านเสื้อผ้าบนถนนไฉ่ฟู่กันสักหน่อย ชุดของนางมีขายเยอะนักหรือไร” ไห่ฮ่าวทำหน้าฉงน เรื่องเสื้อผ้าของสตรีเขาไม่เคยสนใจเลยสักนิด “หึ! ข้าก็อยากรู้เหมือกนกัน พรุ่งนี้ตื่นแล้วพวกเราไปตลาดกัน” “ได้! ถ้าหากว่านางโกหกท่านล่ะก็ ข้าจะช่วยท่านประณามนางเอง” บุรุษทั้งสองตกลงกันเช่นนั้นแล้วก็แยกย้ายกันไปนอน เช้าวันต่อองครักษ์หนุ่มทั้งสองรีบออกไปถนนไฉ่ฟู่ ครั้นได้เห็นเสื้อผ้าที่แขวนอยู่บนราวของสามร้านติดๆ กันก็ทำเอาบุรุษทั้งสองถึงกับตะลึง ชุดที

“ป่านนี้นางคงเอาชุดนั้นไปซ่อนหรือไม่ก็ทำลายแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้ท่านหาหลักฐานมาจับผิดนางได้หรอก อีกอย่างเมื่อหัวค่ำข้าเห็นนะว่าบ่าวกับสาวใช้พากันหิ้วน้ำเข้าไปในห้องของนาง ท่านคงมิได้ทำตัวเป็นโจรเด็ดบุบผาแอบดูนางอาบน้ำหรอกนะ” หลิวเฉิงใบหน้าแดงก่ำ “ไม่ ข้าไม่ได้มองนางเลยสักนิด” “ท่านไม่ได้มองนางอาบน้ำแต่กลับรุ่มร้อนขนาดนี้ ช่างน่าเห็นใจ” “เจ้าไม่ต้องพูดจาเหลวไหล ข้าต้องหาหลักฐานมาบีบนางให้ได้” ไห่ฮ่าวยิ้มน้อยๆ มองตามหลังหัวหน้าองครักษ์ที่เดินโซเซเข้าห้องไป เขาช่างน่าสงสารนักต้องอยู่ในห้องนอนของหว่านอิ๋งอิ๋งจนเกือบฟ้าสางค่อยหลบออกมาได้ การขดตัวอยู่บนขื่อนิ่งๆ แม้พวกเขาจะถูกฝึกมาแล้วแต่การซ่อนอยู่ทั้งคืนก็นับว่าทรมานไม่น้อย หว่านอิ๋งอิ๋งตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่ นางรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง สาวใช้สองคนเข้ามาผสมน้ำอุ่นให้นางเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ทว่าตอนที่นางกำลังจะเดินออกมาพลันมองเห็นเศษผ้าติดอยู่ที่เสี้ยนไม้ขอบประตู หญิงสาวก้มลงดึงออกมาดู เศษผ้าขนาดนิ้วก้อยมีลายปักติดอยู่ด้านหนึ่ง ลายนั้นดูคุ้นตาอย่างยิ่ง ‘สีและลาย

หลิวเฉิงได้แต่ตกตะลึง เขาพยายามลืมตาขณะที่ตนเองถูกโจรภูเขาทั้งสี่คนรุมถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมด ทว่ากลับมองเห็นบางขณะที่เขากระพริบตาถี่ๆ “ข้าไม่อยากได้เสื้อผ้าของคนตาย ต้องถอดเอาตอนที่มันยังมีชีวิตอยู่นี่ล่ะ ชุดนี้งดงามนัก องครักษ์ของสกุลใหญ่ได้ใส่เสื้อผ้าหรูหราถึงเพียงนี้ น่าสนใจจริงๆ ข้าจะเอาไปสวมให้พวกที่ค่ายของเราได้ดู” “ลูกพี่ มันเหลือแค่กางเกงในแล้ว ท่านจะเอาด้วยหรือไม่” “ไม่! ให้มันเหลือไว้ติดตัวสักหน่อยเถิด คนอย่างข้าก็นับว่ามีเมตตาอยู่ จะคลุมศพให้เจ้าด้วยเสื้อของข้านี่ล่ะ ฮ่าๆ” คนที่จ่อดาบบนคอของหัวหน้าองครักษ์หนุ่มเงื้อดาบขึ้นสูงหมายจะฟันคอเขาเพียงครั้งเดียวให้ขาด ฟิ้ว! ฉึก! ฟิ้ว! ฉึก! “อั่ก!” หัวหน้าองครักษ์หนุ่มรีบพลิกกายหลบร่างใหญ่ที่ถูกมีดสั้นขว้างปักคอจากด้านหลังอย่างแม่นยำ ร่างใหญ่ล้มมาข้างหน้า และโจรอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ ก็สิ้นชีพไปพร้อมกับหัวหน้าของมัน คนที่เหลือหันซ้ายหันขวา “ฝีมือผู้ใด” “ข้าเอง!” เสียงของหว่านอิ๋งอิ๋งดังขึ้นพร้อมร่างของนางกระโจนมายืนต่อหน้าโจรภูเขาที่เหลือทั้งห้า

เด็กหญิงยิ้มน้อยแล้วหันไปหาไต้เส้าจวิน“เชิญท่านอาจารย์หารือเรื่องนี้กับท่านนายอำเภอเถิดเจ้าค่ะ”“ท่านนายอำเภอ ข้ากับสหายได้สืบอย่างชัดเจนแล้ว เสมียนเหยาคนของท่านได้ลักลอบติดต่อกับหัวหน้าค่ายต้าเฉาและรับส่วยเป็นเวลานาน ข้าจะนำหลักฐานทั้งหมดนำไปกราบทูลท่านอ๋องสิบห้าให้ทรงทราบ”ได้ยินชื่อของท่านอ๋องสิบห้า นายอำเภอเหลียงก็ถึงกับเข่าอ่อน เบื้องหลังของใต้เท้าชิงยังมีพระชายาชิงหลานของท่านอ๋องสิบห้า...ตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของ คราวนี้คุณหนูชิงมาเอง นางเป็นน้องสาวของพระชายาชิงหลานและยังเป็นบุตรีคนโปรดของท่านเจ้ากรมกลาโหม....ครั้งนี้เขาจะกล้าแตะต้องคุณหนูสี่สกุลชิงได้อย่างไร ในเมื่อสกุลของนางมีอำนาจหนุนหลังหลายส่วนหว่านอิ๋งอิ๋งมองดูอาการกระวนกระวายของนายอำเภอเหลียงแล้วได้แต่ส่ายหน้า พอกลับไปถึงที่พักนางก็ถูกหลินเต๋อเรียกให้ไปช่วยขนหีบเงินทองที่แอบขนออกมาจากค่ายโจรไปซุกเอาไว้ในรถม้าอีกคัน“ของพวกนี้ ได้ยินคุณหนูชิงบอกว่าจะเอาไปส่งที่สำนักมือปราบเมืองหลวงเพื่อให้ท่านอ๋องสิบห้าจัดการหาเจ้าของ คดีค่ายต้าเฉาคงมีหลายปึกเลยทีเดียว พวกที่เคยโดนปล้นไม่รู้ป่านนี้ตกยากอย่างไรบ้าง ”“จริงของคุณหนู ปล่อย

พอได้ยินเช่นนั้นคนทั้งบ้านก็พากันทำหน้าสลด ท่านปู่ก็รีบสำทับ“อิ๋งอิ๋ง ปู่กับย่าก็ได้เลี้ยงรับรองพวกเขาตอนที่มาเยือนบ้านสกุลหว่าน หากว่าจะให้เราเป็นฝ่ายถอนหมั้น ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด เรื่องนี้เจ้าจัดการเองได้หรือไม่ ”“จัดการเองหรือเจ้าคะ ” หว่านอิ๋งอิ๋งถึงกับอึ้งท่านย่าที่นั่งฟังอยู่นาน มองหลานสาวหัวดื้อแล้วก็ยิ้มน้อยๆ“เจ้าก็ไปตามหาเสี่ยวหลิวผู้นั้น แล้วก็ตกลงให้เขาเป็นฝ่ายถอนหมั้นเราเองเถิด ทำเช่นนี้สกุลหว่านของเราก็จะได้ไม่เสียคำพูดและของหมั้นเหล่านั้นก็ไม่ต้องคืนด้วย” “พวกท่านอนุญาตให้ข้าไปตกลงกับเขาเองใช่หรือไม่” “ถูกต้อง ขอเพียงแค่เขายินยอมถอนหมั้นเอง ปู่กับพ่อไม่มีปัญหา พวกเราเคารพการตัดสินใจของเจ้าอยู่แล้ว” หว่านอิ๋งอิ๋งรีบยกมือขึ้นประสานกันค้อมศีรษะขอบคุณผู้อาวุโสในครอบครัว นางรู้สึกสบายเมื่อรู้ว่าคนในครอบครัวยังมีทางออกให้ “ขอบคุณท่านปู่ ท่านพ่อ ข้าจะทำภารกิจนี้ด้วยตนเอง” พี่สะใภ้ยิ้มๆ เดินเข้ามาประคองน้องสามี “อิ๋งอิ๋ง ในเมื่อท่านปู่กับท่านพ่อยอมตกลงตามใจเจ้าแล้ว เจ้าก็รีบเข้านอนเสียเถิดจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ พ