สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง

       “นางน่าสงสัย ช่วยกันจับตาดูให้ดี”

         “นั่นน่ะ อนุภรรยาของใต้เท้าเสิ่นนะหัวหน้าหลิว จะไปจับตามองด้วยเหตุอันใด  ประเดี๋ยวก็ถูกหาว่าอยากเป็นชู้ก็ยุ่งกันพอดี ข้าไม่อยากถูกขังในกรงหมูเอาไปถ่วงน้ำหรอกนะ”

         ไห่ฮ่าวทำท่าขนลุกขนชัน ตอนนี้การตัดสินคดีชู้สำหรับชาวบ้านแล้วพวกเขาจะใช้วิธีการจับบุรุษและสตรีที่ทำผิดจารีตใส่ในตระกร้าสานตาห่างๆ แล้วเอาไปถ่วงน้ำ ซึ่งแน่นอนว่ายากจะหาผู้รอดชีวิต

         ...การคบชู้ไม่เพียงผิดคุณธรรมหากแต่ยังผิดกฎหมายด้วย...

         “ข้าว่านางดูแปลกๆ สายตาของนางกับของอนุเจียงดูเหมือนไม่ได้สนใจใต้เท้าเสิ่นอย่างที่ควรจะเป็น” หลิวเฉิงขมวดคิ้ว

         ไห่ฮ่าวองครักษ์ประจำตัวคุณหนูชิงเว่ยเว่ย[1]มองหัวหน้าองครักษ์ด้วยความประหลาดใจ เขารู้ว่าหลิวเฉิงเป็นคนเคร่งครัดในหน้าที่และหูตาว่องไว

         “ท่านไม่เคยมีภรรยามิใช่หรือ  เหตุใดจึงได้รู้ว่าสายตาของนางมิได้ใส่ใจสามีเล่า  นางเป็นเพียงอนุภรรยาย่อมไม่กล้าทำตัวเกินหน้าฮูหยินเอกอยู่แล้ว ท่านจะให้นางกล้าไปเอาใจสามีต่อหน้าเสิ่นฮูหยินได้อย่างไร ”

         หลิวเฉิงส่ายหน้า “เจ้ามันตาฟางเสียแล้ว สงสัยจะคอยสังเกตแค่คุณหนูสี่กับหลินเต๋อล่ะสินะ”

         “ข้า! ข้าน่ะหรือคอยสังเกตหลินเต๋อ ” องครักษ์หนุ่มร่างสูงชี้นิ้วเข้าหาตนเอง ซ้ำยังทำตาโตด้วยความโมโห “เจ้าองครักษ์จอมหาเรื่องคนนั้น ข้าจะไปคอยสังเกตมันทำไม ”

         หัวหน้าองครักษ์หลิวยกมือขึ้นตบบ่าสหายองครักษ์เบาๆ

         “ไม่ต้องอายน่า ข้ารู้ว่าเจ้ากับเขาแค่มองตาก็รู้ใจ”

         ใบหน้าของไห่ฮ่าวตึงขึ้นมาทันที พอนึกถึงองครักษ์หนุ่มของคุณหนูสกุลซิวที่มักจะมาวอแวกับเขาบ่อยๆ ก็กระพริบตาถี่เพื่อขับไล่ความรู้สึกบางอย่างที่คุกรุ่นขึ้นมา

คนผู้นั้นเป็นบุรุษหน้าขาวร่างโปร่ง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ดูดีเสมอ ทุกครั้งที่พบกันกับเขาจะต้องเขามาป้วนเปี้ยนพูดคุยกับเขา สุดท้ายก็ท้าไปประลองยุทธ์กัน ผ่านไปสามคราระหว่างเขากับหลินเต๋อยังไม่รู้แพ้รู้ชนะ เจ้าคนแซ่หลินนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ คอยหาโอกาสมาท้าประลองอยู่ร่ำไป

         “หน้าเจ้าเป็นสีชมพูแล้ว ไม่ต้องคิดแก้ตัว ข้าขอไปดูนางก่อนดีกว่า คุยกับเจ้าไม่ได้ความคืบหน้าอยู่ดี”

         ไห่ฮ่าวคิดจะอ้าปากแย้งหลิวเฉิง ทว่าหัวหน้าองครักษ์หนุ่มก็หายตัวไปแล้ว....เขาไม่ได้ชอบบุรุษเสียหน่อย เห็นทีต้องพูดกับหัวหน้าหลิวให้รู้เรื่อง

         หลิวเฉิงทำทีไปพูดคุยกับองครักษ์ที่เฝ้าจวนเจ้าเมือง ที่พำนักของใต้เท้าเสิ่นแห่งนี้ เดิมทีก็คือวังของท่านอ๋องสี่ผู้เป็นพระเชษฐาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หลังจากที่ท่านอ๋องสี่ก่อกบฏและถูกฆ่าตาย วังเทียนโต่วก็ถูกยึดมาใช้เป็นจวนของเจ้าเมืองฉู่จิ้ง

         “อนุภรรยาของใต้เท้าเสิ่นมาจากสกุลใดหรือ ”

         องครักษ์ของจวนเจ้าเมืองถึงกับหัวเราะ

         “ท่านคงล้อเล่นกระมัง  เรื่องนี้ผู้ใดก็รู้กันทั่ว อนุเจียงกับอนุหว่านน่ะเป็นสาวใช้ในจวนสกุลโม่ นางคอยดูแลนายหญิงมาก่อน สกุลโม่เกรงว่าใต้เท้าจะต้องรับอนุภรรยาเพิ่มจึงได้ส่งพวกนางมา”

         หลิวเฉิงพยักหน้าหงึกๆ เรื่องนี้เกิดขึ้นบ่อยในสกุลใหญ่ๆ ยามที่คุณหนูออกเรือน มักจะให้สาวใช้คนสนิทมาเป็นอนุภรรยาด้วย เพื่อมิให้สามีไปรับอนุภรรยามาจากครอบครัวอื่น

         “ข้าไม่คิดว่าสกุลโม่จะยินยอมให้ใต้เท้าเสิ่นมีอนุภรรยา”

         “ข้าก็คิดเหมือนเจ้า เสิ่นฮูหยินเป็นคนบุคลิกสง่างามดูน่ายำเกรง ใต้เท้าเสิ่นเองก็เกรงใจภรรยายิ่งนัก ดูแล้วไม่น่าจะมีอนุภรรยาได้ แต่ก็อย่างว่า ใต้เท้าเสิ่นเป็นถึงเจ้าเมือง หากจะมีอนุสักสี่ห้าคนก็เป็นเรื่องธรรมดา”

         หลิวเฉิงทำหน้าคล้อยตามทว่าในใจกลับรู้สึกสงสัยในสถานะของอนุภรรยาทั้งสอง โดยเฉพาะหว่านอิ๋งอิ๋งนั่น ท่าทางของนางดูกระโดกกระเดก มิได้อ่อนช้อยอย่างอนุเจียงเลยสักนิด

         ...สตรีที่ดูกระด้างเช่นนี้ สกุลโม่ยังกล้าส่งมาเป็นอนุภรรยาเจ้าเมืองอีก...    

         รอจนถึงหัวค่ำหัวหน้าองครักษ์หนุ่มก็ย่องไปยังเรือนพักอนุภรรยาทั้งสอง โดยมากอนุภรรยามักจะไม่ถูกกัน พวกนางมักจะแยกกันอยู่คนละเรือน แต่อนุเจียงกับอนุหว่านกลับพักด้วยกันแค่ห้องอยู่คนละฟากของห้องโถง

         ‘พวกนางไม่เพียงไม่แย่งชิง ซ้ำยังร่วมมือร่วมใจกันอย่างดี ผิดวิสัยสตรีที่มีสามีคนเดียวกัน’

         หลิวเฉิงกระโจนขึ้นบนหลังคา เขาค่อยๆ เลื่อนกระเบื้องดินเผาดูว่าพวกนางยังอยู่ที่ห้องโถงหรือไม่  พลันเสียงพูดคุยก็ดังขึ้น

         “เจ้าเห็นบุรุษที่มากับสกุลชิงหรือไม่ ”

         “ผู้ใด ”

         “อาจารย์หนุ่มทั้งสองคนนั่น”

         “ก็หล่อเหลาองอาจดีนะ”

         “ลี่จัง เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้หมายความถึงเรื่องเช่นนั้น”

         “ได้ๆ พวกเขามีวรยุทธ์ เราต้องระวังให้ดี”

         หัวหน้าองครักษ์หนุ่มถึงกับหูกระดิก พวกนางมีลับลมคมในจริงๆ ถึงกับคอยจับตามองคนในขบวนของสกุลชิง

         “เจ้าหัวหน้าองครักษ์นั่น เจ้ายิ่งต้องระวัง”

         “เขาก็ดูดีนะ เคร่งขรึม รูปร่างแข็งแกร่งกำยำ”

         “ลี่จัง! ข้าหมายถึงเขาดูเหมือนจะเป็นพวกตาผีจมูกสุนัขต่างหาก”

         หลิวเฉิงที่อยู่บนหลังคาแทบอยากจะซัดมีดสั้นลงมาใส่สตรีสองคนที่นั่งพูดคุยอยู่โต๊ะกลมกลางห้องข้างล่าง

         อนุเจียงหัวเราะร่า “ตาเขาเรียวดั่งตาหงส์ จมูกโด่งปลายรั้นน้อยๆ ต่างหาก เจ้าพูดเสียจนคนรูปหล่อกลายเป็นคนขี้ริ้ว”

         “หึ! จะรูปงามราวเทพเซียนลงมาก็ช่าง ยามนี้หน้าที่ของเราคือต้องระวังภัยให้ดี เดิมทีใต้เท้าเสิ่นเองก็ดูแปลกๆ อยู่แล้ว ยังจะมีกลุ่มคนสกุลชิงมาเพิ่มอีก”

         “เราควรออกไปตรวจดูรอบๆ เรือนสักหน่อยเถอะ เผื่อพวกเขาแอบส่งคนมาสอดแนมจะได้ระวังตัว”

         หลิวเฉิงอาศัยจังหวะที่พวกนางลุกขึ้นยืนรีบเลื่อนกระเบื้องดินเผาเข้าไปที่เดิม ก่อนจะกระโจนไปยังต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ แล้วผลุบลงไปที่พุ่มไม้ด้านหลัง

         หว่านอิ๋งอิ๋งมองเห็นชายหนุ่มที่โผล่มาจากพุ่มไม้เพียงลำพังก็ทำหน้าประหลาดใจ นางจำได้ว่าคนผู้นี้คือหัวหน้าองครักษ์ที่คอยดูแลชิงเว่ยเว่ย

         “เหตุใดท่านจึงมาโผล่แถวนี้เล่า ”

[1] ชิงเว่ยเว่ย นางเอกจากเรื่อง “เว่ยเว่ยสาวน้อยสลับวิญญาณ”