Todos os capítulos de สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง : Capítulo 31 - Capítulo 40

หญิงสาวที่กำลังจะขอร้องให้ไห่ฮ่าวเก็บเรื่องของตนเอาไว้ก่อน พลันอ้าปากค้าง สิ่งที่นางกังวลกับสิ่งที่ไห่ฮ่าวพูดออกไป...ไปคนละทาง “เอ่อ...คือ...” “ข้ารู้ เจ้าก็เหมือนสตรีคนอื่นๆ ที่แอบชื่นชมและชอบในตัวหัวหน้าหลิว เจ้าแอบมองเขาอยู่บ่อยๆ แต่เจ้าต้องรู้ตัวว่าหากบุรุษมิได้มีใจ แม้จะมอบใจมอบกายให้ก็เปล่าประโยชน์ แม่นางหว่าน...คราวหน้าเจ้าอย่าย่องขึ้นเตียงหัวหน้าหลิวอีกเลย เรื่องในครั้งนี้ข้าจะไม่พูดให้ผู้ใดฟังเด็ดขาด” ไห่ฮ่าวกล่าวจบก็หมุนตัวเดินจากไป ปล่อยให้หว่านอิ๋งอิ๋งยืนกำกระบี่แน่นด้วยความโมโห นอกจากนางจะถูกหลิวเฉิงเห็นร่างเปลือยจนหมดแล้ว ยามนี้ยังถูกไห่ฮ่าวคิดว่าเป็นหญิงแพศยาที่หวังใช้เรือนร่างจับหลิวเฉิงให้แต่งงานด้วยเสียอีก....ชื่อเสียงของนางป่นปี้ไปหมดแล้ว สีหน้าขององครักษ์ที่เดินออกจากหลังต้นไม้ใหญ่ดูยุ่งยากจนชิงเว่ยเว่ยต้องเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “คุณหนู ข้าคงจะดวงซวยจริงๆ ปีนี้ หากไปถึงเมืองหมิงซาคงต้องไปไหว้พระไหว้เจ้าเสียแล้วล่ะเจ้าค่ะ” “เอาสิ! ข้าเองก็อยากเผากระดาษเงินกระดาษทองให้สตรีทั้งหกนางนั่นด้วยเช่นกัน” หลิวเฉ

“ว่าอย่างไรเล่าหัวหน้าหลิว ในเมื่อท่านกับคู่หมั้นไม่เคยเห็นหน้ากัน ข้าว่าท่านรีบเขียนจดหมายไปแจ้งทางบ้านขอให้ถอนหมั้นเถอะ บอกไปตามตรงว่าท่านล่วงเกินแม่นางหว่านจำต้องรับผิดชอบ แต่งงานกับนางแทน” ไห่ฮ่าวผงกศีรษะอย่างจริงจัง เขาคิดทบทวนแล้วเห็นว่าตนเองคิดเรื่องนี้ได้อย่างรอบคอบก็รู้สึกพอใจ “เอ่อ.....ข้า!” หว่านอิ๋งอิ๋งอึ้งกับทางออกที่ไห่ฮ่าวเสนอ นี่มัน...ลูบหน้าปะจมูกชัดๆ ไม่เห็นจะต่างจากเดิมเลย สุดท้ายนางก็กับหลิวเฉิงก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี ไห่ฮ่าวหันไปทางหว่านอิ๋งอิ๋งที่นั่งก้มหน้าบีบมืออย่างแรงด้วยความอึดอัดใจ เขาบังเกิดความเห็นใจสหายองครักษ์หญิงอย่างมาก เมื่อครู่เห็นชัดๆ แล้วว่านางถูกหัวหน้าองครักษ์บังคับจูบ บางที...นางอาจจะถูกหลิวเฉิงผู้นี้บังคับมีความสัมพันธ์ด้วย “ท่านเป็นถึงหัวหน้าองครักษ์ จะมัวอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่ทำไมเล่า ทีแรกข้าเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นฝ่ายให้ท่าท่าน คิดไม่ถึงว่าเป็นท่านที่ใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงนาง” “ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น!” หลิวเฉิงร้องออกมาด้วยความลืมตัว “ข้าเห็นกับตา! เมื่อครู่นางถูกท่านจับข้

ภายในหอหยกแดงซึ่งลือกันว่าเป็นเจ้าของเดียวกันกับหอหยกขาว ข้างในถูกทำให้มืดมิด ในช่วงเช้าไม่มีการแสดงบนเวทีแต่มีบริการห้องพิเศษสำหรับผู้ที่ต้องการจะเข้ามาดื่มสุราและพูดคุยกับหญิงงาม “ที่นี่ ดูเหมือนจะเป็นที่นัดหมายคุยธุระกันมากกว่าจะใช้เสพสุข” “เจ้าทายถูกแล้ว แม้จะดูเหมือนเป็นหอคณิกา ทว่าส่วนใหญ่คนที่มาล้วนนัดพบและคุยกันเรื่องสำคัญทั้งสิ้น เจ้าดูห้องนั้น ท่าทางถมึงทึงน่ากลัวของบุรุษสองคนนั่น น่าจะมาตกลงกันเรื่องขายอาวุธ” หว่านอิ๋งอิ๋งมองตามสายตาของหลิวเฉิงไป ห้องนั้นแง้มประตูบานหนึ่งไว้เพราะเสี่ยวเอ้อกำลังลำเลียงอาหารจึงมองเห็นคนในห้องทั้งสองได้ค่อนข้างชัดเจน “ท่านแน่ใจหรือ ” “ข้าแอบฟังมือปราบที่นี่คุยกันมาก่อนแล้ว” “ถ้าอย่างนั้นมีโอกาสที่ฝ่ามืออัคคีจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่” “เป็นไปได้มาก แต่ว่าเถ้าแก่เนี้ยค่อนข้างจะระวังตัว” ยังพูดไม่จบประโยค หญิงสาววัยกลางคนแต่งหน้าหนาเตอะ เสื้อผ้าผมเผ้างดงามก็มองมาเห็นพวกเขาพอดี “คุณชายทั้งสอง พวกท่านช่างดูดีและหล่อเหลานัก ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เพิ่งมาที่หมิงซานี่

“ไม่จริง นางเองก็เต็มใจ” “นี่!....ถ้าท่านยังไม่ฟังที่ข้าบอกอีก ระวังนางจะไปชอบอาจารย์จงก็แล้วกัน ท่านดูสิ จงกว้านซีทั้งรูปงาม เล่นพิณเก่ง ความรู้สูง วรยุทธ์ก็ดี และยังเอาใจสตรีเป็นเสียด้วย” พูดทิ้งไว้แค่นั้น ไห่ฮ่าวก็เดินหนีไป ปล่อยให้หัวหน้าองครักษ์หนุ่มเกิดความกังวลขึ้นมาอย่างท่วมท้น ...คงต้องหาวิธีทำให้หว่านอิ๋งอิ๋งโอนอ่อนผ่อนตามเขาเสียแล้ว... ระหว่างที่ไปต่อแถวเพื่อรอตรวจเอกสารออกจากเมือง หลิวเฉิงทนไม่ไหว เขารีบจูงม้าไปใกล้ไห่ฮ่าว “ที่เจ้าบอกข้า เจ้าไปได้ยินได้ฟังมาจากที่ใดกัน เชื่อถือได้หรือไม่ ” ไห่ฮ่าวอึ้งไปเล็กน้อย ระยะหลังเขาสนิทกับจ้งซูและจ้งหนิง สาวใช้ทั้งสองของชิงเว่ยเว่ยมีนิยายรักเก็บไว้ในห้องหลายสิบเล่ม พวกนางยัดเยียดให้เขาเอาไปอ่าน ‘องครักษ์ไห่ ชีวิตคนเราจะเอาแต่ทำหน้าเคร่งขรึมและต่อสู้อย่างเดียวไม่ได้ ท่านทำหน้าแบบนี้ต่อไปจะไร้รัก อายุมากขึ้นต้องอยู่ตัวคนเดียวเงียบเหงา เอานิยายของข้าไปอ่านคลายเครียดสักหน่อยเถิด’ ไห่ฮ่าวถูกสองพี่น้องบังคับจำต้องรับเอามาเรื่องหนึ่งแล้ววางทิ้งไว้บนโต๊ะ กระทั่งวันห

“ได้เลย” อาจารย์หนุ่มยิ้มกว้าง หันไปหาหลิวเฉิง “เร็วเข้าสิหัวหน้าหลิว ท่านจะมายืนงงอยู่ทำไม ยิ่งชักช้าก็ยิ่งได้กินช้านะ” องครักษ์อีกหกคนที่เพิ่งตามหาคนทั้งกลุ่มพบก็เข้ามาสมทบ หวังฮูหยินจึงให้องครักษ์ส่วนหนึ่งกลับไปตามคนของสกุลหวังที่เฝ้ารถม้าและข้าวของอยู่ที่โรงเตี๊ยมออกมาพักที่เรือนนี้ด้วยกัน องครักษ์สองคนขันอาสาจะลงไปจับปลาในบ่อหลังเรือนเล็ก “แม่นางหว่าน ข้าว่าปลาพวกนั้นคงจะเลี้ยงไว้นานแล้ว พอใช้เป็นอาหารได้หลายวันเทียว อยู่บ้านเดิมพวกเราจับปลาเก่งมาก เจ้าทำปลานึ่งบ๊วยเป็นหรือไม่ ” “ถ้าพวกเจ้าจับปลามาได้จริง ข้าจะทำให้กินหมดทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง” ชายหนุ่มทั้งสองจึงไปค้นหาเสื้อผ้าของบ่าวรับใช้ในเรือนสกุลเอี้ยที่ถูกทิ้งเอาไว้แล้วลงไปจับปลาอย่างแข็งขัน หลิวเฉิงเดินกลับมาถึงครัวก็ถูกหว่านอิ๋งอิ๋งชี้ให้หั่นผักและเตรียมวัตถุดิบในการปรุงอาหาร เขาได้กลิ่นข้าวจากหม้อที่กำลังเดือดปุดก็เริ่มรู้สึกหิว ครั้นเห็นว่าจงกว้านซีไปยืนใกล้ๆ คอยทำตามคำสั่งหว่านอิ๋งอิ๋ง คู่หมั้นหนุ่มก็ยิ่งหงุดหงิด ‘ไห่ฮ่าว รู้เช่นนี้ข้าน่าจะให้เจ้าบอ