Semua Bab สามีข้าจะคุ้มครองท่านเอง : Bab 21 - Bab 30

“แหะๆ ในนั้นก็มิได้เขียนอันใดเกินเลยมิใช่หรือ เขียนแค่ว่าท่านกับหลินเต๋อสนิทสนมกันแค่นั้นเอง” ไห่ฮ่าวยกบันทึกในมือขึ้นมากางแล้วยื่นไปต่อหน้าสองพี่น้องสกุลจ้ง “เจ้าดู! นี่หรือแค่นั้นที่เจ้าว่า...ในนี้เขียนเสียจนข้ากับหลินเต๋อเป็นคู่รักกันไปแล้ว ทำเช่นนี้ข้าเสียหาย” “ท่านใจเย็นๆ น่า องครักษ์ไห่ เอาอย่างนี้ เดี๋ยวเล่มหน้าข้าจะชี้แจงความจริงให้พวกท่านเอง ขอแค่ท่านกับหลินเต๋อยืนยันว่าพวกท่านต่างมิได้ชอบพออีกฝ่าย ข้าพร้อมจะประกาศให้ทุกคนได้ทราบทั่วหน้ากัน” ไห่ฮ่าวฮึดฮัด หากเขาคิดจะไปบังคับให้หลินเต๋อพูดเรื่องนี้ก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะหาว่าเขาคิดเลยเถิด สู้ดีบังคับให้สองพี่น้องนี้ไปเขียนชี้แจงให้จะดีกว่า “ไม่ได้! เรื่องนี้พวกเจ้าสองคนพี่น้องต้องรับผิดชอบ เล่มหน้าเจ้าต้องเขียนเรื่องของข้ากับหลินเต๋อเสียใหม่ พวกเรามิได้สนิทสนมกันถึงเพียงนั้น เขาก็แค่ชอบมาวอแวกับข้า” “โอ้.....” จ้งหนิงทำตาโตลากเสียงยาว “ได้ๆ เดี๋ยวเล่มหน้าข้าจะเขียนให้ท่านใหม่เอง ข้ารับรองว่าตรงกับความจริงอย่างแน่นอน” “แต่ข้าว่า...เรื่องของข้า พวกเจ้าไม่ควรนำมา

หลังจากสืบจนแน่ชัดว่าเหลืออีกสองวันคุณหนูชิงเว่ยเว่ยก็จะออกเดินทางจากเมืองหลวง หว่านอิ๋งอิ๋งก็ไปดักขบวนของนางที่ย่านไฉ่ฟู่เพราะได้ข่าวว่าวันนี้ คุณหนูสี่สกุลชิงจะออกไปซื้อขนม รออยู่ครึ่งชั่วยาม รถม้าสกุลชิงก็มาจอดที่หน้าร้านขนมอบรูปสัตว์ต่างๆ ที่เพิ่งเปิดได้ไม่นานแต่มีลูกค้าล้นหลาม เด็กหญิงลงจากรถพร้อมด้วยจ้งซูและจ้งหนิงสาวใช้คู่ใจ และยังมีไห่ฮ่าวองครักษ์หนุ่มหน้าขรึมถือกระบี่เดินตามอยู่ด้านหลัง หัวหน้าองครักษ์หลิวเฉิงกับองครักษ์อีกแปดนายยืนรออยู่หน้าร้าน ด้วยฐานะบุตรสาวแก้วตาดวงใจของท่านเจ้ากรมกลาโหม ชิงเว่ยเว่ยที่เคยถูกลอบทำร้ายจนเจ็บป่วยอยู่หลายปีจึงได้รับการอารักขาอย่างเข้มแข็งที่สุด หว่านอิ๋งอิ๋งใช้ผ้าสีขาวคาดปิดบังส่วนล่างของใบหน้าเดินปะปนกับผู้คนเข้าไปในร้านขนมโดยที่หลิวเฉิงไม่เห็น นางก้าวเข้าไปใกล้คุณหนูสี่แล้วรีบเอ่ยทักทาย ชิงเว่ยเว่ยเห็นนางก็ตื่นเต้น “แม่นางหว่าน! เป็นเจ้าเองหรือ ” “เจ้าค่ะ ข้าบังเอิญผ่านมาทางนี้พอดี” เด็กหญิงโคลงศีรษะ คำบอกเล่าของหว่านอิ๋งอิ๋งดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าใดนัก “คฤหาสน์สกุลโม่

ในตอนที่นางใกล้จะจบการฝึกจากสำนักหนึ่งในใต้หล้า ก็ได้รับเลือกเป็นองครักษ์หญิงสกุลโม่โม่จางลี่หรือเสิ่นฮูหยินก็เป็นศิษย์สำนักเดียวกับนาง ส่วนเจียงลี่จังนับเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย ความสัมพันธ์ของพวกนางทั้งสามคนจึงแน่นแฟ้นไม่เพียงในฐานะเจ้านายกับลูกน้องแต่ยังเป็นศิษย์ร่วมสำนักด้วยครั้นพอเริ่มเมาได้ที่ เสิ่นฮูหยินก็เริ่มสอบถามถึงเรื่องในจวนสกุลชิง หว่านอิ๋งอิ๋งก็เล่าอย่างไม่ปิดบัง ทว่าเป้าหมายของฮูหยินท่านเจ้าเมืองกลับมิได้อยู่ที่เรื่องนั้นนางมองใบหน้าของหว่านอิ๋งอิ๋งที่แดงก่ำ ดวงตาหรี่ปรือแล้วก็เริ่มคำถามสำคัญทันที“อิ๋งอิ๋ง เหตุใดเจ้าจึงได้ชอบหัวหน้าหลิว ”ปัง!“ข้าน่ะหรือจะชอบเขา เจ้าหน้าศิลาร้อยปีนั่น” น้ำเสียงของนางเนิบนาบ นิ้วก็คอยแต่จะชี้วนไม่เป็นทิศเป็นทาง “หลิวเฉิงมีอคติกับสตรีจะตายไป ที่ข้าได้เป็นองครักษ์ของสกุลชิงเป็นเพราะใช้เล่ห์เอาแท้ๆ ไม่เช่นนั้นคงถูกเขาสกัดอย่างสุดความสามารถ”“เอ๋ ไหนเจ้าบอกข้าว่าชอบเขา ” “ไม่ได้ชอบสักหน่อย ที่ข้ามาอยู่สกุลชิง อันที่จริงก็เพราะข้า...”“เจ้าทำไม ” เจียงลี่จังรีบยื่นหน้าไปใกล้“ข้าจะมาหาทางให้เขาถอนหมั้น”เสิ่นฮูหยินกับเจียงลี่จังหันไป

ชายหนุ่มหยุดวิ่งในตอนที่สนามหญ้าพอดี เขาหันกลับมามองสตรีในชุดองครักษ์ด้วยความงุนงง “เจ้าจะสะกดรอยข้าทำไมกัน ” หว่านอิ๋งอิ๋งมองซ้ายมองขวาคล้ายกำลังหวาดระแวง “ไม่มีผู้ใดติดตามท่านมาใช่หรือไม่ ” “ไม่มี ข้าสั่งให้พวกเขากลับไปเฝ้าคุณหนูที่โรงเตี๊ยม” หลิวเฉิงหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความคลางแคลงใจ “ว่าแต่เจ้า...แอบตามข้ามาเช่นนี้ คงไม่คิดจะลวงมาฆ่าหรอกนะ” “เหลวไหล! ข้าช่วยชีวิตของท่านไว้ตั้งหลายคราว” นางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ผายมือเชิญหัวหน้าองครักษ์หนุ่มไปยังศาลาริมสระน้ำ “อันที่จริง ข้ามีเรื่องสำคัญจะต้องพูดกับท่าน” หญิงสาววางกระบี่ในมือลงบนโต๊ะ ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกัน “ข้าเคยบอกแล้วว่าระหว่างเราสองคน อยู่ห่างๆ กันไว้จะดีที่สุด” “ก็อย่างที่ท่านคิด ข้ามาอยู่ในสกุลชิงนั่นเป็นเพราะท่าน” สายตาของนางดุร้าย น้ำเสียงของนางดุดัน ชายหนุ่มอึ้ง มองหน้าท่ามกลางความสลัวด้วยความสงสัย “เป็นเพราะข้า เหตุใดเล่า ” “ท่านอ่านจดหมายฉบับนี้ก่อนก็แล้วกัน” นางยื่นเอาจดหมายส่งให้หลิวเฉิง แล้วควักเอาพลุไฟ

ไห่ฮ่าวพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น ก็ถือว่าไม่ได้ใช่ความผิดของท่านเสียทีเดียว เพียงแต่...หากนางรู้เข้า นางก็คงอับอายจนแทบแทรกแผ่นดิน” “ก็จริง....แต่...ข้าเห็นถึงสองคราด้วยกัน” ร่างที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าต่างแทบจะลุกพรวดขึ้นมาแล้วกระโจนเข้าไปบีบคอเขาให้ตายคามือ ‘หลิวเฉิง...เจ้าเห็น...เห็นร่างเปลือยของข้าถึงสองครั้งเชียวหรือ หากเจ้าไม่ตายด้วยน้ำมือข้า...อย่าเรียกข้าว่าหว่าน อิ๋งอิ๋งอีกเลย’ หญิงสาวโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยวอยู่ใต้หน้าต่าง นางไม่กล้าโผล่หน้ามาเพราะฟังจากน้ำเสียงแล้ว ไห่ฮ่าวยังไม่เมา หากโผล่ขึ้นไปตอนนี้ เรื่องของนางกับหลิวเฉิงต้องกระจายไปอย่างรวดเร็วแน่ นางได้แต่ข่มความโกรธ รอฟังหลิวเฉิงพูดต่อ ในใจก็ลุ้นไม่ให้หัวหน้าองครักษ์หนุ่มเอ่ยชื่อนางออกมา “ไอหยา! ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ยอมแต่งงานไปเถิด ท่านเองก็เป็นบุรุษคุณธรรมสูงผู้หนึ่ง ถึงท่านไม่จะเต็มใจแต่ก็สมควรจะรับผิดชอบนางด้วยการแต่งงาน” “อืม....” หลิวเฉิงไม่กล้าพูดต่อว่าตนเองหลับตาลืมตาก็ยังนึกถึงเรือนร่างของนางอยู่เสมอ โดยเฉพาะบั้นท้ายกลมกลึงนั้น ชวนให้เขานอนไม่หลับอยู่บ