All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 241 - Chapter 250

"ใช่...คาร์เพเดียม ! เป็นเรือสำราญที่มีเส้นทางการเดินเรือจากแหลมฉบัง เกาะสมุย สิงคโปร์ และจะสิ้นสุดลงที่กัวลาลัมเปอร์ แต่ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าปลายทางของเหยื่อแต่ละคนจะไปสิ้นสุดที่ไหน” รามิลกล่าวอย่างซีเรียส ก่อนที่เขาจะครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"รองผู้กำกับมีแผนยังไงต่อไปครับ" ผู้กองฐานัตถ์หันไปถามรามิลที่ยืนก้มหน้ามองแผนที่อย่างใช้ความคิด"เราจะปะปนไปกับกลุ่มคนเสมือนนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง ในกรณีที่เรือยังเทียบท่าอยู่ที่ชายฝั่ง แต่ถ้าหากว่าเรือลอยลำออกจากท่าเรือไปแล้ว แผนสำรองของเราก็คือเราจะต้องทำการโรยตัวจากเฮลิคอปเตอร์ลงไปที่ดาดฟ้าชั้นบนสุดของเรือลำนี้ เพื่อช่วยเหลือเหยื่อและตัวประกันทั้งหมด ซึ่งผมได้ขอความร่วมมือและประสานกับเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรงไปแล้ว” รามิลพูดพร้อมกับชี้มาที่ชั้นบนสุดของแผนผังบนเรือในแผ่นกระดาษที่กางอยู่“รองผู้กำกับแน่ใจแล้วเหรอครับ ว่าผู้กองวีนัสกับหมวดนลินถูกกักขังตัวเอาไว้บนเรือลำนี้ด้วยจริงๆ” หมวดภัทรถามด้วยความใคร่รู้ รามิลส่ายหน้าไปมา“เราไม่มีทางรู้ได้เลย นอกจากเราจะได้พบกับเหยื่อที่ติดอยู่บนเรือทั้งหมด” รามิลตอบ ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมาอย่าง

“นี่ถ้าผมเป็นไอ้ผู้กองนั่น คุณคงจะบำเรอความสุขให้ผมแล้วใช่ไหม (เวนิตานิ่งเงียบเรียวปากสั่นระริกด้วยความโมโหอย่างสุดขีด แล้วมองเขาตาขวาง) ไม่เป็นไร! ก็อย่างที่เคยบอกว่าผมจะไม่บีบบังคับคุณ!” พูดจบก็ดีดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบหลอดแก้วใสที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาก่อนเดินกลับเข้ามาหา“คุณเห็นไอ้นี่หรือเปล่า! (ชูหลอดแก้วที่ถืออยู่ในมือ) มันจะทำให้คุณร้องหาผม โดยที่ผมไม่ต้องบังคับขืนใจคุณให้เหนื่อยเปล่าเลย เราลองมาดูกันดีกว่ามั้ย!” พลกฤษณ์หยิบเข็มฉีดยาจากมือของลูกสมุนที่ส่งให้แล้วทิ่มปลายเข็มลงไปในหลอดแก้วโปร่งใส ซึ่งบรรจุสารอย่างบางอยู่ด้านใน โดยที่ไม่บอกว่ามันคืออะไร“จะทำอะไร!” เวนิตาเสียงแข็งหน้าถอดสี เพราะรู้สึกไม่ปลอดภัย เธอพยายามข่มใจไม่ให้ตื่นกลัวไปมากกว่านี้ แล้วทำใจดีสู้เสือ! แม้ว่าความกลัวจะคืบคลานเข้ามาฝังแน่นอยู่เต็มไปหมด“บอกแล้วไง! ว่าผมจะไม่บังคับจิตใจคุณ แต่คุณต่างหากที่จะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาผมเอง” พูดพลางแสยะยิ้มร้าย แล้วดึงเข็มฉีดยาขึ้นเพื่อดูดสารบางอย่างเข้ามาในหลอด ก่อนจะทำการไล่ฟองอากาศออกเล็กน้อย เวนิตามองตามการกระทำของอีกฝ่ายใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เมื่่อพอที่จะเดาออกแล้วว่ามันน่

“ตำรวจ !” หญิงสาวคนหนึ่งพอได้ยินว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามาช่วยเหลือก็รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น เธอเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงของเจ้าหน้าที่ก่อนจะเห็นว่าเขาคือผู้ชายที่เคยเจอที่หน้าฟรานซิสโก้คลับ เมื่อไม่นานมานี้ แน่นอนว่าเธอคือริน เพื่อนสาวคนสนิทของเวนิตาที่ถูกขบวนการค้ามนุษย์จับมาเป็นเหยื่อร่วมกับคนอื่นๆ ด้วย“อิตานั่น ! เป็นตำรวจเหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ!” รินพึมพำขณะที่หมอบราบอยู่ที่พื้นตามคำสั่งของหมวดภัทร“โหย…ผู้ชายคนนั้นเท่ชะมัดเลย ถึงจะไม่หล่อเท่าแฟนยัยเวก็เถอะนะ !” เพื่อนสาวจอมแสบของเวนิตายังไม่วายมีเวลาเล็งหนุ่มๆ เจ้าหน้าที่ซึ่งหล่อแบบกระชากใจตรงสเปคของเธออย่างหมวดภัทร“จ่า ! พาเหยื่อทั้งหมดออกไปจากห้องนี้ก่อน เร็วเข้า!” ฐานัตถ์ตะโกนสั่ง ก่อนที่จ่าเทพและหมู่จินจะรับคำแล้ววิ่งไปเปิดประตูห้องอีกห้องในฝั่งตรงข้าม เพื่อให้เหยื่อทยอยหลบออกไป ในขณะที่เจ้าหน้าที่ซัดนัวกับพวกของคนร้ายกันอย่างอุตลุด“หมอบลง ! หมอบลง! เร็วเข้า ! เร็วเข้า ! ไป ! ไป ! ไป !” จ่าเทพและหมู่จินช่วยกันต้อนเหยื่อให้ออกไปจากห้องตามคำสั่งของหัวหน้าทีม ในขณะที่ผู้กองฐานัตถ์ และหมวดภัทร รวมถึงเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ยิงสกัด

“แล้วนี่คุณเป็นใครเนี่ย รู้จักกับคนในคลิปนี้ เอ่อ…ผมหมายถึงคุณรู้จักผู้กองวีนัสด้วยเหรอ” หมวดภัทรหันมาถามเธอ ก่อนที่สายตาคมของฐานัตถ์จะชำเลืองมองตามเสียงและจำได้ว่าเป็นใคร ก่อนที่เธอจะแสดงตัวต่อหมวดภัทร“ฉันเป็นเพื่อนของยัยเว ส่วนผู้ชายคนนี้คือเจ้านายของฉันเอง แต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่แล้ว เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้คุณเรียกยัยเวว่า ผู้กองวีนัสงั้นเหรอ!” รินถามอย่างสงสัย ก่อนที่หมวดภัทรจะพยักหน้าแทนคำตอบ รินขมวดคิ้วขึ้นอย่างงงงวย เพราะเธอไม่รู้มาก่อนว่าเวนิตาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ แถมยังเป็นถึงผู้กองด้วย ไหนจะผู้กองฐานัตถ์นี่อีก วันนี้มีแต่เรื่องชวนงงสำหรับเธอเสียจริงๆ“คุณรู้หรือเปล่าว่าพวกมันจับเวนิตาไปไว้ที่ไหน” ร่างสูงของฐานัตถ์ขยับเข้ามาถาม“ฉันไม่รู้หรอกค่ะ แต่ได้ยินพวกมันพูดว่ามีพวกผู้หญิงอีกราวๆ ร้อยกว่าคนที่จะถูกส่งไปทางเรือ ฉันคิดว่ายัยเว…เอ่อ! หมายถึงผู้กองวีนัสของพวกคุณ น่าจะอยู่บนเรือลำนั้นด้วย” รินพูดพลางถอนหายใจ เพราะไม่คิดว่าเรื่องวุ่นวายต่างๆ นี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง แม้ตอนนี้เธอเองจะรู้สึกว่าปลอดภัยแล้ว แต่เวนิตาเพื่อนของเธอนี่สิ…กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก มันทำให้เธอรู้สึกกระวนก

แต่ไม่ทันที่เรียวปากจะประกบกับริมฝีปากบางได้ตามที่ใจหมาย เวนิตาก็เรียกสติของตัวเองกลับคืนมาได้ มือที่ไวกว่าคว้าเข้ากับโคมไฟที่วางอยู่ข้างเตียง ก่อนจะจับมันกระแทกใส่ที่ศีรษะของเขาอย่างเต็มแรง แล้วพุ่งลงจากเตียงก่อนหนีออกไปจากห้อง“ยัยตัวแสบ ! คิดเหรอว่าจะหนีพ้น !” พลกฤษณ์ชักเริ่มจะหงุดหงิด ก้าวลงจากเตียงแล้วตามเธอออกไป เห็นนายคฑาและพวกสมุนที่ยืนอยู่หน้าห้องทำท่าว่าจะตามไปด้วย ก็รีบยกมือขึ้นมาปราม“ไม่ต้อง ! เดี๋ยวฉันไปเอง” พลกฤษณ์บอกกับลูกสมุนก่อนที่เขาจะรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาที่ศีรษะจึงยกแขนเสื้อขึ้นปาดรอยเลือดสีแดงสดที่ไหลหยดย้อยลงมาตามหัวคิ้ว ด้วยฝีมือของเวนิตาที่ฟาดของแข็งลงมากลางศีรษะของเขาจนแตก แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายเคืองผิวขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย แถมมันยังเป็นเสมือนแรงกระตุ้นที่ท้าทายให้เขาอยากที่จะครอบครองตัวเธอเพิ่มมากขึ้นอีกด้วยเวนิตากระเสือกกระสนหนีออกมาจากห้องได้ ก็รีบวิ่งไปที่บันไดเพื่อลงไปยังชั้นล่าง ซึ่งเธอเคยไปมาก่อนหน้านี้ โดยตั้งใจว่าจะพาตัวเองไปรวมอยู่กับบรรดาสาวๆ ที่ถูกกักขังอยู่ที่นั่น เพราะคิดว่านายพลกฤษณ์คงไม่กล้าที่จะทำอะไรเธอต่อหน้าผู้คนเยอะๆ อย่างแน่นอ