All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 231 - Chapter 240

“นี่มันอะไรกันเนี่ย !” เวนิตาถึงกับตกตะลึง ! เพราะเหยื่อมีจำนวนมากกว่าที่เธอคิด มือบางงับประตูลงอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ได้เปิดสวิตช์ไฟ หลังจากที่เห็นสมุนของพวกค้ามนุษย์อยู่ในห้องๆ นั้น ซึ่งเธอรู้ดีว่าหลายสิบชีวิตในนั้นจะต้องเป็นพนักงานของฟรานซิสโก้โฮเทล ที่ถูกจับมาขังไว้เพื่อรอที่จะส่งต่อไปยังเอเย่นต์อย่างแน่นอน“บ้าจริง ! นี่เราจะพาพวกเขาออกไปได้ยังไง” เวนิตาพึมพำแล้วถอนหายใจทิ้ง ก่อนจะพาตัวเองกลับออกมาจากหน้าห้องอย่างเร่งด่วนระหว่างนั้น มีชายฉกรรจ์ท่าทางมีพิรุธสองคน กำลังเดินตรงดิ่งมาทางนี้ ทำให้เวนิตาต้องรีบผลักประตูพาร่างของตัวเองเข้าไปในห้องฝั่งตรงกันข้าม แล้วซ่อนตัวหลบอยู่ด้านในนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนเดินผ่านไปเสียก่อน“อย่าเข้ามานะ !” ร่างบางได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ ด้วยความรู้สึกตื่นกลัวและหวาดหวั่น เกรงว่าจะถูกจับได้ เวนิตารอจนแน่ใจว่าสองคนนั้นเดินผ่านไปแล้วจึงก้าวเท้าออกมาจากห้องดังกล่าว แล้วรีบรุดหน้าวิ่งไปตามทางเดินเพื่อกลับขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่รีรอ“ยัยเวเอ๊ย! จะช่วยพวกเขาออกไปได้ยังไง ลำพังแค่ตัวเองยังเอาไม่รอดเลย ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย” เวนิตาพึมพำอ

"อะไรทำให้ผู้กองคิดแบบนั้นคะ" ผู้หมวดนลินถามอย่างสงสัย"ฉันลงไปสำรวจที่ชั้นล่าง รู้ว่าพวกมันจับคนมากักขังไว้ น่าจะราว ๆ ร้อยคน" เธอตอบ"พวกค้ามนุษย์ ! " หมวดนลินเอ่ย"ใช่...นอกจากนายชัยชนะ ผู้กองรฉัตร ก็ยังมีนายพลกฤษณ์อีกคน แต่ดูเหมือนหมวดจะไม่ค่อยแปลกใจกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่เลยนะ" เวนิตาถามกลับ พลางขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างสงสัย"ความจริง...พวกเรา เอ่อ…หมายถึงทีมของเรา รวมถึงผู้กองฐานัตถ์ รู้เรื่องนี้มาได้ซักพักแล้วล่ะค่ะ" เธอตอบ"งั้นก็แปลว่า... " เวนิตาเอียงคอ แล้วจ้องหน้าเธอกลับไ"ผู้กองฐานัตถ์ รู้ว่าหมวดธีร์เป็นสายให้กับนายพลกฤษณ์ ก็เลยซ้อนแผนให้ผู้กำกับเศรษฐพงศ์สั่งปลดหัวหน้าออกจากทีม เพื่อที่จะได้เปิดโปงพฤติกรรมทั้งหมดของหมวดธีร์ ซึ่งตอนนี้เราทำสำเร็จแล้ว" หมวดนลินตอบ"ฉันเข้าใจแล้ว ! แบบนี้นี่เอง" เวนิตาก้มหน้าลงและคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้ว่าผู้กองฐานัตถ์จะไม่ได้ถูกปลดออกจากทีม ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอโดยตรง แต่เธอก็ต้องขอบคุณเขาอยู่ดีที่เขามีส่วนทำให้เธอสามารถเข้ามามีบทบาทในหน้าที่นี้อย่างเต็มตัวขึ้น และเธอไม่ได้ติดใจอะไรในเรื่องนี้เลย เธอต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ และห

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เวนิตา ยิงสกัดเข้าบริเวณหน้าขาของคนร้ายที่เธอกำลังสู้อยู่ถึงสองนัด ทำให้มันไม่สามารถลุกขึ้นมากรกับเธอได้อีก ก่อนจะหันปากกระบอกปืนเล็งไปที่ร่างของคนที่ยิงปืนใส่ผู้หมวดนลิน พร้อมกับตะโกนข่มขู่ออกไป“หยุดเดี๋ยวนี้นะรฉัตร!” เวนิตาเรียกชื่อของเธอ แล้วเดินเข้าไปขวาง เพื่อปล่อยให้ผู้หมวดหน้าหวานรีบฉวยโอกาสนี้หนีออกไปให้ได้“ถอยออกไป! วีนัส” ผู้กองรฉัตรตะโกนกลับมา แล้วชี้ปากกระบอกปืนมาที่ร่างของเธอเช่นกัน“ถ้าเธอยิง ฉันก็ยิง!” เวนิตาท้าทาย แล้วเดินเข้ามาบดบังสายตาของรฉัตรเอาไว้ ทำให้เธอไม่ทันเห็นว่า ผู้หมวดนลินหนีลงไปจากเรือได้เรียบร้อยแล้ว“อย่าคิดว่าเป็นคนโปรดของนายพลกฤษณ์ แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอนะเวนิตา!” ผู้กองรฉัตรเข้ามากระชากแขนเสื้อของเธอ แล้วเหวี่ยงร่างของเธอไปให้พ้นๆ ทาง แต่เวนิตากลับพลิกตัวกลับหลังมาพร้อมกับเหวี่ยงร่างของผู้กองรฉัตรให้ล้มลงไปอยู่ที่พื้นแทนครืดดด!!! ร่างของรฉัตรถลาลงไปอยู่ที่พื้น พร้อมกับอาวุธปืนที่หลุดออกจากมือไถลออกไปชนกับผนังกั้นเรือ“เธอกล้ามานะที่ทำกับฉันแบบนี้!” ผู้กองรฉัตรหันขวับกลับมาต่อว่าเธอ ขณะที่ลูกสมุนที่คอยติดสอยห้อยตามมาด้วย จะเข้า

"ไม่มีใครเขาเชื่ออาชญากรอย่างพวกนายหรอก ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้! " หมวดนลินเค้นเสียงพร้อมกับพยายามดีดดิ้น นิคเปิดประตูแล้ววางร่างของเธอลงไปที่เบาะข้างคนขับ ก่อนที่เขาจะนิ่งเงียบไปสักพัก หมวดนลินรู้ตัวว่าคำว่าอาชญากรของเธอ น่าจะไปจี้ใจดำเจ้าของใบหน้าตาหล่อเหลาแบบชาวตะวันตกของผู้ชายคนนี้เข้า เลยทำให้เขาถึงกับหน้าจ๋อยไปเลยทีเดียว"นายคงไม่ได้รู้สึกผิด หรือ สำนึกอะไรจนขนาดแคร์คำพูดของฉันหรอกนะ" หมวดนลินเปรยๆ เพราะเธอไม่คิดที่จะขอโทษผู้ร้ายอย่างเขาอยู่แล้ว แต่มันจะดีกว่าถ้าเธอช่วยพูดให้เขาไม่คิดมากกับคำพูดเสียๆ ที่หลุดมาจากปากของเธอเมื่อครู่นี้"อย่ากังวลเลย ผมไม่ได้จิตใจอ่อนแอขนาดนั้น" นิคบอกกับเธอ ก่อนจะปิดประตูแล้วย้ายตัวเองไปนั่งในที่ของคนขับ แล้วพาเธอตรงดิ่งไปยังที่พักของเขา ซึ่งเป็นบ้านร้างหลังเดิมที่เขาเคยพานิคและเจนไปพัก ซึ่งจริงๆ แล้วบ้านพักหลังนั้น เป็นบ้านของพ่อและแม่ของเขาสมัยที่ยังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างอบอุ่นนิคพาเธอมานอนบนเตียงนอนของเขา ก่อนจะขอดูแผลที่บริเวณแขนซ้าย และด้านหลัง"แขนตรงไหล่ของคุณไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกนะ แค่ล้างแผลแล้วก็ทายานิดหน่อย เดี๋ยวก็หาย เพราะรู้สึก

“จากที่ทางทีมของรองผู้กำกับรามิลได้สืบหาข้อมูล โดยรู้มาว่านายชัยชนะ จัดส่งเหยื่อในจำนวนกว่าสองร้อยรายขนส่งลงทางเรือ โดยที่เหยื่อเหล่านี้เป็นพนักงานในเครือทีเอสพีกรุ๊ปทั้งหมด ที่พึ่งจะเข้าทำงานใหม่ และมีรายชื่ออบรมประจำรอบเดือนเมษายน ทั้งหมดรวมๆ แล้วประมาณ 175 ชีวิต” เศรษฐพงศ์กล่าวเสริม“แบบนี้นี่เอง แล้วผู้กองวีนัสกับหมวดนลิน จะอยู่ในเรือขนส่งสินค้าพวกนั้นด้วยหรือเปล่าครับ” หมู่จินถามอย่างกังวลใจ“ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันไม่ได้ใช้เรือส่งสินค้าในการขนย้ายเหยื่อ แต่ว่าพวกนั้นลักลอบใช้เรือสำราญที่จดทะเบียนโดยชาวต่างชาติ เพื่อซุกซ่อนและขนย้ายเหยื่อต่างหาก” รามิลตอบ“ซึ่งจริงๆ แล้ว เจ้าของเรือสำราญลำที่ว่านี้ก็คือ นายพลกฤษณ์ ธำรงศิริพิพัฒน์ หมอนี่มันฉลาดมาก มันไม่ยอมใช้ชื่อของตัวเองเลย แม้แต่กิจการอื่นมันก็ยังใช้ชื่อนายชัยชนะแทบทั้งหมด" รามิลชี้แจงเพิ่มเติม"เรือสำราญที่หรูหราลำนี้ก็คือผลผลิตจากการฟอกเงินที่ได้มาจากการค้ามนุษย์” เศรษฐพงศ์กล่าวเสริม“แล้วรองผู้กำกับรามิลมีแผนยังไงครับ” ฐานัตถ์เอ่ยถามอย่างมีความหวัง“หน่วยข่าวกรองรายงานว่าขบวนการค้ามนุษย์กลุ่มนี้มีเครือข่ายภายในประเทศ และพำนัก