All Chapters of สืบสวน...ชวนรัก​: Chapter 251 - Chapter 260

“ถึงตอนนี้แล้วคุณยังจะฝืนความรู้สึกของตัวเองอยู่อีกเหรอ มันทรมานนะคุณ ผมจะบอกให้” พลกฤษณ์กระตุกยิ้มที่มุมปากขณะที่สองมือแกร่งของเขากดทับลงมาที่ข้อมือเล็กของเธอจนแน่น“ฉันไม่มีทางเป็นพวกของแก ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม” เวนิตาโพล่งออกมา แต่เขากลับหัวเราะเยาะ แววตาคมจ้องมองเรือนร่างของเธออย่างดูแคลน“คิดว่าผมจะยังต้องการคุณมาเป็นพวกอยู่อีกเหรอ สายไปแล้วล่ะมั้ง” มือหนารั้งแขนทั้งสองข้างของเธอขึ้นไว้เหนือศีรษะ แววตาต่อต้านบ่งบอกถึงความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงถูกเหยียดสยายไปกับที่นอนด้วยมือข้างหนึ่งที่หยอกเย้าปลายเส้นผมของเธออย่างย่ามใจเวนิตาจ้องมองเขาอย่างนึกรังเกียจ แล้วขบริมฝีปากเข้าหาแน่นจนเกิดเป็นรอยแดง สายตาเหยียดหยันมองว่าเธอนั้น ไม่ต่างอะไรจากลูกนกที่ร่วงลงมาจากรัง ที่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถจะบินหนีไปจากเงื้อมมือของเขาได้“หลังจากที่คุณตกเป็นของผมแล้ว ผมก็กะว่าจะส่งคุณไปขายกับสาวๆ พวกนั้นซะเลย ได้ทั้งตัวคุณ ได้ทั้งเงิน ผมว่ามันคุ้มซะยิ่งกว่าคุ้มอีกนะ” พลกฤษณ์ปลดซิปกางเกงลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วกดปลายจมูกโด่งลงบนพวงแก้มใสซุกไซ้ไปตามซอกคอระหงของเธออย่างหื่นกระหาย ในขณะที่

“เวนิตา คุณเป็นอะไร” ร่างสูงเดินเข้ามาประชิด แต่เธอกลับพยายามที่จะถอยหนี ทำอีกฝ่ายถึงกับงุนงง“ใจเย็นๆ สิเว...เกิดอะไรขึ้นกับคุณ” ฐานัตถ์เข้ามารวบตัวแล้วคว้าเรียวแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ ก่อนจะสังเกตเห็นรอยเข็มที่แขน แล้วถามออกไปตรงๆ“นี่รอยอะไรเว พวกมันฉีดอะไรให้คุณ (สายตาคมเหลือบมองร่างเล็กขณะที่ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด) อย่าบอกนะว่าเป็น!” แต่ไม่ทันที่จะพูดจนจบประโยค เวนิตาก็รีบตัดบทออกไปเสียก่อน“ปล่อยฉันนะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ ถอยออกไป!” เวนิตาพยายามที่จะไม่พูดถึง เพราะตอนนี้อาการร้อนรุ่มของเธอมันมีมากเกินกว่าขีดจำกัด เวนิตาสลัดแขนทิ้งแล้วคิดที่จะพาตัวเองออกห่างจากผู้ชายทุกคน ไม่เว้นแม้แต่เขา“นี่พวกมันใช้สารกระตุ้นกับคุณใช่ไหม (คำพูดของเขาทำเวนิตาถึงกับชะงัก แล้วหันกลับมาจ้องหน้า) ทำไมคุณถึงไม่บอกเรื่องนี้กับผม ทำไมล่ะเว…ทำไม!” ร่างสูงจี้ถาม แต่เธอกลับไม่สนใจ“ไม่ใช่เรื่องของคุณเลย เลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะค่ะ จะมาสนใจทำไมว่าฉันเป็นอะไร” เวนิตาตัดพ้อ เพราะคิดว่าเธอคงไม่ได้มีความสำคัญต่อเขาขนาดนั้น“แต่นี่ผมมาช่วยคุณนะ คุณเป็นอะไรก็ควรที่จะบอกผม เราจะได้ช่วยกันไงเว” เขาแย้ง เพ

แต่ในทันใดนั้น ขณะที่หมวดธีร์พยายามหลบหนี หมวดภัทรเห็นว่าไม่ควรจะปล่อยให้สองคนหนีรอดไปได้ และมีข้อหาติดตัวเพิ่มขึ้นมากกว่านี้ จึงรีบวิ่งตามไปจนทันจึงเกิดการปะทะกันระหว่างหมวดภัทรและหมวดธีร์ ในขณะที่รฉัตรเป็นฝ่ายหลบหนีไปได้หมวดภัทรปราดเข้าไปขวางหน้าของหมวดธีร์ไว้ แต่ดูเหมือนว่าหมวดธีร์จะไม่ยอมจำนนง่ายๆ จึงเกิดการต่อสู้จนหมวดธีร์ดูท่าว่าไปไหนไม่รอด ถูกเจ้าหน้าที่ช่วยกันสกัดกั้นทางหนีทีไล่เอาไว้ได้ ทำให้หมวดธีร์ต้องสู้แบบหลังชนฝาหมวดธีร์ที่พะว้าพะวงกลัวว่าจะโดนเจ้าหน้าที่จับได้ เล็งปืนมายังร่างของหมวดภัทร แต่อีกฝ่ายที่มีสติมากกว่าพุ่งไปแย่งปืนจนล้มกลิ้งด้วยกัน ทำให้อาวุธปืนของหมวดธีร์กระเด็นตกพื้น หมวดธีร์โกรธมากตะบันหน้าใส่หมวดภัทรแบบไม่ยั้งพร้อมกับก่นด่าโดยที่อีกฝ่ายไม่ตอบโต้“มึงจะมายุ่งทำไมวะ นี่มันเรื่องของพวกกู หน้าที่ของมึงคือปราบปรามพวกค้าอาวุธกับพวกค้ายาเสพติดนู่น แส่มายุ่งเรื่องค้ามนุษย์ทำไมวะไอ้ภัทร!”“เข้าใจผิดแล้ว เจ้าหน้าที่อย่างเรามีหน้าที่ปกป้องบ้านเมืองและประเทศชาติ รวมถึงพลเมืองจากภัยร้ายทุกรูปแบบ และพวกแกก็เป็นภัยต่อสังคม เจ้าหน้าที่อย่างพวกฉันก็ต้องปฏิบัติตามหน้าที่

“ทิ้งฉันไว้ที่นี่เถอะค่ะ ฉันไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันทรมานเหลือเกิน” เวนิตาหันมาจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาที่หยาดเยิ้ม ปนความเหนื่อยหอบ ระหว่างที่สองขาของเธอยังวิ่งอยู่ แต่ก็ช้าลงเต็มที“ผมจะไม่ทิ้งคุณ ผมสัญญา” สายตาคมวิ่งกุมมือพาเธอหลบลงไปที่ชั้นล่าง ผ่านห้องหับต่างๆ มากมาย ทั้งห้องพักลูกเรือ กัปตันเรือ จนกระทั้งเรื่อยมาจนถึงห้องควบคุมเครื่องยนต์เรือที่อยู่ชั้นล่างสุดคืด…คืด…คืด! เสียงของเครื่องยนต์ดังอึกทึกคึกโครมจนแสบแก้วหู ทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะพากันลงมาถึงห้องเหล่านี้ได้และไม่ใช่ทุกคนที่เคยลงมาถึวห้องควบคุมเหล่านี้มาก่อนสายตาคมกริบเหลือบไปเห็นห้องเล็กๆ ที่อยู่ใต้บันไดทางขึ้น เป็นประตูเก่าๆ โทรมๆ ที่ดูคล้ายห้องเก็บของ เขาหันมาสบตากับเธอ แต่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะฉุดร่างระหงให้เข้าไปด้านในพร้อมๆ กันแล้วปิดประตูตามหลัง ทำให้เสียงของเครื่องยนต์ที่ดังอยู่พอจะเบาหูลงไปได้บ้างเวนิตาที่ดูจะเหนื่อยหอบ เพราะพยายามที่จะบังคับอารมณ์ความรู้สึก บวกกับออกแรงวิ่งหนีพวกของรฉัตรไปด้วย เล่นเอาเธอเกือบจะขาดใจลงไปเหมือนกันเวนิตาทรุดลงไปนั่งที่พื้น ก่อนหันหันไปถามร่างสูงที่พยายาม

“โอเคๆ เว…ถ้าคุณไม่ต้องการ ผมก็จะไม่ฝืนใจคุณ ตกลงไหม” เขาพูดอย่างจริงจัง เวนิตาพยักหน้ารับคำอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง“คุณโอเคหรือเปล่า ยังไหวอยู่ใช่ไหม” ร่างสูงเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน ปนความเป็นห่วงก่อนจะขยับเข้ามานั่งลงข้างๆ เวนิตารู้สึกไม่ปลอดภัยจึงกระเถิบหนี ก่อนตอบ“ฉันโอเค!” ใบหน้าเนียนพยักหน้าขึ้นลงพลางยกมือบางขึ้นมาปาดหยดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาบนใบหน้าและลำคอระหงที่กำลังทำเธอร้อนรุ่ม จนแทบจะหลอมละลาย“แน่ใจนะ” ร่างสูงย้ำถามเพราะคำตอบกับปฏิกิริยาที่แสดงออกมานั้นมันดูตรงข้าม เวนิตาผงกหัวขึ้นลงเป็นเชิงตอบคำถามเขากลับไปอีกครั้ง“แน่สิ! ตะแต่ว่า ทำไมในนี้ระร้อนจัง! ทำไมอากาศในนี้มันถึงได้ร้อนมากมายขนาดนี้ ร้อนซะจนฉัน ไม่อยากจะสวมใส่อะไรแล้ว” เวนิตาตอบออกมาอย่างลืมตัว เธอเริ่มมีอาการมึนๆ งงๆ คล้ายกับคนเมา ใบหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับผลสุกของลูกตำลึง“วะ…ว่าไงนะ!” สายตาฉงนมองพวงแก้มแดงด้วยจิตใจที่สั่นไหว ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้นที่กระวนกระกาย เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้แล้วช่วยปาดหยาดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาบนใบหน้าสวยของเธอออกอย่างเบามือ"คุณเป็นยังไงบ้าง"“ฉั